Een fellow (17) gamede al op jonge jaren doordat hij gepest werd en zat met angsten

Op 3-jarige leeftijd is het voor mij al begonnen. Ik kreeg toen mijn eerste spelcomputer en ben sindsdien altijd een echte gamer geweest. Vanaf groep 3 t/m 8 ben ik gepest op de basisschool. Dit heeft mij zeer onzeker gemaakt, waardoor ik me ben gaan gedragen op een manier dat iedereen me mocht en ik hopelijk niet meer gepest zou worden. Al ben ik die tijd mezelf niet geweest.

Mijn ouders zijn sinds mijn geboorte uit elkaar en sinds mijn derde is mijn moeder getouwd met een andere man. Tussen mijn vader en bonusvader klikte het nooit.
Aan het eind van de basisschool is mijn oom gestorven aan kanker en toen zijn me met zijn allen bij elkaar gekomen. Mijn vader is toen door een gesprek met mijn bonusvader boos geworden en is weggegaan. De dag erna ben ik naar mijn vader toe gegaan. Toen heb ik een preek over me heen gekregen waarin hij mijn bonusvader compleet zwart maakte. Op die dag ben zo bang geworden voor mijn vader dat ik hem niet meer durfde te zien en de 6 jaren daarna hebben we geen contact meer gehad.

In het begin van de middelbare school hield ik het vele gamen nog vol doordat ik huiswerk maken en leren niet nodig had om goede punten te halen, maar aan het einde van het derde jaar begon het bergafwaarts te gaan. Ik ging zo lang door in de nacht dat ik in de ochtend niet meer uit bed kon en zo miste ik steeds meer lessen. Ik kreeg wekelijks gesprekken met allerlei psychologen en had ze allemaal binnen 5 minuten om de vinger gebonden. Zodra ze de deur uit waren kroop ik weer achter de computer. Ik heb uiteindelijk momenten gehad dat ik 30 uur achter elkaar gamede en achter de computer zat en daarna op mijn toetsenbord in slaap viel. Ik at bijna niks, leefde voornamelijk op broodjes frikandel uit de magnetron en blikjes cola. Ik waste mezelf niet meer, maar zat weken in dezelfde pyjama met een badjas om. Ik deed er alles voor om achter mijn computer te kunnen blijven. Ook als ik agressief moest worden deed ik dat om te kunnen blijven spelen.

Toen werd mij de keus: Gesloten of Yes We Can Clinics. Ik had geen vertrouwen in hulpverlening en wilde liever gesloten gaan, maar een gesprek met een kennis heeft mij een sprankje hoop gegeven. Ik heb het aan hem te danken dat ik naar YWCC ben gegaan.

In tien weken YWCC heb ik mijn gameverslaving en onzekerheid kunnen accepteren. Ik heb geleerd dat ik jaren mezelf niet ben geweest en mag nu ontdekken wie ik eigenlijk ben. Ik heb geleerd dat het vermijden van angsten een grote rol in mijn leven heeft gespeeld en ga die nu juist aan. Ik ben voor de derde keer begonnen het vierde schooljaar en sta er nu heel positief in. Ik heb zelfs een presentatie in de klas mogen geven over verslaving en ga die waarschijnlijk nog eens voor alle vierde klassen ook al vind ik dat verschrikkelijk eng.  Ik heb een groep vrienden om me heen waar ik me veilig en prettig bij voel. Ik heb een gesprek gehad met mijn vader en ben daardoor verlost van de angst die ik voor hem had. Ik ga wekelijks naar meetings en heb een lijst van heel veel telefoonnummers in mijn telefoon die ik direct kan bellen als ik ergens meer zit. Ik ben begonnen met piano spelen en doe nu aan korfbal. Ik heb bij YWCC verschrikkelijk veel over mezelf geleerd en door de basis die ik daar mee heb gekregen kan ik elke dag weer groeien.  Dat is iets waar ik de rest van mijn leven profijt van zal hebben en dat is waar ik dankbaar voor ben.