Bas (18) had veel ruzie, vechtpartijen en blowde

Voor mijn vijfde levensjaar gingen mijn ouders scheiden. Op dat moment was mijn broertje net een jaar oud. In de periode daarna zijn er een aantal traumatische ervaringen voorgevallen. Mijn oma werd ziek en samen met mijn moeder en broertje waren we daar vaak. Voor die tijd kwamen opa en oma op bezoek bij ons thuis. Mijn opa heeft toen wel eens seksuele handelingen bij mij verricht. Ik was al in therapie vanwege gedragsproblemen en angsten die waarschijnlijk te maken hadden met het seksueel misbruik. Tijdens een weekend weg met opa en oma heb ik aan mijn moeder verteld wat opa heeft gedaan. Daarna kreeg ik trauma-therapie met andere kinderen die seksueel misbruikt waren.
Mijn vader kon het niet goed vinden met mijn moeder. Ik heb hem niet veel gezien in die tijd. Hij was wel gevraagd voor de therapie, maar heeft dit niet gedaan vanwege zijn vriendin. Haar zoon heb ik namelijk ook als benoemd tijdens de sessies en hoewel dat niet ernstig was, vonden de therapeuten het wel nodig om ook met het nieuwe gezin van mijn vader te praten. Dit zou voor een beter contact zorgen voor in de toekomst.
Dat contact is alleen maar verslechterd in de jaren die volgden. In de auto gaf mijn moeder mij de telefoon en mijn vader zei: “Ja Bas, het spijt me heel erg, maar ik hoef jou en Nick (mijn broertje) niet meer te zien”, en hij hing op. Hij had besloten dat hij mij en mijn broertje niet meer wilde zien.
Ik wist niet wat ik er van moest denken. Mijn moeder kreeg in die tijd ook een nieuwe vriend. Die nieuwe vriend heeft het zwaar met mij gehad, omdat ik het idee had dat hij mijn vaders plaats in ging nemen en dat wilde ik niet. Ik maakte zijn leven en dat van mijn familie zuur. Mijn moeder en hij hadden vaak ruzie en na ongeveer twee jaar gingen ze uitelkaar.
Ik begon een agressief mannetje te worden, wat alleen maar erger werd. Ik sprak of zag mijn vader nooit, maar ik miste wel een vaderfiguur in mijn leven.

Toen kwam de tweede man in het leven van mijn moeder waarvan ik het leven van zuur ging maken. Hij en mijn moeder kregen Stan, mijn jongste broertje. Vier jaar later nadat ik mijn vader voor het laatst gesproken had in de auto, was ik in behandeling bij een psychotherapeut. Ik kon niet geloven wat mijn vader mij had aangedaan en miste hem enorm. Tijdens het gesprek kwam het misbruik van mijn opa er ook nog bij. Ik kwam op een leeftijd dat ik ging beseffen wat er allemaal was gebeurd in mijn leven. Ik trok het niet meer en ik werd alleen maar agressiever.
De therapeut heeft contact gehad met mijn vader en een paar weken later hadden we samen een gesprek. Na vier jaar geen contact gehad te hebben zag ik hem weer één á twee keer in de maand. Ik genoot altijd op de momenten dat ik bij hem was, maar mijn gedrag werd niet beter. Het ging snel fout tussen mijn moeder en mijn stiefvader Chris. Hij trok het niet meer, doordat ik de boel al een paar jaar terroriseerde.
Ondertussen werd het contact met mijn vader beter. Op een avond ging het heel slecht thuis. Ik had erge ruzie met mijn moeder en ik was ontzettend boos. Op weg naar de voordeur had ik al een hoop gesloopt. Van mijn moeder moest ik maar een nachtje bij vrienden gaan slapen. Ik heb mijn vader gebeld en die kwam mij halen. Ik ben daar een paar dagen geweest en uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om bij hem te gaan wonen. Achterafgezien had ik dit beter niet kunnen doen. Ik kwam daar in huis met mijn vader, stiefmoeder en stiefbroer. Ook mijn stiefbroer was slecht bezig. Hij had criminele vrienden en was een zelf crimineel. Ik ben toen veel met hem opgetrokken en kwam in aanraking met de verkeerde mensen.

Op het voortgezet onderwijs blowde ik een paar keer per maand. Omdat ik mijn gevoel uit de weg wilde gaan begon ik met blowen en ging ik om met verkeerde vrienden. Ik had veel verdriet en veel angsten. Van één in de twee weken ging ik naar tien á vijftien joints per dag. Ik blowde zo veel dat ik compleet in mijn eigen wereld zat. Alles wat daar buiten gebeurde interesseerde boeide mij niet. Ik had elke dag ruzie thuis en ik blowde alles weg. Ik was alleen thuis om te slapen en meer niet. Ik ben geslaagd voor mijn vmbo-diploma al weet ik zelf niet hoe. Daarna ben ik begonnen aan een studie voor Electro monteur. Dat verliep niet best, omdat ik elke les stoned was.

