Cas (17) kampte met verwarring, angst en onzekerheden

Na een jeugd van veel verwarring, angst, onzekerheden en gedachtes dat ik anders was dan de rest was drugs voor mij welkom in mijn leven op mijn dertiende.

Op mijn twaalfde dronk ik mijn eerste biertje en het was toen al merkwaardig dat ik het vrij snel op dronk en er snel nog eentje wilde.
Ik begon dus met blowen op mijn dertiende en het was als liefde op het eerste gezicht, het eerste wat ik dacht en voelde was ‘’Dit ga, zal, en moet ik vaker doen’’, en dat deed ik dus dagelijks.
Onzekerheden werden minder, ik kreeg een soort aanzien van mensen die mij eerst een ”nerd” vonden, en dat was voor mij nieuw.
Maar toch voelde ik dat de manier waarop ik begon te leven niet werkte en dat ik het ook niet bepaald in de hand had. Ik ging uiteindelijk elke dag de stad in om naar de shop te gaan.

Op mijn vijftiende nam ik mijn eerste pilletje en al snel daarna begon ik ook meer (soorten) harddrugs te gebruiken. Ik dacht dat dit niet mijn probleem was maar dit gebeurde ook steeds vaker in de weekenden. Ik kwam op het punt dat blowen voor mij nu dus ook echt elke dag moest. Als ik in mijn bed lag merkte ik dat als ik te weinig geblowd had dat het slapen simpelweg gewoon niet meer ging, en dat waren pijnlijke en nog maar net dragende nachten. Mijn hoofd sloeg op hol met gedachtes waar ik nog steeds wel eens bang van kan worden. Mijn hele leven heb ik ontzettend weinig zelfvertrouwen en zelfrespect gehad. Het enige wat ik deed was met mijn hoofd in het verleden of juist in de toekomst zitten, en ik was bang voor het leven. Ik wilde het niet en ik durfde het ook niet aan. Ik kon het ook gewoon niet zelf. Mijn beste vriendin heeft mij die tijd geadviseerd naar Yes We Can Clinics te gaan. Zij is er ook geweest en ze wist dat ik er wat uit kon halen. Met veel aarzeling zei ik tegen mijn moeder dat dit wellicht een oplossing kon zijn, maar er heen gaan wilde ik dat moment niet omdat ik toch alleen maar bezig was met mijn verslaving. We hadden een intakegesprek en voor dat ik het wist zat ik daar dan. Dit was het beste wat me had kunnen overkomen. Ik kwam daar aan en ik maakte mezelf wijs dat het niks was en dat ik er niet thuis hoorde, maar diep van binnen was ik positief geshockeerd en onder de indruk over hoe open en eerlijk jongeren met elkaar om gingen. Een aantal weken later ben ik me daar hard in gaan zetten. Ik heb mijn pijn en verdriet kunnen behandelen en dingen los kunnen laten. Ik voelde mij achteraf zo vrij als een vogeltje

Toen ik uit de kliniek kwam, was ik voor eventjes alles kwijt en kwamen dingen uit mijn oude patroontje terug. Ik wilde niet opnieuw beginnen aan waar ik ooit mee begonnen ben, dus ben ik naar anonieme 12stappenbijeenkomsten gegaan. Dat heeft mij ontzettend goed gedaan en de reis naar mijzelf ging verder door. Ik kom nog steeds dagelijks op die bijeenkomsten en ik weet dat mijn reis naar mezelf niet gestopt is bij Yes We Can Clinics, en dat die ook niet zal stoppen. Ik voelde mij eerst niet thuis bij die bijeenkomsten omdat de meeste mensen langer gebruikt hebben dan het aantal levensjaren dat ik heb en omdat meestal hun drugs of choice ook zwaardere middelen waren. Maar ik ben een (nu herstellend) verslaafd iemand, en voor mij is Marihuana een ontzettend gevaarlijke drug. In feite is het onmogelijk om er aan dood te gaan, maar mij heeft het figuurlijk vermoord van binnen. Ik was mijzelf kwijt. En nu ben ik weer opgestaan, en leef ik een gelukkig, clean leven met nieuwe leuke vrienden om mij heen. Ik ben onbeschrijfelijk dankbaar voor hoe alles verlopen is, de kliniek, en het zelfhulpprogramma waar ik nu vrijwillig zit. Nu ik meer grip heb op mijn leven komen er dingen op mijn pad waar ik me veel beter van voel dan elke drug die ik genomen heb.