Anne-Marie (15) is social media verslaafd en heeft gedragsproblemen

Ik ben opgegroeid in een gezellig, warm gezin. Ik heb een vader, moeder, broer en twee jongere zusjes. Mijn schooltijd begon zonder problemen. In groep 1 en 2 ging ik heel graag naar school. In groep 3 zijn er problemen gekomen. Ik had toen een juffrouw, waar ik niet goed mee kon opschieten. Mijn gedrag liet te wensen over en mijn resultaten waren erg slecht. Ik was de storende factor in de klas en was toen bijna meer thuis als op school. Dit omdat mijn moeder mij wilde beschermen en niet wist hoe het verder moest.
Vanaf die tijd ben ik in een rollercoaster terecht gekomen van onderzoeken en therapieën vanwege mijn gedrag. Ik heb een diagnose pdd-nos gekregen. Dit bracht bij mij een gevoel teweeg van anders te zijn als andere kinderen, onbegrijpelijk voor mij en werd daar zelfs boos om.
In die tijd werd ik veel gepest, omdat ik behoorlijk stevig was. Mijn reactie was dan ongeremd en dacht niet na bij wat ik deed. Wat weer leidde tot boze ouders, omdat ik hun kind in elkaar geslagen had. Maar niet alleen op leeftijdsgenoten reageerde ik zo, ook op volwassenen mensen en leerkrachten dit heeft voor veel problemen gezorgd. Ik stelde me behoorlijk agressief op, zowel verbaal als non-verbaal en bouwde zo een muur om me heen.
Op 11-jarige leeftijd is er een periode aangebroken dat ik misbruikt werd en dat heeft me angstig gemaakt en heb daardoor een ongelooflijk laag zelfbeeld ontwikkeld.