Na een jaar werd mijn stiefbroer in een jeugdgevangenis geplaatst en werd mijn stiefmoeder zwaar depressief en kreeg een burn-out. Hierdoor mocht ik niks meer. Ik mocht mijn vriendin niet meer naar huis meenemen en als zij bij mij wilde slapen ging mijn stiefmoeder een nacht naar een hotel. Dit kwam mijn keel uit en hierdoor luisterde ik opgegeven moment niet meer naar wat mijn vader te zeggen had. Ik had overal schijt aan. Dit ging een tijdje door tot het moment dat ik ruzie kreeg met mijn vader en hij me een klap gaf. Ik heb hem uit gescholden en werd helemaal gek. Ik sloopte alles wat op mijn pad kwam, ging naar buiten en ging blowen. Daarna belde ik mijn moeder. Na het telefoongesprek kwam mijn moeder mij halen voor een paar dagen om wat af te koelen. Het bleef niet bij een paar dagen. Mijn stiefmoeder had achter mijn vaders rug om besloten dat ik niet meer in huis mocht wonen, want dat kon ze er niet bij hebben. De spullen stonden al voor de deur toen ik ze kwam ophalen en ik moest de sleutel inleveren, voordat ik mijn spullen meekreeg. Gelukkig kwam mijn vader net aan rijden en vroeg wat er was. Ik heb mijn spullen opgepakt en schreeuwde: “Vraag dat maar aan die hoer van je!”. Ik mocht er niet meer in bij mijn vader en ik ging volledig naar de klote.

Op een gegeven moment ging het niet langer, de ruzies en vechtpartijen thuis liepen uit de hand. Mijn moeder had een nieuwe vriend en ook die was er klaar mee. De situatie had ook veel invloed op mijn broertjes. Het liep zo uit de hand dat zelfs de politie een keer langskwam. Mijn moeder heeft wederom hulp voor me gezocht en kwamterecht bij Yes We Can Clinics. Ik dacht ‘daar hoor ik echt niet tussen, zo erg ben ik niet’. Maar mijn moeder was vastbesloten en bleef maar herhalen dat het een kans was om wat van mijn leven te gaan maken. Ik had weinig keus: of naar Yes We Can of het huis uit. Ik ging stoned naar de intake en een week later zat ik in de Ardennen. Daar was het een hele zware periode maar zeker ook heel mooie periode. Ik had tien weken om aan mezelf te gaan werken, clean zijn, heel veel ervaringen delen met jongens en meiden met vergelijkbare problemen. De behandelaren en coaches wisten hoe ik me voelde, omdat ze zelf ook een verslavingsverleden hebben met veel pijn en verdriet. Het was makkelijker daar naar te luisteren en in te zien hoe beroerd het eigenlijk met mij ging. Van hun kon ik het aannemen. In die tien weken heb ik veel gepraat, groepssessies en individuele behandelingen gehad. De groepssessies waren vier keer per week. Tijdens de sessie deelde je de dingen die je had meegemaakt en wat je dwarszat. Van je groepsgenoten kreeg je feedback. Het niet alleen zijn met je problemen en delen met anderen heeft mij doen besluiten om te willen veranderen.
Maar er was ook veel plezier! Buiten sporten en allerlei activiteiten zoals mountainbike, hiken, raften, kanoën, klimmen, abseilen en andere activiteiten in en rondom de kliniek.
Mijn behandelaar bij Yes We Can had bijna hetzelfde verhaal als dat ik en hierdoor klikte het heel goed. Yes We Can Clinics heeft mij geholpen met alles waar ik mee zat of waar ik tegen aan liep.

Ik ben nu ruim vijf maanden terug en het gaat erg goed thuis en op school. Mijn ouders, familie en vrienden zijn trots op me. Ook ik ben trots op hoe het nu gaat. Het was best moeilijk om na tien weken de draad thuis weer op te pakken. Maar het is gelukt met behulp van de nazorg en de meetings die ik nu volg. Ik ben nog een paar keer teruggevallen in de eerste paar weken thuis. Ik had weer wat gebruikt of gedronken en ruzie gemaakt. Ik ben ruim 90 dagen clean en ga ik een paar keer per week naar een meeting. Ik heb een sponsor, ik werk aan mijn stappen en leer van de verhalen van anderen. Ik ben blij dat ik naar de Ardennen ben geweest. Het heeft mij geholpen en het was een bijzondere ervaring waar ik veel heb geleerd over mezelf. Natuurlijk zijn er nog wel wat meningsverschillen maar dat zijn de normale dingen die erbij horen.