Fellow (19): “Na 4 weken ben ik bij mijn emoties gekomen”

Mijn moeder kreeg een postnatale depressie en burn-out toen ik bijna 1 was. Ze kon niet goed voor me zorgen, ze was altijd moe en had weinig energie. Mijn vader moest werken, dus ik werd al heel vroeg zelfstandig. Omdat ik nog zo jong was kan ik me er niks van herinneren, wel weet ik dat het veel impact op me heeft gehad. Ik heb een bepaalde muur om me heen gebouwd, waardoor ik geen mensen kon en wou binnen laten. Vanaf kleins af aan had ik al geen behoefte aan aanrakingen, ik kon daar helemaal naar van worden. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat er iets anders aan me was, waardoor ik vroeger al heel veel hulp heb gehad, maar niks sloeg aan. Mijn familie zat ingewikkeld in elkaar, al vroeg kwam ik erachter dat ik Joods was, via mijn moeders kant. Daardoor had ik ook geen goeie band met mijn opa en oma, want die waren nog steeds volledig getraumatiseerd. Op de basisschool had ik altijd moeite met contact, en als ik een vriendinnetje had, was ik volledig gefocust op dat vriendinnetje, alleen ging elk vriendinnetje na twee maanden weer weg. Op de middelbare school veranderde ik van een onzeker meisje, naar een grensoverschrijdende puber. Het begon met roken en drinken in de eerste klas. Ik nam dan drank mee naar school, wat ik had gestolen van mijn ouders, probeerde het leven zuur te maken van docenten, loog over alles en manipuleerde de heleboel bij elkaar. In de tweede klas liep het helemaal uit de hand. Iedereen keerde zich tegen me en ik werd uitgekotst, gepest, bedreigd. Het was heel eenzaam. Op een dag was ik er klaar mee. Ik heb driekwart van een fles whiskey gedronken van mijn vader. Ook ben ik in de tweede klas seksueel misbruikt door een jongen uit mijn klas. Ik had dit niet door en kwam er daarom ook in de kliniek pas achter, omdat ik altijd mezelf de schuld heb gegeven. Ik dronk soms nog wel eens stiekem, maar mijn ouders hadden dit niet echt door. Vanaf daar is wel echt mijn verslaving begonnen. Door de problemen op mijn middelbare school ben ik naar een andere school gegaan, waar ik weer heel brutaal was. Na een paar maanden op die school hadden we een schoolfeest. Ik had weer drank geregeld, had slecht gegeten, en had te veel gedronken. Mijn vader moest me halen en ik had coma gezopen, maar hoefde niet naar het ziekenhuis. Toen ik 16 was, kon ik eindelijk drinken dacht ik. Elk weekend ging het weer mis en ging ik over mijn grens heen, kwam met verkeerde jongens ik aanraking, en ik raakte verstrikt in een cirkeltje, elk weekend liep precies hetzelfde af. Ik gleed steeds meer af, en dronk uiteindelijk ongeveer 40 glazen op een avond, hierdoor eindigde ik altijd in een black-out, waardoor ik niet mezelf was. Ik was mezelf helemaal kwijt. In het weekend dronk ik mezelf in een black-out en doordeweeks blowde ik. Of het was andersom. Ik ben toen in behandeling gegaan voor verslaving en moest afbouwen met het drinken, en daarna in combinatie met medicijnen stoppen. Dit was ideaal natuurlijk, ik kreeg namelijk gewoon drugs, dus raakte toen verslaafd aan mijn medicijnen. Ik was helemaal de weg kwijt, voelde me ontzettend alleen, deed alsof het goed ging, maar hier was niks van waar. Ik deed alleen maar alsof. Ik loog over alles, manipuleerde iedereen. Ik sliep niet meer, ik at bijna niet meer, maar het lag niet aan mij.

Toen ben ik de kliniek in gegaan. Ik voelde zoveel warmte en begrip, wat ik niet zo goed kon plaatsen. Ik vond het allemaal maar raar en een sekte. Ik was te trots om toe te geven dat ik problemen had. Uiteindelijk na 4 weken ben ik bij mijn emoties gekomen, ik kon huilen en bang zijn, en dit was heel heftig voor mij, want dit vond ik zwakke emoties, emoties die je voor jezelf moet houden, wat ik de afgelopen 19 jaar heb gedaan. Yes We Can heeft echt mijn leven gered. Thuis ging het in het begin moeilijk, ik ben een paar keer teruggevallen, had heel veel ruzie met mijn ouders en moest weg van mijn ouders. Ik woon nu begeleid op kamers en het gaat heel goed met me! Tuurlijk heb ik mijn moeilijke momenten en mijn koppige momenten, maar ik hoef niet meer zo hard te vechten als voorheen!