Persoonlijke ervaringen van ouders/verzorgers


Gezin in herstel

Onze zoon is verslaafd. Middelen zijn zijn oplossing voor angst, impulsiviteit, schuld, pijn, verdriet enz. Vanaf zijn veertiende is hij drugs gaan gebruiken. Vele hulpverleningstrajecten heeft hij doorlopen, maar niets hielp. De thuissituatie werd steeds onhoudbaarder. Eind november 2015 besloot hij zelf dat hij voor een intake naar YWCC wilde, het kon zo niet verder. Hij was toen 19. Al snel kwam daar de vraag: “Ben je verslaafd”, Ja zei hij direct. Er volgde een gesprek tussen hem en een ervaringsdeskundige en ze begrepen elkaar. Laten we je maar zo snel mogelijk opnemen was de conclusie. Emoties in alle vormen en gradaties hebben ons daarna in sneltreinvaart meegenomen en inmiddels zijn we dik negen maanden verder.

Op 30 december 2015 vertrok onze zoon naar de kliniek. Niemand had me kunnen voorbereiden op het gevoel dat, dat bij mij opriep, “rust”. Ik was altijd bang, liep op mijn tenen en liet me doorlopend manipuleren. Daarom was voor mij de vijf weken geen contact goed. Door de brief die we moesten schrijven, de bottom line, de oudersessies en het huiswerk kwam er veel inzicht. Zeker omdat mijn man en ik het heel bewust samen deden. Ik zag dat de verslaving aan alle relaties binnen ons gezin gevreten had en invloed had gehad op onze gezondheid. Ik zag ook dat ik codependent ben en dat ik heb bijgedragen aan het in stand houden van het gedrag van onze zoon.

Op verbindingsdag troffen we onze zoon aan, vol berouw, hij had er een puinhoop van gemaakt. Wat hij daar opbiechtte maakte duidelijk dat onze angst steeds reëel is geweest. Ongelukkig als hij was wilde hij niet meer leven maar durfde er ook geen eind aan te maken. Hij heeft het lot uitgedaagd door een aantal keren te veel middelen te gebruiken. Hoewel dit gelukkig zonder fatale gevolgen is gebleven is het moeilijk om mee om te gaan.

Na verbindingsdag zocht hij contact. De ene keer voelde hij zich beter dan de andere keer, maar we voerden gesprekken die we daarvoor nog nooit gevoerd hadden. Het moment van zijn thuiskomst kwam snel dichterbij. Maar eerlijk: ” ik zag er tegenop”. Ik was er nog niet aan toe en onze dochter al helemaal niet. Broer en zus hebben altijd een hele goede band gehad maar zij had zich sterk voorgenomen zich niet meer door hem te laten kwetsen en had een muur opgetrokken. Wij zaten in een ouderprogramma maar zij niet. Uiteindelijk heeft zij heeft er vertrouwen in gekregen dat wij ( vooral ik) ons zouden houden aan de bottom line. Daarna kwam er voorzichtig ruimte om uit te zien naar zijn thuiskomst. Ze is ook meegegaan om hem op te halen en wat was hij blij om haar te zien bij de aankomst in Eindhoven. Ze hadden elkaar gemist, veel meer dan 10 weken.

En toen was hij weer thuis. Hij was clean en was van plan dat ook te blijven maar er was nog veel oud gedrag. Hij had een goede start gemaakt in de kliniek maar thuis begon het echte werk pas. Omdat hij weer bij ons kwam wonen maakten wij dat van dichtbij mee. Ik werd geconfronteerd met mijn eigen codependent zijn. Het was hard werken en het was niet alleen maar leuk.

Maar hij deed het goed. Gelukkig kon hij vanaf dag 1 terecht bij de NA en daar is hij goed opgevangen. Dag 2 ging hij al naar school maar hij was langs zo veel rode zones gefietst dat hij zoveel zucht had dat hij op het punt stond rechtsomkeert te gaan om te scoren. In tegenwoordigheid van geest heeft hij toen het eerste telefoonnummer van zijn NA-lijstje van de vorige dag gebeld en die persoon heeft hem letterlijk veilig de school ingepraat. Inmiddels is dat zijn sponsor. Zo bijzonder dat mensen er belangeloos zo voor elkaar kunnen zijn. Mensen die dingen snappen als het gaat om verslaving. Wij zijn ook gaan lezen over het 12 stappen programma en zijn ook meegegaan naar een meeting. Het heeft ons goed gedaan om te voelen hoe welkom hij, en ook wij, zijn.

Maar er was meer. Dagbesteding, overeten, omgaan met geld; allemaal moeilijke dingen. Daarin heeft de nazorg van YWCC heel veel kunnen betekenen. Het gaat niet allemaal in een keer goed, maar hij maakt nog elke dag stappen. Hij is nu 20. Hij heeft een leuke weekend baan. Zijn school heeft hem tijd gegund om te werken aan zijn herstel en hebben hem vervolgens geholpen met een goede stageplek waar hij nu weer met toewijding verder leert voor verpleger. Maar ook bezoekt hij wekelijks de NA en werkt hij aan zijn 12 stappen.

Ik begon dit stuk met ” gezin in herstel”. Afgelopen zomer hebben wij drie weken met elkaar gekampeerd. We hebben ondervonden dat we allemaal hebben geleerd van YWCC. Het was de meest ontspannen vakantie ooit. We accepteren de verslaving van onze zoon, zoals het is, gelukkig is hij nog steeds in herstel. We kunnen zijn gedrag samen steeds beter relativeren. We nemen gezamenlijk stilte voor het avondeten en dat voelt goed. In de vakantie heeft hij in Spanje ook een meeting van de NA kunnen bezoeken. We hebben genoten met en van elkaar ook veel lol gemaakt, vooral broer en zus.

Ik voel dat mijn gezin aan het helen is en daar ben ik YWCC en de NA zo dankbaar voor, maar bovenal onze zoon die de moed heeft gevonden om zijn herstel te pakken.

-september 2016-


Bericht van een moeder

Ik ben moeder van drie kinderen en getrouwd met hun vader. Twee van onze kinderen zijn in YWCC geweest. De problematiek was ernstig ( alcohol, drugs, diefstal, verkrachting, geweld, justitie). Wij hebben zelf ook meegedaan aan het ouderprogramma en dan kom je eigenlijk al meteen tot de ontdekking dat je zelf ook aan de bak moet.

Het is niet iets van de kinderen alleen. Bij ons lag er ook nogal wat problematiek aan ten grondslag, omdat wij zelf uit gebroken gezinnen zijn gekomen en wij dus geen goed voorbeeld hebben gekregen van het ouderschap. We misten vaardigheden, die we eigenlijk in onze jeugd aangeleerd hadden moeten krijgen. Toen de kinderen terugkwamen uit YWCC konden ze terecht bij de nazorg in Amstelveen. Zij waren volop aan het werk met zichzelf en ik heb dat zelf ook zo gevoeld. Vandaar dat ik het nazorgprogramma voor ouders heb gevolgd in Amstelveen. Zo was ik met mezelf bezig en kon met alles terecht bij de ervaringsdeskundigen en zo waren ook de kinderen aan het werk en konden ze zien dat ik ook meedeed. Uiteindelijk is mijn man ook meegekomen en hij heeft ook een aantal sessies meegemaakt. We hebben er veel geleerd. Ten eerste heb ik geleerd hoe ik omga met een verslaafde. Ik dacht nog nooit met verslaving te maken gehad te hebben en ik vond het moeilijk om een tussenweg te vinden hierin. Dat was meteen mijn valkuil. Er is namelijk bij een verslaafde geen tussenweg.

