Frederique (20) voelde zich anders, vaak onzeker en bang

Als klein meisje had ik al veel meegemaakt. Op mijn tweede levensjaar ben ik onder een auto gekomen en op mijn vijfde kreeg ik de diagnose Syndroom van Turner. Ik probeerde hiernaast zo normaal mogelijk te zijn. Toch voelde ik me altijd anders. Op school lukte mij veel dingen niet en thuis werd ik overbeschermd door mijn ouders. Ik was onzeker en bang en durfde niks aan te gaan.

Na veel therapie en veel gepraat kwam Yes We Can aan bod. Eerst wilde ik echt niet, maar besloot me toch over te geven aan de behandeling in de kliniek.

Ik kan me nog heel goed herinneren hoe bang ik was aan het begin. Ik zat heel erg in mezelf vast en had tijdens mijn eerste één-op-één al helemaal mijn verhaal klaar. Later die weken kwam ik tot het besef dat ik van een olifant een mug maakte en van een mug een olifant. Tijdens en na verbindingsdag voelde ik ook hoe verstikkend het was dat mijn moeder mij zo beschermde.

Na de kliniek heb ik nog wel een tijdje stil gezeten. Ik merkte wel dat ik veel meer kon, durfde en mocht. Zo ben ik ook alleen naar Schotland gegaan voor 4 weken om even los te zijn van alles. Daar heb ik het meeste geleerd dan ooit. Het Syndroom is wat mij altijd in de weg heeft gestaan, maar nu, na 20 jaar ben ik bereid het te accepteren. Hoewel ik er geen medische klachten van heb is het sociaal en mentaal wel heel dominant. Daarom is het accepteren wat je niet kan veranderen heel belangrijk voor mij nu.