Een fellow (18) was afhankelijk van middelen

Vroeger was ik altijd een opgewekt kind met veel vrienden en gezelligheid. Toen ik zeven was kwam mijn moeder erachter dat mijn vader vreemd ging en gingen mijn ouders op een vervelende manier uit elkaar. Na de scheiding ging het steeds minder goed met mij. Ik had altijd al wel wat gedragsproblemen, maar deze werden sterker en ik begon al mijn verdriet en pijn weg te eten. Ik ging van hulpverlener naar hulpverlener en heb, voordat ik naar Yes We Can Clinics ging, tien of meer hulpverleners gehad maar niks hielp mij. Toen ik naar de middelbare school ging, ging het al snel mis. Ik ging met oudere mensen om en begon met roken. Na een jaar, toen was ik dertien, begon ik ook met drinken en blowen. Ik heb altijd veel vrienden gehad en een leuk en gezellig sociaal leven, maar toch werd mijn depressie steeds erger en ik deed alles om deze maar niet te hoeven voelen. Toen ik in de vierde zat ging ik experimenteren met harddrugs. Het begon onschuldig maar al snel was het geen experimenteren meer. Met groepsdruk had het niks te maken, want veel van mijn vrienden wisten niet eens hoe erg ik er aan toe was. Toen ik een relatie kreeg met de jongen die ik erg leuk vond zakte ik op dat moment steeds verder weg. Hij dealde en hierdoor was het voor mij nog gemakkelijker om te gebruiken. Na een tijd begon hij mij te mishandelen. Hij was vaak onder invloed en erg agressief. Ik had het gevoel dat ik zonder hem niks waard was en niks aan zou kunnen, waardoor ik toch bij hem bleef. Hij is uiteindelijk bij mij weggegaan en ik ging nog meer gebruiken om mijn pijn en verdriet niet te hoeven voelen. Ik was afhankelijk van de middelen. Het ging vooral om Speed, Cocaïne, Ketamine en Alcohol, maar eigenlijk gebruikte ik alles wat ik maar in handbereik had. Ik kwam in een andere relatie terecht en weer belande ik in een vergelijkbare situatie waar ik erg onder gewaardeerd was. Het ging slecht op school en mijn ouders wisten niet meer wat ze moesten. Zij wisten niet af van mijn gebruik (achteraf verbaasde hen dit niks), maar zagen hoe slecht ik er aan toe was en kwamen naar mij met Yes We Can. Ik wilde niet, maar de keuze voor mij was Yes We Can of uit huis en dat kon niet. De eerste week in de kliniek probeerde ik mijn gebruik te ontkennen. Dit had ik bij de intake ook gedaan, maar de afkickverschijnselen werden zwaar en ik zag in dat ik de hulp nu echt moest aanpakken. Zo heb ik alles uitgesproken in de kliniek en dit voelde goed, want eindelijk zou ik de hulp kunnen krijgen die nodig was. Voor mij was het fijne aan Yes We Can Clinics dat je even helemaal weg bent van alles voor tweeënhalve maand. Je hoeft alleen aan jezelf te denken en niks anders. Het is zwaar, dat zeker. De confrontaties met mezelf waren heel heftig, maar je bent omringt met jongeren die hetzelfde doormaken als jij en daar heb ik veel steun uit kunnen halen. Voor het eerst voelde ik mij begrepen. Alle hulpverleners bij Yes We Can zijn heel begripvol en anders dan de standaard hulpverleners die je normaal krijgt. Ze begrijpen je. Vooral de coaches hebben mij er doorheen getrokken waar ik hun heel dankbaar voor ben. Op verbindingsdag heb ik alles aan mijn ouders verteld en ze waren niet boos, maar trots op mij. Deze tweeënhalve maand is een keerpunt in mijn leven geweest en ik durf met zekerheid te zeggen dat dit mijn leven heeft gered. Toen ik thuis kwam had ik het zwaar. Je hebt je fellows die je altijd kan bellen maar je bent weer in je eigen leven terug. Het gaat nu heel goed met mij. Ik zit in mijn examenjaar van de havo en sta alles voldoende. Ik heb sinds ik terug ben geen alcohol of drugs aangeraakt en ben meer dan tien maanden clean & sober. Thuis gaat ook alles goed en al mijn vrienden zijn heel erg trots op mij. Ik ga niet meer vier keer per week uit, maar ben elk weekend wel op feestjes te vinden. Nuchter kan dit ook gezellig zijn!
Yes We Can is het beste wat mij is overkomen en als je de kans krijgt, grijp deze dan zeker met twee handen aan. Het gaat je weer op de goede rit krijgen en het is een hele mooie ervaring!