Het is ‘ja’ of ‘nee’ en niets daartussenin. Verslaafden kunnen heel goed manipuleren en wanneer je ze enigszins ruimte geeft ben je al kansloos. Voorts heb ik met veel emotie geleerd om los te laten en er toch te kunnen zijn. God…. wat een verademing ! Het feit dat we wekelijks terecht konden en dat we tussendoor ook konden mailen of bellen was perfect. Wij als ouders hebben bij YWCC geleerd om te gaan met alles waar we in verkeren, niet alleen met de kinderen, maar ook met elkaar en voor onszelf. We hebben de juiste tools in handen om van een dynamisch leven een wat rustiger dynamisch leven te hebben en dat voelt geweldig.

De kinderen hebben geleerd dat ze zelf aan de bak moeten met hun problemen en dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor alles wat ze doen en nalaten. Tevens hebben ze geleerd goed te luisteren en wat te doen met adviezen. Mijn kinderen hebben niet altijd de gemakkelijkste weg gekozen, maar zijn er zoveel sterker uitgekomen. Ze houden van duidelijke taal en dat mag best confronterend zijn, want dat hebben ze ook meegekregen bij YWCC. Tevens hebben ze ook veel liefde meegekregen. Tegenover het een stond altijd het andere, want je moet het wel laten zien. Gelukkig hebben onze kinderen open gestaan voor adviezen van YWCC en tot op de dag van vandaag komen ze zo af en toe nog eens hun neus laten zien op momenten dat ze dreigen weer de verkeerde oplossingen te bedenken of gewoon omdat ze zich daar happy en fijn voelen. Ik kan oprecht trots zijn op mijn kinderen, want inmiddels zijn ze al een hele tijd clean. Mijn zoon (19) heeft een vast baan voor 40 uur per week en sport daarnaast heel veel. Voorts gaat hij enkel nog op zaterdagavond uit en dat gaat goed. Hij heeft zijn theorie-examen behaald en heeft nu rijles, omdat hij het enorm goed doet. Hij houdt zich vast aan onze regels en respecteert deze ook. Mijn dochter (17) zei begin dit jaar: ‘dit wordt mijn jaar, 2016!’ en dat is uitgekomen, omdat ze er zelf in geloofde. Ze is geslaagd voor twee opleidingen en heeft tevens haar rijbewijs gehaald en voorts heeft ze werk en staat op het punt om zelfstandig ondernemer te worden. Wij zijn trots op alle drie onze kinderen, apetrots, maar blijven wel met beide benen op de grond staan. De valkuilen liggen immers voor ons allemaal altijd op de loer, maar zolang je je hiervan bewust bent kun je met de aangeleerde tools en ze in praktijk brengen een prima leven hebben.

-augustus 2016-


 

Een dankbare moeder

Gisteren was een fantastische dag. Thuiskomst jongste zoon na 10 weken Yes We Can Clinics.
Ik ben onwijs dankbaar voor hetgeen hij gerealiseerd heeft. Hij straalt positiviteit en innerlijke kracht uit. Hij laat zien dat hij zelf verantwoordelijkheid neemt nu voor zn leven en heeft zn drive en doel gevonden. Er kan en wordt nu normaal met elkaar gecommuniceerd en we hebben hiervoor technieken geleerd en inzichten gekregen.
Life will never be the same!! 🙏
In de afgelopen weken hebben mijn partner en ik ook een intensief oudertraject gevolgd samen met 10-tal andere ouders waarvan hun kids ook gelijktijdig voor 10 weken naar de kliniek zijn vertrokken. Wij hebben zoveel geleerd en zijn dankbaar voor de vele mooie mensen die wij hebben mogen ontmoeten. De kids zijn fellows voor het leven geworden. De ouders steunen elkaar door dik en dun. Ook na thuiskomst gaat dat door. Het was een intense en heftige reis voor ons allemaal maar het is het meer dan waard geweest.
Alle lieve vrienden en buren die gisteren aanwezig waren om ons allen een fantastische warme middag en avond te bezorgen wil ik zeggen: jongens wat gaaf dat jullie er waren en zijn en wat super dat jullie ons/hem steunen. De deur staat altijd voor jullie open en blijf komen!
Hartverwarmend ❤️❤️❤️
Mijn steun en toeverlaat mijn partner en de beste bonusvader die er bestaat: Ik hou van je ❤️

Note: YesWeCanClinic is niet alleen voor kids met een verslaving (dat was niet het geval bij ons) maar ook voor kids die storend gedrag vertonen en waar communicatie niet meer mogelijk is.

-Juli 2016-


 

Een trotse vader

“Onze zoon die bij jullie fellow is geweest in de periode eind 2014 begin 2015, heeft zijn TL examen, CUM LAUDE gehaald! Daarnaast heeft hij inmiddels een vaste relatie en is hij druk bezig met een vervolgopleiding en hobby’s. Dit alles was zonder jullie niet mogelijk geweest. Nogmaals mijn hartelijk dank voor alles. Bij de diploma uitreiking zal ik aan jullie en jullie geweldige werk denken.”
YES IT WORKS!!

-Juli 2016-


 

Een mooie mail van een jeugdconsulent

Samen met de ouders van een cliënt ben ik naar de informatieavond in Eindhoven geweest. Een mooie belevenis. Aanwezigen waren van diverse achtergronden. Ouders die net als de ouders van mijn cliënt een kind in de kliniek hadden, ouders en jongeren die nieuwsgierig waren naar de wat Yes We Can is en ook professionals. Ik zat naast vader en een student toegepaste psychologie die nieuwsgierig waren naar het programma.

Er waren oud fellows (cliënten) aanwezig die de aanwezigen uitlegden hoe de behandeling en het verblijf in de kliniek er uit ziet. Duidelijk vond ik de vier pijlers van de behandeling en de basis voor de te nemen 10 acties. Wat me raakte was het verhaal van de jongen met de terugval (na tig jaar) nadat deze zijn baan was verloren en in oud gedrag was teruggevallen en dan nu tijdens de informatieavond weer steun zoekt…..en krijgt…….. bij zijn oud fellows.

Steeds meer raak ik overtuigd dat Yes We Can Clinics de passende organisatie is die mijn cliënt en zijn ouders kan helpen om uit de vicieuze cirkel te komen van verslaving en negatief gedrag thuis. Mooi om te ervaren. Een compliment voor jullie organisatie. Ik heb ervaren dat jullie er voor ouders en jongeren zijn op het moment dat het nodig en wenselijk is. De informatie die verstrekt wordt klopt, zelfs de te voorspellen reacties van jongeren. Voor de gemeente is dit een eerste ervaring en ik kan je zeggen dat tot nu toe zowel ouders als ik erg tevreden zijn. En we beseffen dat het spannendste moment nog moet aanbreken. De terugkeer van mijn cliënt na zijn behandeling.

-April 2016-


 

Onvoorwaardelijke liefde in de wereld van verslaving

Ik ben moeder. En mijn zoon is verslaafd.

Is er dan nog onvoorwaardelijke liefde voor je kind?
Hoe onvoorwaardelijk is dat? Is dat dan binnen of juist buiten de kaders? Waar gaat het dan over/om als het onvoorwaardelijk is? Ook als het helemaal mis gaat?
Er dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen? Het grensoverschrijdend is?

