Iris (17) kon niet over haar verloren passie praten, ze sneed haar verdriet weg

Mijn naam is Iris, ik ben 17 jaar oud. Vanaf mijn negende doe ik aan hoog niveau trampolinespringen. Springen was mijn passie, mijn leven. Ik trainde 12 tot 16 uur in de week en had mijn leven dan ook volledig ingericht om mijn doel te kunnen bereiken: de top halen. Dit doel kwam steeds dichter bij, in 2013 heb ik mee mogen doen aan het WK junioren. Jammer genoeg kon ik deze passie niet verder voortzetten. Een jongen uit mijn klas spoot ‘voor de grap’ chemisch middel in mijn oog. Dat ene momentje, op die ene dag, dat mijn leven een andere wending gaf. In de loop der tijd werd duidelijk dat er sprake was van blijvend letsel. Met als gevolg: het opgeven van mijn carrière binnen het trampolinespringen. Dit kon niet! Het mocht niet! Wat had mijn leven nog voor zin zonder mijn passie? Ik wilde weg, van mijn gevoel, uit mijn koppie. Ik was vastberaden er een eind aan te maken. Voor mij leek de enige manier om te ontsnappen van mijn gevoelens de dood. Via een oplettende man met als gevolg de crisisdienst van GGZ heb ik op dat moment de hulp gekregen die ik nodig had. Het was een periode van 24/7 geen seconde alleen mogen zijn. Boos dat ik was, maar het was nodig. Wat voor mij denk ik het doorslaggevende punt geweest is om deze keuze niet te maken is dat ze me hebben in laten zien wat ik de mensen om mij heen aan zou doen als ik  werkelijk een eind aan mijn leven zou maken. Dit maakte dat ik de therapieën een kans wilde geven. Ik vond naar therapie gaan prima, als er maar niet over het onderwerp trampolinespringen gepraat hoefde te worden. Zelfbeschadiging was mijn overlevingsmechanisme als dit onderwerp door mijn hoofd dwaalde, fysieke pijn haalde direct mijn mentale pijn weg, een ander focuspunt. Hierdoor waren deze therapieën zonder resultaat. Iedere keer als het onderwerp trampolinespringen was begon ik te plukken, krabben en onrustig te worden. Het liefst rende ik direct naar de wc om mijzelf te kunnen beschadigen. Ik deed alles om niet bij mijn gevoel te hoeven komen. Na 2 jaar lang verschillende therapieën gevolgd te hebben, terwijl ik constant om het onderwerp heen draaide. Beschadigde ik mijzelf nog veel en hevig. Waardoor ik bij veel artsen zat om de boel weer te laten hechten.

Ik wist het niet meer, maar 1 ding wist ik wel: er moest iets veranderen. Toen werd duidelijk dat ik opgenomen kon worden bij Yes We Can Clinics. Ik zag onwijs op tegen de De 10 weken in de Ardennen. Maar ik stond er wel achter. Ik wilde leven zonder mezelf constant te hoeven verminken. In de kliniek kwam ik niet meer onder het onderwerp trampolinespringen uit. Stapje voor stapje ben ik in de veilige setting van yes we can mijn verdriet en boosheid onder ogen gekomen. Het ging zeker niet in een keer goed. Het ging met vallen en opstaan. Ik werd keihard geconfronteerd met trampolinespringen, maar daarnaast werd ik liefdevol opgevangen. Hierdoor leerde ik om te gaan met mijn emoties rondom dit onderwerp. Het was moeilijk, maar het achteraf meer dan waard. Het was zo bijzonder dat er 24/7 coaches, behandelaren, counselors en fellows voor me klaar stonden! Inmiddels ben ik al een tijdje thuis, en stiekem mis ik de kliniek zelfs! Mijn opname bij yes we can is de moeilijkste maar daarnaast ook de mooiste periode uit mijn leven geweest. Ik zit op het moment bij de nazorg van yes we can en bij de extra nazorg bij yes we do. Dit doet me goed, aangezien ik op deze manier na mijn opname niet in een keer in het diepe gegooid word. Inmiddels ben ik alweer meer dan halfjaar clean van zelfbeschadiging. Eindelijk kan ik na 3 jaar weer zeggen dat het oprecht goed met me gaat!