Gino (20) was afhankelijk van middelen en kampte met gedragsproblemen

Ik ben geboren in het AMC met een open maagklep en zwaar astma en heb daardoor de eerste vier jaar half in het AMC gewoond voor deze klachten. Naarmate ik ouder werd vielen de klachten weg. Het sporten ging gemakkelijk en ik leerde nog gemakkelijker. Ik had alleen driftbuien en was een beetje brutaler geworden. Ik ben opgegroeid in Amsterdam Zuid-Oost dat hartstikke gezellig was. Ik was altijd lekker buiten en dat was helemaal top. Toen ik tien was verhuisden mijn vader, moeder broer en ik naar Abcoude. Ik vond het helemaal niks en was in een keer het brutale Amsterdammertje en presteerde niet naar mijn vermogen. In groep 8 kwam ik bij een oud-leraar die een bloedhekel aan mij had. Mijn cito was 548 maar mijn advies vmbo. Uiteindelijk ging ik naar het VWO in Amsterdam. Daar was ik niet de populaire jongen, werd ook niet gepest, maar zat rustig achterin en deed mijn eigen ding. Toen ik in de tweede zat kreeg mijn moeder haar eerste operatie voor een probleem in haar rug. Helaas was het niet geslaagd en moest ze weer onder het mes. Mede hierdoor ging ik nog maar net over naar de derde. Maar daar viel alles kapot. Mijn moeder zat bijna de hele dag in een rolstoel en mijn vader dronk weer meer. Ik had al wel eens geblowd, maar dat werd steeds meer. Uiteindelijk werd ik van school gestuurd. Ik ging naar 3 havo in Breukelen en in dat jaar kreeg mijn moeder kanker. Twee maanden later overleed ze. Mijn vader zoop twee flessen wodka per dag en er was niemand meer waarop ik kon terugvallen. Alles stortte in en ik rende weg voor al mijn problemen, was de hele dag stoned en ging amper naar school. Mijn vader betaalde niks meer voor mij en mijn broer dus gingen we het zelf regelen. Ik hield me toen bezig met straatroof, pinpas-fraude, afpersing en dealen. School werd een bijzaak en ik moest naar een rebound school. Daar kon ik niet naar de intake gaan, omdat ik toen op een arrestantecomplex zat. Ik werd gelijk aangenomen en na vier weken zeiden ze: “Joh wat doe je hier? Je bent een hartstikke rustige nette jongen” (wisten zij veel). Toen regelde de overheid een privéschool voor mij. Ik ging uit huis, omdat het thuis niet meer ging en ben vier maanden van bank naar bank, huis naar huis gegaan totdat een vriendin van mijn moeder van vroeger me belde. Ze zei: “Je komt bij mij wonen met je broer”. Daar stopte ik deels met criminaliteit en school ging ietsjes minder slecht. Na mijn examen ging ik de eerste kliniek in. Ik speelde mooi weer en was alleen maar bezig met de dames daar. Ik kwam terug nadat ik was weggestuurd en viel keihard terug. Ik ging naar begeleid wonen en daar loog ik weer, vond mezelf zielig, isoleerde me tot een beperkt aantal mensen en begon weer met criminaliteit. Totdat ik een punt bereikte en dacht nu ga ik er wat van maken of ik blijf in dezelfde klote cirkel. Ik had mij aangemeld bij Yes We Can Clinics en mijn begeleider heeft het ouderprogramma gedaan. Ik ben sinds 3 dec 2014 terug. Het belangrijkste dat ik elke dag meeneem, is dat er maar een iemand is die de keuze maakt om er wat van te maken en dat ben ik. Ik moet af en te hulp vragen, ik moet eenmaal dingen doen om te zorgen dat ik clean blijf, want alleen kan ik het niet. Het gaat beter dan ooit nu, heb enorm veel vertrouwen terug gewonnen van mijn omgeving. En ik werk vier dagen per week. In september begint mijn opleiding en heb ik een doel voor ogen. Vandaag kan ik zeggen dat ik een half jaar clean ben en dat is iets wat ik noooooit heb durven dromen.
Na twee jaar heb ik mijn vader gebeld en ik ga binnenkort een keer bij hem langs. Het is moeilijk, maar doordat je door de shit heen gaat kan je er alleen maar beter uitkomen. Wegrennen maakt het alleen maar erger.