Mensen zeggen vaak: ‘het is onvoorwaardelijk’, tot er over grenzen wordt gegaan. Maar juist dan, op het moment dat er over grenzen wordt gegaan is het toch onvoorwaardelijk? Het is toch makkelijk om te zeggen dat het onvoorwaardelijk is alles goed gaat. Onvoorwaardelijkheid gaat toch juist over als het niet lekker loopt, in de moeilijke tijden. Kun je dan nog bij je onvoorwaardelijke moederliefde? Kun je grenzen stellen aan gedrag en dan nog onvoorwaardelijk liefde voelen? Je kind ok vinden? Of wordt het dan voorwaardelijke liefde?

Onvoorwaardelijk Liefhebben wil zeggen, volgens de Dikke van Dalen, dat je helemaal neutraal bent. Hierbij kun je de ander in zijn eigen valkuilen laten stappen, dan wel zijn eigen weg laten vervolgen met bijbehorende lessen. Ik noem het oordeel loos.

Hoe doe je dit dan?

Hoe doe ik dit, onvoorwaardelijk liefhebben, nu er dik over mijn grenzen wordt gestapt. Er dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen. Het grensoverschrijdend is. Ik ben blij dat ik iets over verslaving weet. Dat het systemisch is. Een on-opgevulde behoeft. Gemis en verlangen. Pijn.
Mijn zoon dit ook niet wil. En je ook niet zomaar een knop om kan zetten en het dan over is.
Mijn  zoon moet er mee dealen, dit is zijn pad in het leven. De weg die hij moet gaan. De weg koos hem, met alles wat er bij komt kijken. Hoe gaat hij deze weg bewandelen? Dat zal de tijd leren. Als hij wil wandel ik een stukje met hem mee, naast hem of achter hem. Hij gaat voorop.
Ik zie de struggeling in zijn ogen, het verdriet en de pijn die hij heeft. Dat hij zich afsluit van alles en iedereen. Hij wil zo graag van zich zelf leren houden.

Ja. ik kan voorbij het gedrag kijken. Dan zie ik een jongetje, die schreeuwt om liefde en vast gehouden wil worden. Van zichzelf wil houden.
Ik hou onvoorwaardelijk van hem, niet van zijn verslavingsgedrag.
Ja er is onvoorwaardelijke moederliefde.

Ik ben moeder. Mijn zoon is verslaafd en ik hou onvoorwaardelijk van hem.

-Maart 2016-


 

Het verhaal van een moeder

Zonder Yes We Can Clinics (YWCC) hadden we nu niet gestaan waar we nu staan. Na een periode van schooluitval, depressiviteit, verkeerde vriendengroep, problemen met gedrag en drugs, zat onze zoon dag in dag uit in het donker op zijn kamer te gamen en computeren en ging ’s avonds de deur uit en kwam midden in de nacht weer thuis. Hij zakte steeds dieper weg en we realiseerden ons dat we hem niet (meer) konden helpen. De angst die we constant hadden beheerste ons leven: waar is hij, wat doet hij en laat hij alsjeblieft weer veilig thuis komen! Alles was je als ouder, hoe goedbedoeld ook, zegt en doet lijkt tegengesteld te werken. Wij wisten het niet meer. In die periode werden we geattendeerd op YWCC. Na gebeld te hebben met YWC leek ons dit voor hem de enige uitweg; een opname van 10 weken in de kliniek; weg uit zijn omgeving (weg van zijn (verkeerde)omgeving) en weg van ons. We zijn in gesprek gegaan met onze zoon, hebben samen het introductiefilmpje van YWCC gekeken op de pc en hem gevraagd of hij dit zou willen doen voor hemzelf omdat wij zagen dat het zo slecht ging met hem en wij het ook niet meer wisten. Mijn zoon zei hier over na te denken en een week later gaf hij aan te willen omdat hij ook inzag dat het echt slecht met hem ging en er geen gat meer in zag. Wat waren we opgelucht dat hij deze hulp wilde.

Het is toen heel snel gegaan; binnen 2 weken een intake waarop we dezelfde middag te horen kreeg dat onze zoon 1½ week later behandeld kon worden!

Na een opname van 10 weken in de kliniek stapte i.p.v. een jongen, een man uit de bus; letterlijk en figuurlijk volwassen. De nazorg in Abcoude was een noodzakelijke aanvulling op de opname. Onze zoon ging hier wekelijks naar toe en heeft zelfs in overleg met de coaches deze periode verlengd aangezien hij zelf aangaf meer nazorg nodig te hebben.  Een opname is niet niets. Voor zowel onze zoon als voor ons heeft dit een flinke impact gehad. Er werd ons in ouderbijeenkomsten verteld dat kinderen na de opname zelfs graag wilden blijven of terug wilden naar de kliniek. Dat kun je op dat moment niet geloven maar dat is echt zo. Dit geldt ook voor onze zoon. Hij wilde ook terug. Terug naar de structuur en veiligheid van de kliniek. Daar sta je toch even van te kijken! Zelfs nu nog steeds kijkt hij er positief op terug en zou hij, zegt hij, weer terug willen.

Sinds een paar maanden heeft mijn zoon weer richting aan zijn leven weten te geven; hij is gestart met een opleiding en werkt hierbij. De drempel hiertoe was hoog en het heeft even geduurd maar hij doet het nu toch! Natuurlijk loopt hij nog tegen verschillende zaken aan die het moeilijk voor hem maken. Het is dan aan hem om een manier te vinden hiermee om te gaan. We zijn trots op onze zoon. Trots op hoe hij, samen met Yes We Can, zijn leven weer heeft opgepakt want hij kwam van ver. We zijn als ouders blij met hoe de situatie nu is en zijn ervan overtuigd dat we, indien YWC niet op ons pad was gekomen, nooit zover hadden geweest als dat we nu zijn. Daarbij zou het met onze zoon misschien wel slecht zijn afgelopen; hij zat in een niet te stoppen neerwaartse spiraal. Je probeert dan als ouders er alles aan te doen maar wij moesten concluderen dat we hem niet meer konden helpen.  We zijn ervan overtuigd dat de manier van werken van YWCC (betrokken, vriendelijke werknemers, uitgebreide intake met daarna snel een conclusie en advies waarmee je direct iets mee kunt) een voorbeeld is voor hulpverlenende instanties; je hoort zo vaak negatieve verhalen van behandelingen die niet eens op gang komen of steeds opnieuw je verhaal moeten vertellen omdat er weer iemand anders zit waardoor je afhaakt. Natuurlijk is behandeling bij YWC geen garantie voor volledig herstel; uiteindelijk is het aan de jongere om te willen herstellen. Van ons zouden er meer YWC kliniek mogen komen. Wij zijn er in ieder geval heel goed geholpen.

– Januari 2016 –


Een brief aan medewerkers van Jeugd en gezinsbeschermers

April 2015 raakt onze zoon (15) betrokken bij diverse activiteiten waarbij de politie om de hoek kwam kijken. Aangezien Vin iedere vorm van hulpverlening weigerde, kwam hij bij de Jeugd en gezinsbeschermers terecht. Er volgde OTS. Hij kreeg een goede band met zijn gezinsvoogd. Al snel vertrouwde Vin aan zijn voogd toe dat hij al wiet gebruikte vanaf zijn elfde. Zijn voogd deelde dit aan mij en mijn man en dat bericht sloeg in als een BOM… Terwijl ik dit schrijf, kan ik er nog steeds niet bij, dat dit zo was…..
Ik heb de kinderen altijd gewaarschuwd voor de gevaren van drugsgebruik, daar mijn eigen zuster op jonge leeftijd aan een overdosis in Bangkok is overleden. Ik ben er altijd heel open over geweest, maar dat heeft dus niets geholpen. Voogd gaf aan wat voor mogelijkheden er waren om kinderen in zijn situatie, weer op de rit te krijgen.
Samen kozen we voor Yes We Can Clinics (YWCC), een opname van 10 weken.
De toestemming van de Gemeente voor dit traject was heel snel rond.

