Een fellow (19) was verslaafd aan alcohol, drugs, medicatie en ontwikkelde een eetstoornis

Ik ben 19 jaar en ben opgegroeid bij mijn ouders en mijn oudere broer. Tot de middelbare school heb ik een leuke jeugd gehad. Op mijn twaalfde ging ik naar de middelbare school waar alles veranderde. Op die leeftijd leerde ik nieuwe mensen kennen en kreeg ik voor het eerst aandacht van jongens. Allemaal erg spannend. Ik leerde een jongen kennen die een paar jaar ouder was dan ik en we hadden het de eerste maand erg naar ons zin, maar al gauw sloeg dat om. Hij heeft mij ander halfjaar fysiek, mentaal en seksueel misbruikt. Niet alleen hij, maar ook zijn vriendengroep. Als twaalfjarig meisje ben je in de bloei van je leven en moet je de wereld echt nog ontdekken, maar in plaats daar van was ik verslaafd geraakt aan alcohol, drugs, medicatie en ontwikkelde ik een eetstoornis. Ik kon niet omgaan met het seksueel misbruik, dus ik vluchtte in gebruik van middelen om zo niet te hoeven voelen. Ik voelde me alleen op een hele grote wereld. Niet meer wetende wat normaal was, maar vooral heel angstig. Ik werd de hele dag gecontroleerd waar ik was en bedreigd zo dat ik niet mijn mond open zou doen en zou vertellen wat er werkelijk gebeurd. Na anderhalf jaar is het seksueel misbruik gestopt. Ik was de connectie met mijzelf en mijn lichaam helemaal kwijtgeraakt. Ik wist niet hoe ik mij in het dagelijks leven staand kon houden, waardoor ik niet met mijn leeftijdgenootjes mee kon draaien. Ik heb vijf maanden thuis gezeten en mij afgezonderd van de buiten wereld. Ik wilde niemand meer om mij heen en ik ging alleen nog de straat op om mijn middelen te halen. Ik ging niet meer naar school- of familiegelegenheden. In die periode werd mijn verslaving alleen maar erger. Vooral mijn eetstoornis. Tussen mijn ouders ging het niet goed. Veel ruzie en er werd niet meer gecommuniceerd.
Ik raakte steeds verder van het pad af en was erg depressief. Begin oktober 2013 deed ik een zelfmoordpoging dat maar net goed afliep. Toen is het eigenlijk allemaal erg snel gegaan. Mijn ouders zaten met hun handen in het haar en binnen vijf dagen zat ik in Yes We Can Clinics. Ik vond het verschrikkelijk om er heen te moeten. Ik was al eens eerder zes weken klinisch opgenomen en keek er zeker niet naar uit om weer opgenomen te worden, maar ik ben nu ontzettend dankbaar dat ik die stap heb gemaakt. Het heeft mij geholpen om uit mijn isolement te gaan en om weer voor mijzelf te gaan zorgen. Na vijf weken tijdens het eerste familiecontact kreeg ik wel een klap te verduren: mijn ouders gingen scheiden. Zo boos dat ik was dat ze mij dat vertelde terwijl ik in de kliniek zat, zo opgelucht ben ik achteraf dat ik het in een veilige omgeving te horen heb gekregen.
Toen ik uit Yes We Can kwam wist ik zeker dat ik er nog niet was. Nu ging het pas echt beginnen. Ik ben direct naar de meetings gegaan en ben daar met open armen ontvangen. Dat gaf stabiliteit, maar niet alleen door de meetings is het mij gelukt om op mijn beide benen te blijven staan. Ik heb zeker een groot deel te danken aan de nazorg die ik in Amstelveen volgde. Ik voelde mij al gauw op mijn gemak bij de counselor. Wat er naar maakte dat ik steeds opener werd en oprecht naar mijzelf durfde te kijken. Ik heb de nazorg als bijzonder ervaren. Het heeft mij geholpen met stappen te maken in eerlijk zijn, om hulp te durven vragen, te gaan praten over gevoelens en om moeilijke situaties te leren overzien.
Ik kijk erg positief terug naar de behandeling die ik bij Yes We Can Clinics heb gehad en ben ontzettend dankbaar dat ik die stap heb mogen zetten.