Een fellow (17) kampte met een zware wietverslaving

Ik ben opgegroeid in een gezin vol spanning. Mijn vader is manisch depressief en dat heeft erg veel impact gemaakt op de manier van opvoeding en aandacht in het gezin. Ik heb hier zelf nooit veel van meegekregen. Toen ik jong was lag mijn vader al veel op bed doordeweeks. Aan mij en mijn broertje werd altijd verteld dat mijn vader ziek was als hij op bed lag, met een griepje. Ik ervoer dit dus als een normale zaak, iedereen was toch wel eens ziek? Ook was ik in mijn kinderjaren al erg opdringerig en als ik mijn zin niet kreeg dan zorgde ik er wel voor dat ik die kreeg. Dit is wel een karaktereigenschap die ik heb meegenomen naar mijn toekomst. Ook heb ik toen ik ongeveer 8 was, problemen gehad met de aandacht van mijn moeder. Als ik bij mijn moeder kwam zitten, sprong mijn broertje zowat boven op mijn moeder. Zo kreeg ik al snel het gevoel dat de aandacht die ik nodig had, niet voor mij bestemd was. Ik ging me steeds meer afzonderen en ik was graag bij vriendjes van school. In 2009 zijn mijn ouders gaan scheiden en dit was een harde klap voor mij. Ik had juist een perfect beeld van ons gezin, omdat ik totaal niet door had wat er aan de hand was. Na de scheiding is mij ook verteld van de mentale ziekte van mijn vader, manisch depressiviteit. Ik wist toen totaal nog niet wat het was en hield me er ook niet zo veel mee bezig. Mijn broertje en ik gingen toen om de 2 weken, een weekend naar mijn vader toe. In het begin was dit raar, maar al snel wende het en konden we er mee om gaan. Maar er veranderde dingen door de jaren heen. Mijn broertje kwam vaker gefrustreerd thuis van de weekenden bij mijn vader, en heeft toen de keuze gemaakt dat hij er niet meer naar toe wou. Ik begreep niet waarom hij er niet naar toe wou. Vanaf toen ben ik alleen naar mijn vader toe gegaan, en ook direct de hele zomervakantie bij hem gaan werken. Vanaf dit moment is het bij mij echt fout gegaan. Mijn vader vertelde me constant dat ik niks goed kon doen, en elke keer was er weer een afwijzing. Ik kwam zelf ook steeds vaker gefrustreerd, boos, verdrietig en geïrriteerd thuis. Ik ben alle gevoelens steeds meer gaan opkroppen, en reageerde dus ook sneller boos tegenover mensen die dicht bij me stonden. Op school ging het ook berg afwaarts dat jaar. Ik ging steeds meer met de ”stoere” jongens om, en ik kwam al snel in aanraking met wiet. In maart 2013 ben ik door mijn vader, vanuit een conflict, uit huis gezet. Ik voelde me zo onzeker over alles, en vooral over mezelf. 2 maanden later heb ik nog contact met mijn vader opgenomen, maar al snel ging het mis. Vanaf de zomervakantie in 2013, heb ik mijn vader niet meer gesproken of gezien. Toen is het drugsgebruik zich gaan toenemen. Het werd van kwaad tot erger. Ook kwam ik in aanraking met XTC, en een tijdje later ook met speed. Maar toch was wiet echt mijn drug of choice en resulteerde in een zware wietverslaving. Dagelijks gebruik van wiet, en op veel feestjes ook tot het uiterste gaan om aan harddrugs te komen. Ook thuis ging het slechter, mijn gedrag werd onhandelbaar en ik had geen lach meer op mijn gezicht. De band met mijn moeder was totaal verwaterd. Ik ging steeds meer schreeuwen en schelden, en kreeg steeds vaker heftige ruzies thuis. Ook ging ik liegen, bedriegen, manipuleren en zelfs geld jatten. Ook was mijn gebruik mijn nummer 1 geworden. Ik leefde om te gebruiken en gebruikte om te leven.  Op een gegeven moment ging het zo niet meer en liet mijn moeder een filmpje zien van Yes We Can. Ik wist zelf ook dat het niet meer ging en heb de keuze gemaakt om er naar toe te gaan. Vanaf week 1 ben ik kei hard aan mezelf gaan werken, en leerde ik heel erg veel dingen over mezelf.

Ik heb de 10 weken afgemaakt en ben met trots, en een ketting naar huis gegaan. Ook heb ik daar een meisje leren kennen, waarmee ik nu al een tijdje samen ben. Ik haal veel kracht uit de relatie, en ik merk dat we er samen goed mee om gaan. Ook ga ik nu elke week naar meetings, en heb ik sinds kort een sponsor. Ik ben nu 8 maanden thuis en ook thuis gaat het erg goed. Mam zegt vaak dat ze haar kind terug heeft en dat ze super blij is met de thuissituatie. Ook ben ik begonnen met EMDR om zo nog dingen uit het verleden te kunnen plaatsen. Ik ben nu ruim een half jaar clean, van alle stemmings-veranderende middelen. Ook kan ik steeds meer accepteren om wie ik ben, en kan ik zeggen dat ik super trots op mezelf ben! Yes We Can heeft mij de perfecte handvatten gegeven, om om te kunnen gaan met mijn emotie en verslaving. Ik ben alle mensen die dicht bij mij staan ook erg dankbaar dat ze mij een tweede kans hebben gegeven. Ik start nu een opleiding op niveau 4, Maatschappelijke Zorg. En dat omdat ik door motivatie mijn examens nog gehaald heb! Met ups en downs leer ik nog elke dag over mezelf, en kan ik mijn gedrag steeds beter beheersen. Het enige wat ik nog kan en wil zeggen is: Ik ben dankbaar!