Eerst gingen we naar het kantoor van YWCC in Eindhoven voor een intakegesprek. Daar kwam hij toch niet al te gemotiveerd over en na 3 uur gesprekken voeren, werd
hem medegedeeld dat hij thuis nog een motivatiebrief moest schrijven voor groen licht.
Want als je er geen zin in hebt en je niet mee wil werken aan herstel, dan gaat de hele opname niet door. Er zijn grote wachttijden van personen (vanaf 13 tot 21 jaar) die wel opgenomen willen/moeten worden dus voor jou een ander. Zo simpel ligt dat, en terecht. Hieronder de motivatiebrief van Vin waarop hij groen licht kreeg om naar de kliniek te kunnen:

“Ik wil mezelf veranderen, ik wil weer dagelijks naar school gaan, ik wil mijn gedrag veranderen zodat het thuis beter gaat, minder weerwoorden hebben zodat er ook geen kleine conflicten ontstaan, ik wil het beter hebben thuis, zodat iedereen zich weer op zijn gemak gemak voelt, ik wil het beter hebben en wil dat leren bij Yes We Can Clinics. Ik wil hier aan werken en geholpen worden omdat het anders niet gaat lukken. Ik zal alles doen wat er moet gebeuren om mijzelf te laten helpen”.

Drie maanden later (wachten duurt altijd lang en in deze situatie zeker), maar het is niet anders. Intussen blowde Vin zich een ongeluk door de spanning dat hij straks tien weken van huis was. Half juli brengen we Vin naar Eindhoven waar twee busjes klaar staan om acht fellows naar de kliniek te brengen met een bult bagage per kind. Eerst krijgen we nog een begeleidend praatje voor alle fellows en ouders/verzorgers en dan stappen de kinderen in. De kinderen die hun tien weken erop hebben zitten en vanochtend uit de busjes zijn gestapt, zijn inmiddels wel weer thuis. Iedere woensdag is er de wisseling van fellows. In totaal zitten er constant 80 fellows in de kliniek. We zwaaien Vin uit en gaan met zwaar gemengde gevoelens terug naar huis.
Vijf weken geen contact, mobiel is ingeleverd, laptop is thuis. Afgesloten van de buitenwereld, voor het goede doel…
Voor ons beginnen al heel snel de oudersessies in Heeze. Eenmaal in de twee weken. Zeer emotioneel en wat hebben we er veel geleerd. Je wordt begeleid door een familie counselor (ervaringsdeskundige).
Na vijf weken gaan we naar de kliniek voor de Verbindingsdag. Die dag is met geen pen te beschrijven. Een hele andere Vin kwam op ons afstappen. Veel volwassener als dat we hem vijf weken geleden voor het laatst zagen. Een ander mens van 15 jaar en hij huilde. Ze moeten op die dag opbiechten was er allemaal fout in hun leven is gegaan, en wat ze fout hebben gedaan, diefstal, inbraak, enz enz. Ze moeten dat vertellen om verder met hun leven te kunnen. Want velen van hun lopen met een enorme rugzak van schuldgevoelens waar ze van af moeten. We hoorden veel dingen waar we geen idee van hadden, maar toch blij waren om het te horen en dat Vin dan verder kon.
Om 17.00 uur was de dag voorbij, vanaf 10.00 uur ’s ochtends. We gingen opgelucht en vol vertrouwen in ons kind, terug naar Noord-Holland. Na de verbindingsdag mag het kind iedere week twee keer naar huis bellen, in bijzijn van een counselor. Die gesprekken duren tien min per keer.
Eind september gingen we Vin halen in Eindhoven in het bijzijn van zijn broer en zus. Wat een prachtige dag was het. Inmiddels zijn we vier maanden verder en heeft hij twee keer een terugval gehad, maar dat hoort er ook bij. Hij heeft het herstel weer opgepakt en wij als ouders helpen hem erbij, maar hij moet het toch alleen doen. En dat valt helemaal niet mee. Maar hij gaat het redden.
Dat voel ik.

Groeten van een Moeder
– Januari 2016 –


Een leerplichtambtenaar over Yes We Can Clinics

Ik vond het een hele bijzondere en intense dag. Dan spreek ik ook namens mijn andere collega. Wat een mooie kliniek is Yes We Can Clinics. Wat een bijzondere medewerkers en prachtige locatie. De manier waarop het hele programma in elkaar zit voor de fellows is echt fantastisch. Ik heb echt een goede indruk gekregen en tijdens een gesprek met vijf fellows en ook gehoord waarom Yes We Can Clinics juist wél werkt. Ik had er al wel een idee van na de voorlichting van jou Rudi, maar om het zo te horen van de fellows zelf is prachtig. Ik voel me dankbaar dat ik zo intensief deze dag heb mogen beleven. Vooral de groepssessie heeft veel indruk gemaakt. Ook de afscheidsceremonie was indrukwekkend. Je merkt dat de kinderen echt nog niet klaar zijn als ze vertrekken na tien weken en het is dus goed dat er nog een nazorgtraject is.

Ik ga mijn verhaal delen met mensen met wie ik samenwerk. Omdat ik ervan overtuigd ben dat jullie er echt toe doen! Mensen met het hart op de goede plek met een aanpak die werkt.

Ik zit nog helemaal vol en ga vandaag op mijn vrije dag alles rustig laten bezinken. Dank je wel dat ik de kans heb gekregen om te komen proeven en voelen. Fantastisch!

“Sometimes the wrong choice brings people to the right place… Yes They Can!”
– Januari 2016-


 Aan alle medewerkers van ‘Yes We Can’

Een jaar geleden was onze zoon Dennis bij jullie in behandeling. Wat zijn we elke keer weer blij dat jullie op ons pad zijn gekomen. Het gaat zo goed met Dennis! Hij is druk bezig met de studie PMT en bewegingsagogiek. Hij geniet van de opleiding, haalt goede cijfers en is gewoon een hele gelukkige jongen. Bedankt dat jullie met hem wilden werken, hem dingen hebben geleerd, hem de waarde van zichzelf hebben laten inzien en veel meer! We kunnen niet dankbaar genoeg zijn van de ommekeer in zijn leven. Ook de therapie die wij hebben gehad. We hebben zoveel geleerd, zeker ook om geen redder meer te zijn, maar een helper. De eerste weken thuis was heel spannend, omdat je als ouders (eigenlijk moeder) nog geen vertrouwen hebt. Langzaam konden we allemaal ontspannen.

Dennis heeft gewerkt van februari t/m de zomervakantie als teamleider bij een surfkamp geholpen en zit nu bij een studentenvereniging. Hij komt nooit te laat, regelt zijn zaakjes en is gelukkig!

Mede dankzij jullie allen. Heel erg bedankt en fijne feestdagen.

