Een fellow (19) had extreme sociale angsten

Ik ben 19 jaar en ik heb in 2016 in de kliniek gezeten. Daarvoor had ik al jaren verschillende therapieën en psychologen gehad, vanaf mijn zevende, eerst voor veel boosheid, daarna juist voor angsten. Voor de kliniek durfde ik bijna niets, omdat ik constant bezig was met wat mensen van mij dachten. Zelfs “simpele” dingen, zoals een docent op school iets vragen, met het openbaar vervoer reizen en alleen naar een winkel gaan, durfde ik niet. Ik had nauwelijks vrienden, voelde mij vaak eenzaam en ik deed aan automutilatie. Ik was erg gefocust op school, omdat ik heel perfectionistisch en faalangstig was, en ik door een laag zelfbeeld dacht, dat leren het enige was waar ik goed in was. Ik stelde hele hoge eisen voor mijzelf, waardoor ik veel druk op mijzelf zette. Ik sliep weinig, at slecht en isoleerde mezelf veel in mijn kamer. Gelukkig kom ik wel uit een heel warm gezin, waarin iedereen in principe vrij open kan zijn, maar door mijn problemen en die van mijn ouders – mijn moeder heeft een depressieve stoornis en een eetverslaving; mijn vader is een functionerend alcoholist – waren er wel vaak spanningen. Zelf liet ik mensen en dus ook mijn ouders ook niet echt toe.

Halverwege mijn zesde jaar van het vwo raakte ik zozeer gespannen en neerslachtig, dat ik samen met mijn ouders voor een tussenjaar koos. Nadat ik de middelbare school had afgerond, ben ik toen bij Yes We Can terecht gekomen. In eerste instantie viel die opname mij best zwaar, want ik moest toen alles aangaan waar ik bang voor was: onbekende mensen, een nieuwe omgeving, en situaties waarin ik mijzelf écht moest laten zien, maar toch is dit één van de beste dingen geweest die ik ooit heb gedaan. In de kliniek heb ik geleerd mijzelf uit te spreken, ook over de dingen die ik al jaren heb opgekropt, zoals mijn gevoelens van eenzaamheid en mijn pestverleden, maar vooral de zwaarste dingen, namelijk de twijfels over mijn seksuele oriëntatie en genderidentiteit. Door de kliniek is mijn schaamte omtrent die onderwerpen verminderd en kan ik met hulp van anderen daarmee aan de slag gaan. Verder heb ik geleerd om meer naar mezelf te luisteren en minder naar alle meningen van iedereen om mij heen.

Door de steun van alle fellows, coaches en mijn behandelaar sta ik nu zekerder in het leven. Ik heb nu een bijbaan, iets wat ik een half jaar geleden nooit had durven aangaan, ik heb een leuke groep vrienden die mij accepteren zoals ik ben en mij steunen in wat ik doe en ik ben over het algemeen positiever en minder zelfdestructief. Nog steeds moet ik hard aan mijzelf werken, maar zonder Yes We Can was ik nooit op dit punt gekomen en daar ben ik heel dankbaar voor.