Een fellow werd depressief en zag het leven niet meer zitten

Ik heb eigenlijk altijd een prima jeugd gehad. Ik was een rustig meisje met verder weinig problemen. Tot het moment dat mijn vader in 2010 overleed aan kanker. Mijn wereld stortte in.
Mijn moeder kon de zorg voor mij en mijn broertje en zusje niet aan, ze werd steeds somberder. Ze bleef dagen in bed liggen en ze liet ons aan ons lot over. Ze werd opgenomen in een GGZ instelling en  hierdoor konden wij niet meer thuis blijven wonen. Ik heb toen op verschillende woongroepen gewoond en had geen contact met mijn familie. Ik had het hier erg moeilijk mee maar ik praatte hier niet over, ik wilde mijn moeder nergens mee belasten. Ik kon niet met mijn emoties omgaan en ik veranderde van een rustig verlegen meisje naar een drukke en agressieve puber. Ik liep al een tijdje bij een GGZ psychiater en heb verschillende therapieën gevold, maar niks hielp. Ik ging niet meer naar school en zag het leven eigenlijk niet meer zitten. Ik ben toen begonnen met medicijnen voor mijn “ADHD”. Dit voelde zo goed! Ik kon zo mijn negatieve gevoelens onderdrukken.
Ik slikte steeds meer medicijnen en merkte al snel dat ik niet meer zonder kon. Ik leefde in een roes en had eigenlijk geen doel meer in mijn leven. Ik werd depressief en zorgde slecht voor mezelf. Uiteindelijk na een zelfmoord poging, besefte ik dat het zo niet meer kon.
Op 19 augustus 2015 ben ik begonnen aan mijn behandeling bij Yes We Can Clinics. Mijn behandeling vond ik erg moeilijk , dit omdat ik na een paar jaar mijn vertrouwen in de hulp verlening kwijt was . Ik wilde alles prefect doen en stelde me niet open voor andere mensen. Ik was gewend om alles zelf te doen. Toen ik merkte dat ik het niet meer alleen hoefde te doen, ben ik langzaam steeds meer gaan praten om alle dingen uit het verleden een plek te kunnen geven. Ik ben mezelf heel vaak tegen gekomen en ben vooral heel vaak boos geweest, maar het is het allemaal waard geweest. Hoe vaak ik ook heb geschreeuwd dat ik naar huis wilde. Net zo vaak zeg ik nu dat ik weer terug wil. Ik heb mijn leven weer terug en ik heb weer een doel voor ogen. Ik sta nu elke dag met een glimlach op en kan ik oprecht zeggen dat ik trots ben op me zelf. Ik ben nu bijna 4 maanden thuis. Ik heb een eigen huisje. Ik heb een leuke baan en het contact met mijn familie gaat steeds beter.
En dit allemaal door mijn behandeling in de kliniek, de nazorg en Yes We Do. Ik ben iedereen stuk voor stuk dankbaar voor deze bijzondere kans die ik heb gekregen!