Een dankbare moeder


 Lieve mensen van YWCC,

onze zoon is nu bijna 7 weken terug uit de kliniek en wij zullen jullie altijd dankbaar blijven voor wat jullie hebben bereikt samen met onze zoon. Na jarenlange gedragsproblematiek, de laatste anderhalf jaar versterkt door wietverslaving, diverse hulptrajecten in de reguliere hulpverlening en zoeken naar de juiste hulp voor hem én voor ons als ouders en zussen, hadden wij de moed inmiddels opgegeven. Wij gingen er allemaal compleet aan onderdoor, ons hele leven draaide om onze zoon die met zijn 15 jaar zich had opgewerkt van prins, tot uiteindelijk koning van ons gezin. Wij waren ten einde raad toen het niet lukte de juiste hulp te vinden waarvan we hoopten dat het een keer echt zou werken.
Inmiddels had onze zoon wel door dat het zo niet langer ging, voor hem niet, maar zeker niet voor ons. Op een avond liet hij ons een filmpje zien van YWCC. Een vriend van hem was daar geweest en dit leek hem een mogelijke oplossing voor zijn problemen. Mijn eerste reactie was: maar zo erg is het bij ons toch allemaal niet……..? Tot hij later die avond toegaf dat hij weer veel blowde, terwijl hij steeds had gezegd dit niet meer te doen. We hebben hem gelijk aangemeld, maar ondanks de grote problemen en machteloosheid die we voelden, met dubbele gevoelens. 10 weken was toch wel een hele lange tijd en zou het überhaupt werken?
Een aantal weken later is hij vertrokken en na verloop van tijd kwam er rust in huis, we hoefden niet meer op onze tenen te lopen, onze portemonnee niet meer te verstoppen, ons niet meer af te vragen waar hij uithing en of hij wel thuis zou komen. Geen gelieg, gemanipuleer en bedreigingen meer…….het was echt even wennen maar wat waren we hier aan toe.
Direct na vertrek moesten we allemaal de impactbrief schrijven, wat was dat moeilijk maar ook een opluchting om van je af te kunnen schrijven wat zijn gedrag voor ons persoonlijk en voor ons als gezin heeft betekend.
We waren net een beetje gewend aan de rust toen er een telefoontje kwam vanuit de kliniek, de schrik was groot want de eerste 5 weken zou er geen contact zijn, alleen bij bijzonderheden. Onze zoon wilde naar huis, hij had het wel gezien en vond dat we hem maar diezelfde avond op moesten halen. Gelukkig heb ik het op kunnen brengen om tegen hem te zeggen dat we hem niet op kwamen halen. En gelukkig heeft dat geholpen, hij heeft zich nadien volop in het programma gestort en op de ouderdag konden we een hele blije zoon in onze armen sluiten. De ouderdag was zoals het bedoeld is, echt een dag van verbinding, we zagen dat hij keihard aan het werk was en we begonnen moed te krijgen dat het dit keer echt zou werken. Na de ouderdag was het fijn om hem 2 keer per week te spreken. We werkten samen toe naar zijn thuiskomst.
Ondertussen hebben wij als ouders veel steun ervaren aan de oudersessies, het was pittig maar meer dan waard. Ook wij moesten veranderen om de situatie thuis te verbeteren. Wij werden eindelijk gehoord en begrepen, we konden ervaren dat we niet alleen waren met deze problemen.
De aankomst van de groep fellows was erg emotioneel, dat vergeten we nooit meer. We konden nogmaals ervaren, zoals we al op de ouderdag hadden gezien, hoe de coaches zich inzetten voor onze kinderen. Diep respect voor hen.
De eerste paar weken was het spannend om onze zoon weer thuis te hebben, hij was zo veranderd, we waren telkens nog op onze hoede voor een of ander uitbarsting. Maar tot nu toe is er geen geweest, wij passen toe wat wij hebben geleerd en hij past toe wat hij heeft geleerd en wat we niet hadden durven denken…..het werkt! Wij hebben het vertrouwen dat het goed blijft gaan, de opname in de kliniek heeft ons samen als gezin een nieuwe toekomst gegeven. Nogmaals dank voor alle mensen van YWCC die dit voor ons mogelijk hebben gemaakt.

Jet, een dankbare moeder


Mijn dochter van 20 jaar heeft het opname traject in de Ardenne doorlopen. Ze kampte met angst-, dwang- en paniekstoornissen. Ze is terug van september. Hier kan ik alleen maar lof over uitspreken. Ze ging als een angstig meisje er naar toe en kwam terug als een leuke jong volwassen vrouw. Geweldig wat er in 10 weken daar tot stand kan worden gebracht. Hier staat een zeer deskundig team klaar om aan het werk te gaan. De binding dag voor ouders en fellows in de Ardenne zeer indrukwekkend. Het is niet allemaal even gemakkelijk. Als ouder is het ook flink aanpakken. Dit was iets wat ik van tevoren niet op zwaarte had ingeschat. Het kan gebeuren dat je hele systeem overhoop gaat zoals in ons geval. Dan is het hard werken en zonder professionele hulp kom je er niet meer uit. Let wel dat dit dan ook hard nodig is en iedereen er beter van wordt. Maar het is een pittig gegeven als je hier geen rekening mee houdt. Ook hier zal de begeleiding van YWCC je niet in de kou laten staan en je door verwijzen waar nodig is. Het is een ervaring die mijn en ons leven voorgoed veranderd heeft. Petje af. Ik gun elk gezin/kind die deze zorg nodig heeft een plek binnen de kliniek.


 Lieve mensen van YWCC

Morgen precies een jaar geleden bracht ik mijn zoon (16) naar Eindhoven met de hoop dat hij geholpen zou worden om zichzelf weer te vinden. Het bleek een lastig moment te zijn.

Na de ouderdag reed ik geëmotioneerd richting huis met mijn vriendin omdat ik mijn zoon weer terug had gezien… het was niet meer dat monster wat ik in Eindhoven in het busje hielp maar weer een jongen die lachte met zijn ogen. We hadden er veel vertrouwen in.

Helaas werd ik daarna plotseling zo ziek dat ik in coma raakte en zijn thuiskomst niet heb kunnen meemaken, dat bleek voor hem weer een enorm trauma. De zoveelste in zijn nog korte leven.
Op de een of andere manier heeft hij toen de kracht gevonden om niet terug te vallen op drugs en drank, daar ben ik jullie enorm dankbaar voor!

Door mijn toestand is hij bij BJZ opgenomen en leeft inmiddels in een voortraject op begeleid wonen, maar het belangrijkste is dat hij weer een vrolijke, meelevende, enorm sterke en mooie jongeman is geworden.
Regelmatig komt in onze gesprekken de periode in de kliniek terug,en dan spreekt hij over de veiligheid en saamhorigheid van de fellows en de toewijding van de coaches. Hij zou wel weer eens terug willen om te laten zien hoe goed hij er nu uitziet en dat het hem nu weinig energie kost om vooral zichzelf te zijn…

Geef mij de kracht… de moed… en de wijsheid… is nog nodig af en toe maar dat doen we nu samen want ook ik heb moeten accepteren.

Mijn dank is groot.

Rick, de trotse vader van Tom


Beste mensen van het casemanagement en in de kliniek,

Vandaag, precies een half jaar geleden, op 25 september 2013, brachten wij onze Mark naar Eindhoven, zodat hij met jullie naar de kliniek kon gaan.

Na alles wat we al hadden meegemaakt, brak er weer een moeilijke tijd aan, we wisten niet precies wat er daar met hem gebeurde, hoe hij zich voelde, of hij het kon wat er allemaal van hem verwacht werd. We moesten maar vertrouwen hebben, ik hoor Janet nog zeggen dat hij in ieder geval in goede handen is! En dat was hij!!!

