Corné (20) verslaafd aan speed en wiet

Ik heb mijn hele leven al onbelangrijk gevoeld. Ik had altijd het idee dat ik het niet waard was om hulp te vragen en dat ik alles zelf moest doen. Ik hield geen rekening met mijn eigen gevoelens, behoeftes en verlangens en deed of zei altijd precies wat mensen wilden horen. Ik had veel vrienden maar voelde maar met weinig mensen een echte band en had altijd het gevoel dat ik iets miste in mijn leven. Eerst vulde ik deze leegte op door aandacht en bevestiging te vragen van iedereen om me heen, maar toen ik 16 was en mijn eerste joint opstak ging er een wereld voor mij open.

Ik voelde mij eindelijk goed zoals ik was en had het gevoel dat ik een connectie maakte met de mensen om me heen. Al snel ging het van blowen naar XTC en uiteindelijk naar speed. Al mijn vrienden deden dit ook, maar ik merkte al snel dat hun een rem hadden wat ik niet had. Mijn gebruik nam heel snel toe en daarmee begonnen de echte problemen. Tegen mijn ouders begon ik te liegen en mijn vrienden wisten ook niet alles. Op school ging het steeds slechter en ik ben vaak van opleiding gewisseld, omdat ik er dan geen zin meer in had. Uiteindelijk begon ik fulltime te werken als kok met een BBL-opleiding erbij. Vanaf toen ging ik los, ik had genoeg geld en begon elke dag te snuiven. Al snel kon ik niks meer zonder, ik snoof om te kunnen werken, naar school te gaan en om me nog een beetje levend te voelen. Toen ben ik hulp gaan zoeken bij een instelling in de vorm van ambulante gesprekken. Er begon een periode van vaak stoppen en terugvallen, bij elke terugval werd mijn gebruik erger. Ik werd erg mager, bleek en had overal vlekken op mijn lichaam. Mijn ouders waren toen op de hoogte van mijn verslaving, maar na elke terugval loog ik dat ik nog clean was. Deze leugens kwamen telkens uit en het vertrouwen van mijn ouders in mij ging weg. Ook mijn vrienden vonden het steeds minder leuk om met mij om te gaan. Ik loog constant over mijn gebruik en was altijd warrig van de drugs. Ik rondde wonderbaarlijk genoeg mijn koksopleiding af en besloot toen dat er wat moest veranderen.

Toen heb ik me aangemeld bij YWCC, dit is de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Ik heb daar zo veel over mezelf geleerd maar wat voor mij het belangrijkste is, is dat ik heb leren praten. Praten over wat er echt speelt in mijn hoofd, mijn gevoelens en emoties. Ik heb geleerd dat kwetsbaarheid geen zwakte maar een kracht is en dat ik er mag zijn. Dat ik hulp mag vragen en vooral dat ik eerlijk moet zijn. Dat ik de ziekte van verslaving heb en dat ik daar mee moet leren leven. Het was allemaal niet makkelijk maar als ik nu terugkijk meer dan de moeite waard. Ook na de kliniek heb ik door middel van psychologen, de nazorg en de meetings erg veel over mezelf geleerd.

Het gaat nu beter met mij dan ooit, het is en blijft zo nu en dan lastig maar ik heb veel mensen om me heen die me helpen in de zware tijden. Mijn leven is totaal veranderd en ik zou voor geen goud terug willen. Ik leef een eerlijk en goed leven waarin in niet wegloop voor problemen maar ze aanga. Ik leef clean, mensen vertrouwen mij en het belangrijkste van allemaal. Ik hou van mezelf

Ik heb me net aangemeld voor een opleiding maatschappelijk werk en wil uiteindelijk werken in een instelling zoals YWC. Ik wil graag meewerken in het doorgeven wat ik allemaal heb geleerd aan jongeren die in vergelijkbare situaties zitten.