Abby (19) werd 6 jaar lang gepest

Nooit gedacht dat het pesten mij zo getekend heeft. Ik ben zes jaar lang gepest vanaf de basisschool tot aan het MBO. Thuis was het ook niet altijd makkelijk. Ik wilde het goed doen, dan zou ik niet meer gepest worden en dan hadden mijn ouders geen zorgen over mij. Ik werd perfectionistisch op school en ik wilde alleen nog maar tienen halen. Van mijn sociale leven bleef niet veel meer over: ik leefde voor school. Ik heb veel schema’s en lijstjes ontwikkeld, waardoor ik controle op mijn leven had. Totdat ik op was en geen zin meer in het leven had. Het hoefde van mij allemaal niet meer. Al jaren bij GGZE, maar geen juiste hulp kunnen vinden. Mijn crisisopname was mijn dieptepunt. Vanuit daar ben ik een deeltijd behandeling gestart, die ook niet veel op leverde. Uiteindelijk kwam Yes We Can Clinics in beeld op eigen initiatief, als laatste strohalm.

In de kliniek deed ik erg goed mee met het programma en dat was juist mijn valkuil. Onzichtbaar zijn en niet teveel opvallen. Mijn behandelaar, counselor en de coaches staken hier een stokje voor. Ik moest juist eens tegendraads gaan doen, niet op tijd komen en het programma niet perfect volgen. Ik moest door de pijn van vroeger heen. Mijn pestverleden moest een plekje krijgen en, jezus wat heb ik veel gehuild. Sociale contacten aangaan bleef ik moeilijk vinden, ook in de kliniek. Mijn kast werd overhoop gehaald en ik mocht geen make-up meer dragen. Ik werd compleet uit mijn comfort-zone gehaald. Mijn masker moest af, de controle moest ik loslaten en ik moest weer gaan leven. Vallen en opstaan moest ik leren en dat blijf ik moeilijk vinden. Dit klinkt als tien weken ellende, maar ik heb stiekem er toch ook erg van genoten. Onderling was het lachen, boos zijn, maar ook veel lol maken.

Het was zo raar om weer thuis te komen. Alles was anders en mijn gezin en ik moesten op zoek gaan naar een nieuwe gezonde balans. Dat ging niet meteen goed en daarom was het ook heel fijn dat ik Yes We Do had en de Nazorg had om daarover te delen en suggesties ervoor te krijgen.

Ik bots nog vaak tegen mijn onzekerheid aan: veel doen om voor anderen goed genoeg te zijn in plaats van het voor mezelf doen, omdat ik het graag wil. Plus wat wil ik later nu gaan doen? Wil ik met mijn ervaringen anderen gaan helpen of ga ik ‘gewoon’ de hulpverlening in. Beslissingen die ik nu aan het maken ben voor later.

Dit klinkt voor mijn gevoel als een sociaal wenselijk verhaal, maar het was een onvergetelijke tijd. Het is soms heel erg moeilijk en soms vreselijk leuk. Ik ben heel erg dankbaar voor deze tweede kans. Ik laat alle GGZE behandelingen achter me en ga leven en genieten.

Yes We Can