Wij gingen het ouderprogramma in, wisten ook niet zo goed wat er op ons zou afkomen en noem maar op. We waren onzeker over alles, dat hebben jullie vast wel gemerkt, ik denk dat we dat ook wel vaak hebben gezegd. Veel begrepen we ook niet.

Al redelijk snel kwam er een (gesmokkelde ) brief uit de kliniek, het ging goed met hem schreef hij, hij genoot van dat totaal andere leven waarin hij terecht was gekomen en het klonk allemaal erg enthousiast.

De familiedag kwam, we waren ongelooflijk zenuwachtig, we hadden eerst nog een groepsgesprek, toen wat te eten en toen… de deur ging open en een grote, stralende Mark (wij zagen alleen zijn ogen waar weer leven in zat) kwam op ons afgerend en sloot ons in zijn armen, wat een geluk om dit kind weer zo terug te zien!!!

Het is nu een half jaar later, hij is clean, het gaat over het algemeen goed met hem, een beetje vallen, maar meer opstaan en elke keer weer een heel klein beetje verder, geduld is een schone zaak.

Wij zijn jullie allemaal oneindig dankbaar voor jullie onophoudelijke inzet voor deze jongeren. Elke dag zijn we blij, dat we jullie, door toedoen van mijn broer, gevonden hebben en vooral, dat jullie Mark weer een toekomst hebben gegeven, hij kan weer vooruit, begint weer een gewoon leven op te bouwen, is aan het solliciteren, heeft een baantje, de mensen vinden hem weer aardig, zijn niet meer bang voor hem, geven hem complimentjes en dat doet hem natuurlijk heel erg goed.

We gaan er vandaag een mooi feestje van maken, cadeautjes, brieven, blijdschap, geluk en dat alles met een intense diepe dankbaarheid aan jullie adres!!!

Heel veel groeten,

Frans en Neeltje


Vorige week ben ik op de ouderdag geweest in de kliniek.
Wat ik daar heb meegemaakt en gezien is zeker vele complimenten waard.
De betrokkenheid van jullie collega’s daar straalden van hun af, de ontvangst en de begeleiding gedurende de dag was voortreffelijk.
Het was fijn om te zien dat de kinderen in goede handen zijn bij jullie.

En zonder de hele organisatie in Eindhoven en in de kliniek tekort te doen, heb ik vooral genoten van jullie collega Mike die gedurende de middag de “leiding” had over de gesprekken tussen de kinderen en hun ouders en bonus papa’s en mama’s.
Heel goed en recht op het doel af. Meelevend en gevoelig. Prachtig om dat mee te maken.

Mijn zoon moet nog 4 weken gaan en is op de goede weg maar ik heb er vertrouwen in dat hij onder jullie begeleiding zeer ver zal geraken.
En ja ik weet het: hij moet het zelf doen.

Een vader


“Na diverse jaren (tevergeefs) om hulp gevraagd te hebben voor onze zoon met serieuze gedragsproblemen (stelen, liegen, geen school volhouden, geen respect naar ons of zijn omgeving), was het zover gekomen dat wij als ouders het niet meer aankonden en hem uit huis gezet hebben.
Toen iemand ons op yes We Can Clinics wees was dat ONS laatste redmiddel en ZIJN laatste kans.
Al direct vanaf het intake gesprek hadden wij het gevoel dat we hier wél begrepen werden, dat er daadwerkelijk wél iets aan de hand was, en dat men wist waarover men sprak. En als belangrijkste; dat ze ons konden en wilden helpen. De eerste 5 weken zonder contact waren zwaar maar met iedere week die verstreek, versterkte ons vertrouwen dat er hard aan gewerkt werd om ons kind te helpen ontdekken waar zijn problemen vandaan kwamen en wat hij er aan kon doen. Op de familiedag zagen wij al een heel veranderd kind terug, de jongen van vroeger kwam weer onder zijn betonnen façade tevoorschijn.

Bij terugkomst na afronding van het traject, was onze zoon weer herkenbaar voor ons. Niet alleen hij, maar ook wij hebben zoveel geleerd. We beleven ons leven nu op een heel andere manier, er is weer rust, harmonie en vooral weer wederzijds respect in ons gezin.
En onze zoon? Die komt er wel!”

José


YWCC bleek hét verschil tussen een zelfbepalende, verdrietige en destructief handelende dochter en een ontwricht, machteloos voelend, gezin en nu een weer gevoelige jonge vrouw die haar verantwoordelijkheid neemt, binnen een affectieve gezinsrelatie. Na onbegrip en tegenwerking ervaren te hebben binnen gangbare reguliere trajecten hebben wij YWCC leren kennen als de kans voor jeugdigen die hun leven geen positieve draai meer weten te geven en opvoeders die het zo graag beter voor hen willen. Ook als nog niet duidelijk is wat er speelt en hoop onrealistisch lijkt (zoals bij ons!). Ik gun elk – vastlopend – gezin de kordate, intensieve, (ervarings)deskundige aanpak die er minimaal toe geleid heeft dat mijn kind zich van onverwerkte bagage heeft ontdaan, onze inzichten zijn gegroeid en we met gezonde handvatten elke dag positief afsluiten. Onder de indruk en dankbaar. Gaan!

Een moeder


Lieve mensen,

Het is in april a.s. al weer 2 jaar geleden dat onze zoon van toen 15 jaar naar de kliniek is geweest. Na 3 jaar ellende en vele hulpverleners verder besloten wij dat wij de hulp van YWCC gingen vragen. Gelukkig mocht hij met jullie mee. Na deze 2 maanden was er duidelijk verschil in zijn gedrag en ook al wilde hij na 3 x na gesprekken niet meer naar Eindhoven toe, toch hadden wij vertrouwen in een goede afloop. Na vallen en opstaan, zagen we al snel elke keer kleine verbeteringen en omdat hij en wij als ouders handvatten van YWCC hadden gekregen konden wij snel op situaties inspelen. Vandaag de dag is hij zo goed bezig dat we alle vertrouwen in de toekomst hebben. Hij is uitgegroeid tot een stabiele knul, die nog wel begeleiding nodig heeft, maar dit ook nu toelaat en toegeeft. Die open en eerlijk is en zijn valkuilen herkend.

Wij zijn YWCC dan ook zo dankbaar voor de kans die hij gekregen heeft. We willen ouders de tip meegeven om de koppen niet in het zand te steken en zich niet te schamen om hulp te vragen, want hoe eerder je erbij bent hoe beter voor het kind.

Dankbare ouders, januari 2014


Beste,

Als het niet goed gaat, weten mensen jullie te vinden. Als het goed gaat vind ik dat het ook gezegd mag worden.

Met onze dochter gaat het heel goed. Ze start volgende week op haar nieuwe school , waar we hemel en aarde voor bewogen hebben om dat voor elkaar te kunnen krijgen. Zij heeft er zin in ! Kun je je dat voorstellen ? Een puber die zin heeft in school ? Ze spreekt oprecht in mijn beleving. Ze wil aan de slag. Thuiszitten en 2 dagen per week naar school is ze beu. Mooi dus.

Verder is onze dochter zichzelf, soms druk, soms een puberbui , maar overwegend in a good mood. Duidelijke regels voor haar accepteert ze ook. Ze is niet naar Lourdes geweest , maar 4 maanden naar de kliniek, dus ze zal geen heilige worden….. hoop ik dan…zo is ’t goed.

