Een fellow staat weer vol goede moed positief in het leven

Ik ben nadat ik mezelf heb aangegeven bij de politie en strafrechtelijk in de gevangenis heb uitgezeten door naar Yes We Can Clinics gegaan. Ik was een bang en eenzame jongen die heel de dag ernaar zat uit te kijken om zich in de avond terug te trekken op zijn kamertje. Ik was sociaal gezien een ramp geworden. Het contact met me ouders bestond uit ruzie maken en weglopen van problemen in plaats van ze op te lossen. Ik had op jonge leeftijd al het contact met me broer verloren en ik miste zonder het echt te beseffen een broer in me leven. Ik was op zoek naar een broer en toen ik hem dacht te hebben gevonden op straat ben ik enorm op me bek gegaan, liet me beste vrienden vallen, het contact met familie werd steeds minder. Op feesten bij vrienden of familie was ik er, maar uiten mezelf niet echt. Ik was er maar was er ook weer niet. Ik truggelde met me persoonlijkheid te vinden kreeg steeds meer borderline kenmerken: chronische leegte, stemmingswisselingen, wantrouwen naar anderen die dicht bij me stonden, snel bang om afgewezen te worden, instabiel zelfbeeld en leven enz. Ook op school ging ik niet goed. Ik verhoogde met me drugsgebruik, die op het begin onschuldig was maar zich uiten in een ramp. Twee keer blijven zitten in 4 HAVO en één keer op het Vavo college. Mijn werk was ook niet meer te behouden, ik vergat afspraken met werknemers. Ze vonden het niet fijn om met me samen te werken dus ik kon me banen niet langer behouden dan een paar maandjes. Ik dacht alleen maar aan me gebruik te betalen. Ik maakte mezelf gek en toen de persoon zei waar ik keer op keer al me vertrouwen in had gestopt: “Je maakt een puinhoop van je leven ga is aan jezelf werken.” Ik brak tot op de bot. Recht in me ziel werd ik geraakt met de waarheid. In feite heeft YWCC me gered om te laten inzien wie ik ben en dat me relatie met deze jongen niet gezond was. Ik gaf mijn identiteit op waar die jongen vraagtekens bij had. Ik ben boos op mezelf en niet tegen mijn omgeving die me tevergeefs probeerde te redden.
In de gevangenis leerde ik me grenzen te bewaken en om te gaan met autoriteiten. Ik wist er zijn twee soort problemen die ik heb een verslaving en een psychische. Ik werkte aan de bovenstaande feiten voor de rest kon ik niks laten behandelen. Legde me vertrouwen in een hogere macht wat me sterk maakte. Mijn verslaving ben ik gaan aanpakken na een emotionele brief van me broer, waar die ook zei bewijs jezelf maar eens. Na 8 maanden succesvol clean te blijven op eigen benen kwam ik uit de gevangenis. Bij YWCC kwam ik erachter dat ik me oude gebruikersvrienden in de meeste gevallen niet meer het contact kan onderhouden en ze hadden gelijk. Met mijn behandelaar ben ik super veel over mezelf te weten komen en in een veilige omgeving kon ik mezelf nog beter leren kennen. Sociaal gebied ging ik er 10 x beter op vooruit, mijn borderline problematiek nam langzaam af. Ik had alles van mezelf in twijfel getrokken om zo eerlijk mogelijk naar me omgeving en vooral mezelf te kijken. In de kliniek kwam ik met me behandelaar erachter dat ik vaak rollen aan nam die niet bij me hoorde. Door de andere jongeren in de kliniek, de coaches en behandelaren ben ik hier keihard aan gaan werken en ben ik stap voor stap iemand geworden waar ik met trots nog op de dag van vandaag in de spiegel durf aan te kijken. Ik leer van me fouten en wordt nog steeds gestimuleerd door de fellows die daar voor me stonden toen ik in huilen uit barstte. Tijdens het verblijf bij YWCC mocht ik als uitzondering naar me rechtszaak. Mijn pa kwam me ophalen. Hier gebeurde iets magisch wat aangeeft wat YWCC allemaal wel niet voor moois doet met je. De zaak was afgerond de tranen stonden in me ogen van schuld. Ik heb heel de terugreis gehuild omdat ik o.a. inzag hoe lief me ouders voor me zijn geweest en wat ik hun allemaal wel niet heb aangedaan. Mijn pa was helemaal verbaasd en emotioneel. Ik sprak al me gedragingen uit waar ik spijt van had. Mijn vader was zo blij, hij is zelf van dat moment aan zijn alcoholprobleem gaan aanpakken! Ik was zo trots op me pa dat ik hoorde dat hij doordeweeks niet meer drinken. De band met me ouders is zo gegroeid dat we alles open kunnen delen. En ons gevoel kunnen bespreken keer op keer dat we elkaar zien.
Mijn afscheid was prachtig na 10 weken in de kliniek.
Na YWCC ben ik naar een safehouse gegaan. Vanaf dit moment heb ik de kans om binnen anderhalf jaar op een veilige plek me zelf te zien staan in de grote samenleving. Dit gaat me erg goed af tot nu toe, nog steeds heb ik inzichten in me problemen die soms dieper zitten dan je denkt. Ik ben dit nu ook aan het oppakken met een psycholoog! Ik sta vroeg op heb me dag invulling, vrijwilligerswerk, cursussen, en programma in het safehouse. In de avond pak ik meetings en tijd voor mezelf. Ik hou weer van het leven en het leven van mij.