Heel veel angst heb ik ontwikkeld voor andere jongens en mannen. Uit schaamte en door bedreiging heb ik het nooit durven vertellen aan mijn ouders of aan iemand anders. Mijn leven was kapot en had hierdoor geen toekomst meer. Mijn gedrag werd steeds negatiever en onverschilliger, ik maakte vaak ruzie en maakte mijn ouders uit voor alles wat mooi en lelijk was. Ook mijn zusjes waren daar de dupe van. Inmiddels had ik de beschikking over mijn eigen telefoon gekregen en zocht mijn rust daarin, dacht ik.
En dan juist het onbegrijpelijke wat er toen gebeurde. Ik kwam in aanraking met facebook, Instagram, snapchat, WhatsApp en tot mijn verbazing kreeg ik toen heel veel vriendenverzoeken en contacten. Dit gaf mij een gevoel alsof er toch mensen en leeftijdgenoten waren die belangstelling voor mij hadden. Ook kwam ik in contact met oudere mannen, zelfs getrouwde mannen. Ik ben toen in een situatie terecht gekomen van spanning. Dit was een destructieve situatie. ( 1 gedachte die alle andere gedachten uitsluit) Een zoektocht naar aandacht op een manier die ik zelf niet meer voor mogelijk had gehouden, dat dat nog eens zou kunnen bestaan voor mij. Ik had zelf immers het idee, dat ik walgelijk was voor iedereen, omdat ik misbruikt werd. Op social media kreeg ik juist aandacht in die richting en dat gaf bij mij weer een ontspannen gevoel. Maar ook wist ik dat ik verkeerd was met mezelf en met anderen door allerlei vunzige praat en foute selfies met hen te delen, zodat ik maar steeds zocht naar die rust die ik daardoor dacht te krijgen.
Maar het gevoel van rust kwam er nooit. Wel werden mijn contacten steeds meer en slechter, totdat ik ontdekt werd door mijn ouders die inmiddels waren benaderd door de zedenpolitie. Vanaf dat moment werd ik in de gaten gehouden en ben verschillende keren op verhoor bij de politie geweest. Rapporten voor een rechtszaak moesten worden ingevuld. Ik had toen wel het gevoel er mee te moeten stoppen, maar dat kon ik niet. Ik kwam er niet meer uit, hoe graag ik dat ook wilde (alleen een verslaafde zal dit kunnen begrijpen). Ik stond machteloos tegenover mijn verslaving en was het stuur kwijt om de juiste richting op te gaan. Mijn leven was een grote puinhoop en ik was de ellendigste persoon op aarde. Mijn gedachten gingen uit om maar beter een einde aan me leven te maken. Dit sprak ik ook uit tegen mijn ouders en die maakten zich groten zorgen. Ze zochten weer andere hulp, maar daar was ik nogal apathisch voor, omdat er, voor mijn gevoel, geen ene therapie was die mij nog zou kunnen helpen. Dit omdat ik al vanaf mijn 7e jaar bij allerlei hulpverleningen liep. En er geen verbetering in mijn gedrag kwam.
Ik heb veel gesprekken gehad met mijn ouders en uiteindelijk ook met iemand die verslaafd is. Bij hem had ik het gevoel bij dat hij mij begreep. Hij vertelde mij ook zijn levensverhaal en ik vond heel veel herkenning. Ook vertelde hij over zijn opname in een kliniek en wat dit voor hem heeft betekent. Dit gaf mij wat meer vertrouwen om weer aan hulpverlening te denken. Hij gaf aan, dat het verstandig zou zijn om naar Yes We Can te gaan, zodat ik daar mijn diepste geheim zou gaan vertellen en aan mezelf zou kunnen werken.
Toen dacht ik, dat ik dat toch nooit zou gaan doen, omdat ik het altijd voor mezelf had kunnen houden. Toch heb ik toen de stap genomen. Op dat moment was het voor mij echt een laatste strohalm. Mijn gedachte was, dat
ik toch niets meer had te verliezen. Er volgde al snel een intakegesprek bij Yes We Can in Eindhoven.
Ik kwam binnen als een ongeïnteresseerd, snel geprikkeld en agressief meisje. Die geen gevoelens uitsprak, geen emoties toonde en absoluut geen positief zelfbeeld had. Mijn eerste 5 weken in de kliniek waren het moeilijkst, omdat ik, voor mijn gevoel, met alles mee moest doen. Zo ervaarde ik dat, maar het moest niet, het mocht en dat had ik niet door. Ik heb me daardoor ook de 1e 5 weken niet echt op mijn gemak gevoeld. Als we dan op zondag een hike gingen lopen zag ik er al een week tegen op. Maar ik wist heel goed dat het beter voor me zou zijn en dat ik me dan misschien wat meer op me gemak ging voelen. Ongeveer in de 4e week is alles eruit gekomen. Een bak vol ellende, verdriet en mijn grootste geheim, mijn seksueel misbruik. Ik had dat 4 jaar voor me gehouden en dat was het moment dat het eruit moest. Vanaf dat moment was ik meer betrokken bij alles. Ik wilde er voor de volle 100 procent voor gaan en het zou me gaan lukken. Op 17 december eindelijk mijn mooiste dag: verbindingsdag . Die dag heb ik ook alles tegen mijn ouders verteld. Dat was dan ook de mooiste dag van mijn leven. Na verbindingsdag was ik het gelukkigste en rijkste mens op aarde. Ik ging er toen echt voor de 1000 procent voor. Ik wilde zo graag dat ik een beter leven zou krijgen en weer gelukkig, gezellig en positief met mensen om kon gaan. Ik heb na verbindingsdag ook echt goed mee gedaan met groep sessies, 1 op 1, activiteiten en ga zo maar door. De laatste week kreeg ik het gevoel dat ik aan de ene kant wel naar huis wilde, maar aan de andere kant zag ik daar best wel tegen op, omdat het zo vertrouwd was geworden in de kliniek en ik daar geen verleidingen had. Natuurlijk was ik super blij om iedereen weer te kunnen zien. Ook al was de eerste tijd thuis, best spannend en emotioneel.
Nu kan ik weer positief over me zelf denken. Het hele programma heeft mij weer meer structuur gegeven in mijn leven. Wat ik iedereen kan en wil aanraden die met een verslaving of gedragsprobleem te maken heeft, neem deze stap in je leven. Jij bent het zo waard.

Ik heb er een mooier, rijker en gelukkiger leven voor terug gekregen. Ik ben nu trots op mezelf. Ook al ben ik me ervan bewust, dat ik er echt nog niet ben. Deze bewustwording is heel belangrijk, want anders zou ik maar hoogmoedig gaan worden. Want als je denkt dat je er bent, ben je er geweest en een terugval is dan heel dichtbij.
Toen ik uit de kliniek ben gekomen heb ik 13 weken nazorg gehad. Ook ben ik naar meetings gegaan waar ik nog wekelijks naar toe ga. Dat is het medicijn wat ik nodig heb om clean te blijven.

Sociaal media is een lastige verslaving, omdat je er elke dag mee wordt geconfronteerd. Het is immers overal. Met mijn telefoon kan ik nu bellen en sms-en. Ik ben gewoon bereikbaar en nu gebruik ik mijn telefoon waar die voor gemaakt is. Dit valt niet altijd mee onder mijn leeftijds genoten, maar ik weet, dat als ik een smartphone zou hebben het fout zou kunnen gaan. Mijn slogan is: vandaag even niet en morgen kijken we weer verder. Mijn geschiedenis kan ik niet veranderen maar ik kan alleen vandaag 100 procent verantwoording nemen voor mijn gedrag.