Zij heeft zoals ze zelf zegt geen behoefte aan drugs. En de afgelopen 4 maanden is dat ook zo gebleken. We zijn positief gestemd. Inmiddels heeft er ook weer een zussendag plaatsgevonden. De zusjes zijn een dagje naar Amsterdam geweest. Zeer goed verlopen, ze hebben veel lol gehad.

Zelf heeft ze ook nog een brief naar de kliniek gestuurd, die zal deze week bij jullie binnen vallen om doorgestuurd te worden.

Graag willen we jullie hartelijk bedanken voor het luisterende oor, alle support en begeleiding !

Groet,

De ouders van een puber


Mijn zoon is gameverslaafd. Maar voordat je als ouder door hebt hoe ernstig het is, ben je al in vele trajecten geweest. Toen wij via via in contact kwamen met Yes We Can Clinics, ging er een wereld voor ons open. 10 weken lang naar een kliniek. Momenteel is mijn zoon daar nog maar hebben wij inmiddels een familiedag mogen bijwonen, en zo bijzonder mooi, alles wat wij daar hebben gevoeld en meegemaakt. Ook voor het eerst zien dat je zoon weer je zoon is, nu nog een paar weken en dan zijn wij weer samen, dan nog een intensief nazorgtraject. En dan niet te vergeten een keer per maand de lezing in Eindhoven. Ik raad een iedere ouder dit aan, om met hun contact op te nemen wanneer je het niet meer ziet zitten, het moment dat je als ouder denkt, of nog hopen op hulp of wordt het een ander traject. Ik ben hun zeer dankbaar. Ik hoop dat er meer aandacht aan Yes We Can Clinics zal worden gegeven, zodat zij meer bekendheid krijgen.

September


Hoe kan het toch zo ver komen dat je eigen kind, zich ontpopt als een manipulatieve jongen die verslaafd is aan blowen en aan gamen? Voordat bij ons thuis alles aan het licht kwam, zag ik die jongeren ook wel op straat; ze hingen in groepjes bij elkaar in de buurt, vernielden regelmatig uit baldadigheid de spullen van anderen en maakten rotzooi. Ik stond als eerste klaar om te oordelen over hun ouders; schandalig, zij letten niet op hun kinderen, geven geen opvoeding en maken er zich te gemakkelijk van af. Dat zou mij als moeder nooit overkomen, Ik had er immers bewust voor gekozen om thuis te blijven om de kinderen op te voeden terwijl mijn man hard werkte om de kost te verdienen! Ja ja…

Nooit zal ik meer zonder meer een oordeel vellen over iemands opvoedingskills zonder een compleet beeld te hebben!

Voor zijn dertiende was Bram een vrolijke, spontane en levenslustige jongen. Met zijn diagnose van ADHD was het af en toe lastig, Bram had veel bijwerkingen van de medicijnen. Hij slikte ze meer niet dan wel om bovengenoemde redenen. Op school ging het moeizaam, maar thuis was stuiterbal Bram geen probleem. Keer op keer ging de basisschool op de stoel van de arts zitten en stuurde aan op meer medicijngebruik. In gesprekken werden wij als ouders weggewoven; zij waren immers pedagogisch onderlegd en wisten beter wat voor Bram goed was dan wij als ouders. Dat Bram depressief werd door het medicijngebruik, was voor hen irrelevant en hadden zij geen oren naar deze signalen, zij hadden last van Bram’s drukke gedrag en keken nooit naar de feiten. Feiten zoals een overvolle klas in een klein lokaal, leerkrachten die nauwelijks ervaring hadden en nog in de kinderschoenen stonden als het om lesgeven ging, leerkrachten die enerzijds graag juf of meester wilden zijn, maar anderzijds door het onderwijssysteem continu overvraagd werden. Omdat wij tegenover de basisschool woonden, hadden leerkrachten al snel de gang naar ons huis gevonden. Stond ik niet aan de schoolpoort, kwamen ze bij ons thuis om over die drukke vervelende Bram te klagen. Braaf hoorden we keer op keer de verhalen aan en gaven desgevraagd handvatten om met ADHD om te gaan. Tot in groep 6 voor ons de maat vol was. Op het zoveelste ingelaste gesprek op aanvraag van de 6de (!!) leerkracht die hij in 3 maanden tijd had, vroegen we aan de leerkracht of Bram nog wel mocht ademen aangezien de negatieve dingen continu naar voren kwamen en over de positieve dingen van Bram met geen woord gerept werden. Een door ons geschreven klachtenbrief, werd door de directie van de school linea recta naar de prullenbak verwezen omdat het te kwetsend zou zijn voor de leerkracht. Toen Bram in groep 7 zat, barstte bij ons als ouders de bom. Na het zoveelste akkefietje op school, Bram werd beschuldigd van de deuren van de toiletten met zwarte stift volgeklad te hebben en waar maanden nadien van bleek dat een andere jongen het gedaan had, moesten we op school komen. Ik vroeg de leerkracht waarom de ambulante begeleiding die Bram aan het einde van het vorig schooljaar toegewezen gekregen had, niet ingeschakeld was aangezien het volgens de leerkracht slecht ging met Bram. De leerkracht was verbaasd en was niet op de hoogte van de aanwezigheid van een ambulant begeleider voor Bram. Na een maandenlange strijd met de interne begeleider van de basisschool die haar machtsspelletje tot in den treuren uitbreidde waar uiteindelijk ook de ambulant begeleider (door mij ingelicht) getuige van mocht zijn, ging Bram met een indicatie nog voor het einde van het schooljaar (groep 7) naar speciaal basisonderwijs. Zijn zelfvertrouwen was kapot! Hij wantrouwde iedere leerkracht en had geen zin meer om naar school te gaan. Op zijn nieuwe stek is zijn zelfvertrouwen wel wat gegroeid, maar niet zoals het hoorde. Alleen thuis voelde hij zich geborgen en veilig en wij als ouders genoten van onze leuke, spontane sping-in-‘t-veld. Ook op vakanties maakte hij vriendjes, speelde en voelde zich vrij. Zonder medicijnen!

Op de middelbare school ging het pas echt mis. De jaren op de basisschool hadden Bram geen goed gedaan, het wantrouwen naar leerkrachten toe bleef en zijn net verkregen zelfvertrouwen was fragiel omdat hij maar een jaar de tijd had gekregen om hierin te groeien. Hij kreeg vrienden die hij niet met ons wilde delen. We kenden ze wel, hadden zelfs kennis gemaakt met sommige ouders, keurige mensen. Maar het waren niet de vrienden die Bram voor ons verborg. We dachten dat het om een stukje puberteit ging en dat het wel los zou lopen, als we maar in gesprek bleven. We hadden in de eerste jaren niets in de gaten want Bram kwam altijd op tijd thuis, had geen buitensporige uitgavepatroon, bleef beleefd en aanspreekbaar thuis. In school had hij geen zin, Bram was een gemakkelijke denker die dacht dat dat wel goed zou komen in de eindspurt. Aan intelligentie had hij geen gebrek. Een ding stond bij Bram voorop: hij wilde het zelf doen en accepteerde geen hulp van ons. Als ik daar nu op terugkijk, is daar de vertrouwensbreuk tussen ons en Bram begonnen. Bram verdraaide woorden alsof ze bij hem niet binnenkwamen. Het woordje vrijheid kwam in zijn vocabulaire het meeste voor. Andere ouders zouden hun kinderen niet zo betuttelen als dat wij dat deden volgens hem. Door deze uitspraken werden we onzeker in onze opvoedingskills. En ja, eerlijk is eerlijk, af en toe waren wij zo moe van het strijden voor en met Bram, dat we geen energie meer hadden en het er bij lieten. We hadden nog een tweede zorgenkindje wat onze aandacht opeiste: Bram’s 4 jaar jongere broertje.

