Faith (18) leefde in een dubbelwereld

Voor Yes We Can was mijn leven een grote chaos. Ik wilde alles uit het leven halen wat mijn leven uiteindelijk kapot zou maken. Ik sneakte bijvoorbeeld ’s nachts mijn raam uit, dan bleef ik de hele nacht weg om bij mensen die ik net pas kende te gebruiken en kroop ik om zes uur mijn raam binnen om vervolgens twee uur op bed te liggen en om acht uur weer naar school te gaan. Toen mijn scooter werd afgepakt ging ik wel op de fiets, niemand kon we wat maken. Ik wilde feesten, jongens, experimenteren, en zoveel meer dan ‘normaal’ zijn en het saaie leventje leiden. Als ik niks buitenshuis deed, dan vluchtte ik thuis in eten die ik vervolgens er weer uit gooide. School ging altijd goed, maar ook dat boeide me allemaal niet meer zo. Ik was goed in liegen, een schijnwereld opbouwen, ‘met mij is er niks mis’, en leefde in een dubbelwereld waarbij ik mijn goede vrienden, ouders, zus en familie voorloog of op afstand hield. Ik was de kleine vrolijke en onbezorgde Faith kwijt. Mijn ouders waren ten einde raad en het enige wat ik wilde is van hun loskomen en begeleidend gaan wonen. Mijn vader zei dat hij een adresje had gevonden, maar ik mocht de naam niet weten.
Toen we voor de deur stonden las ik ‘Yes We Can Clinics’ op het bord en ik werd woedend, ‘Ik ga toch verdomme niet in een kliniek’, was wat ik zei. Maar ik ben toch gegaan, ik wist dat ik er zelf toch niet uit zou komen en ik had hulp nodig mijn leven weer op de rit te krijgen.
Yes We Can Clinics was een levensverandering voor me. Het gaf me de kans om afstand te doen van het web waar ik in zat, het gaf me de kans om los te komen van alle druk, verwachtingen en onrust om vervolgens helemaal overnieuw te beginnen met ontdekken wie ik werkelijk was. En wat is het fijn om weer helemaal overnieuw te kunnen beginnen. Ik had mijn ouders alles verteld, alles wat ik ooit had gedaan. En ja, dat was zwaar, pijnlijk, beschamend, vernederend en kwetsend. Maar ik kan niet in woorden uitdrukken hoeveel geluk, liefde, vrolijkheid, karakter, gevoel en energie ervoor heb teruggekregen. En wat is het fijn om voor het eerst te huilen van geluk en dankbaarheid omdat je een moeder, een vader, een zus, vrienden en familie hebt die om je geven en van je houden. Alle kleine dingetjes die normaal zo onbelangrijk leken kon ik weer waarderen.
Yes We Can Clinics was voor mij het begin van het vinden van mezelf en het begin van de zoektocht naar rest van mezelf waarmee ik, gelukkig, nooit klaar mee zal zijn.