Op zijn 16de verjaardag gaven we een groot verrassingsfeest en lieten we hem als cadeau zijn bromfietscertificaat behalen. Bram was de koning te rijk. Zijn wereld werd nog groter omdat hij op zijn snorfiets verder weg kon. Toen pas werden de problemen voor ons zichtbaarder. Hij kwam later thuis, met de welbekende smoesjes, hield zich steeds minder aan afspraken en moest op een gegeven moment ook bij de leerplichtambtenaar komen omdat hij vaak te laat kwam op school. Te laat komen word op de school gezien als een vol spijbeluur.

Mijn man en ik werden tegen elkaar uitgespeeld, we lieten het ook onbewust toe doordat onze communicatie soms wat stroef ging. Wij samen hadden twee totaal verschillende opvattingen over de manier van opvoeden. Hij had een vrije opvoeding genoten en ik precies het tegenovergestelde. Structuur en discipline werden bij mij al vroeg ingepeperd, niet alleen thuis bij een orthodox strenge vader maar ook op school, bij streng katholieke nonnen in België. Voor mij was duidelijk dat ik niet zo streng wilde zijn als mijn opvoeders, maar ik begreep goed dat mijn jongens niet gebaat waren bij een vrije opvoeding. Regelmatig botsen mijn man en ik hierin, en konden we geen tussenweg vinden omdat wij allebei star vasthielden aan onze denkwijzen.

In die tijd begon Bram ook tegen de enige regel waarvan tussen mijn man en mij geen meningsverschil over bestond, te trappen. Doordat hij geen medicijnen gebruikte voor zijn ADHD omdat hij er depressief van werd, had de chaos in zijn hoofd compleet de bovenhand genomen. Hij wilde af en toe blowen om tot rust te komen. Drugsgebruik is bij ons een onbespreekbaar onderwerp, wij werden steeds weer op de proef gesteld om onze regel te handhaven. Wat wij niet wisten is dat Bram al langer blowde, een negatief contract had met zijn jongste broertje omdat deze het al langer wist maar niets tegen ons mocht zeggen. We schrijven september 2013. Deze strijd hebben we volgehouden van februari 2012 tot november 2013. Na Bram, met veel verdriet een keer letterlijk uit huis te hebben gezet omdat hij zijn blowmaten belangrijker vond dan zijn bijbaantje, wat hij daardoor ook verloor, hebben we Bram voor de keuze gesteld: óf je gaat er iets aan doen, óf we kunnen niet meer samen onder 1 dak leven. Wij waren kapot. Bram was toen 18 jaar oud. Gelukkig koos hij voor de eerste optie en de afspraak voor de intake bij Yes We Can Clinics werd gepland. Een week later vertrok Bram naar de kliniek. Er kwam rust in huis. Bram’s jongste broertje werd zachter en opener en begon alles te vertellen. We schreven alle drie een impactbrief aan Bram voor zijn herstel en na de kerstdagen, waar we hem natuurlijk heel erg misten, kregen we er vertrouwen in dat het Bram ging lukken. Tot oudejaarsdag, dinsdag 31 december 2013, wij een verontrustend telefoontje kregen. Ons vertrouwen werd op de proef gesteld. Bram had besloten dat hij naar huis wilde en dat hij na drie weken Yes We Can Clinics wel alles wel had geleerd. ’s Middags belde Bram zelf met de vraag of wij hem diezelfde dag nog wilden ophalen. Mijn man, onze jongste zoon en ik zaten samen op de bank toen het door Yes We Can Clinics aangekondigde telefoontje van Bram kwam. Ons hart brak toen wij onze zoon aan de telefoon hadden en we de wanhoop hoorden in zijn stem. Om onze zoon tegen zichzelf in bescherming te nemen, moesten we hem vertellen dat hij vrij was om te gaan, hij was immers 18, maar thuis zou hem de toegang geweigerd worden. Het deed pijn, op die middag hebben we samen veel gehuild en toen begon ook de angst weer toe te nemen. Zou hij weglopen? Zou de therapie bij Bram aanslaan? We waren bang om Bram tegemoet te treden op 15 januari 2014, op de ouderdag. Iets waar we voor het telefoontje zo naar hadden uitgekeken.

15 januari 2014 kwam dichterbij en met gemengde gevoelens reden mijn man en ik naar de kliniek. Maar wat waren wij blij verrast toen we hem zagen; zo open, zo hartelijk en gezond, hij was zelfs aangekomen, wat wel nodig was! Na de middag, toen we in een therapiesessie alles naar elkaar toe opgebiecht hadden en we de boosheid hebben geuit, hebben we 1 ding met elkaar afgesproken. We zouden een nieuw begin maken en een streep trekken onder het verleden, zonder verwijten naar elkaar toe en met eerlijkheid en openheid. Bram maakte compleet rein schip door een plan op te stellen hoe hij de schulden die hij bij ons had, af te betalen. De telefoongesprekken die daarna volgden met onze zoon, stemden ons hoopvol en we kregen weer vertrouwen in zijn herstel. We waren supertrots op hem!

19 februari 2014 kwam Bram thuis, sterk, gelukkig, trots op zichzelf en met meer zelfvertrouwen. Ook wij waren gelukkig omdat ons gezin weer compleet was.

Nu, 26 mei 2014, 3 maanden later, gaat het heel goed met Bram. We hadden hem beloofd dat we hem in vertrouwen zouden loslaten en ons niet zouden laten leiden door angst. Maar ieder keer als we die angst voelden, spraken we het uit naar Bram en Bram luistert naar ons. We hebben sinds lange tijd weer open gesprekken met hem. Bram heeft begrip voor onze angst en hij werkt zelfs mee aan onaangekondigde drugstesten, om ons gerust te stellen. Hij werkt met plezier, is op gitaarles gegaan en hij heeft actie ondernomen om volgend schooljaar alsnog zijn diploma te gaan halen zodat hij kan doorstromen om SPW4 te gaan doen. Natuurlijk zijn wij nuchter genoeg om te beseffen dat dit doel in de loop der jaren nog kan veranderen, in ieder geval denkt Bram bewust na over zijn toekomst. Wij als ouders faciliteren nu i.p.v. alles maar voor hem te regelen. Loslaten in vertrouwen klinkt mooi, maar het gaat stap voor stap.

Thuis hebben we natuurlijk nog onze ups en downs, vooral als het om elkaar begrijpen gaat, de ene keer doen wij als ouders iets niet goed en de andere keer Bram. Maar de openheid, de bereidheid en de eerlijkheid om naar elkaar te luisteren is er. Bram en wij hebben wel het gevoel dat er een te groot verschil zit in de tijd in de kliniek en de thuis na de opname. Zeker voor jongeren die geen dagbesteding hebben is het moeilijk om op gang te komen. Ook wij als ouders moesten daarin geduld oefenen en niet verslappen in het positief aansturen (faciliteren) om een dagbesteding te vinden. Maar we zijn op de goede weg.

Wij zijn trots op onze zoon en hebben er vertrouwen in dat hij iemand wordt waar anderen op kunnen bouwen en de juiste keuzes maakt. Dank je wel Yes We Can!

Hartelijke groeten van een Trotse moeder