Jayson (21) “Yes We Can Clinics heeft mij geholpen om weer te genieten van het leven in plaats van alleen te overleven.”

 

“Wil je liever een jongen zijn?”, vroeg mijn psychologe toen ik in groep 3 zat. Ik was in de war want ik dacht dat ik gewoon een jongen was.

In groep 5 ging ik op voetbal en dat was toen nog niet echt geaccepteerd voor meisjes. Ik werd buitengesloten, uitgescholden en later zelfs in elkaar geslagen. Hierdoor werd ik steeds banger en ik wilde niet meer naar school. Het pesten is daarna gelukkig zo goed als gestopt, maar het voelde nog steeds alsof ik nergens bij hoorde.

Vragen als: “Waarom ben ik anders? Waarom zegt iedereen dat ik een meisje ben? Waarom ben ik zo? Waarom besta ik?” spookten continu door mijn hoofd. Ik voelde me erg eenzaam en onbegrepen. Voetbal was echt mijn uitlaatklep, daar hoefde ik niet na te denken en niet te voelen. Ik leefde echt voor mijn voetbal en ik speelde steeds meer op niveau.

Op de middelbare school maakte ik vrij snel een paar vrienden, maar het pesten begon opnieuw. Ik wist totaal niet hoe ik met mensen om moest gaan. Ik wilde iedereen tevreden houden, ook als dat betekende dat ik over mijn grenzen heen ging / liet gaan. Ik loog en manipuleerde steeds meer en ik was bang van alles en iedereen. Ik sloot me op op mijn kamer en door mijn gedrag stootte ik bijna iedereen af.

Nadat ik in klas 4 mijn ouders en vrienden verteld had dat ik transgender was, stopte ik met school. Ik wisselde van voetbalclub en ik kwam bij Transvisie Zorg terecht. De individuele gesprekken hielpen me niet echt (omdat ik er nog niet volledig voor openstond), maar tijdens hun jongerenmeerdaagsen werd ik zo liefdevol ontvangen, ik voelde me eindelijk begrepen en dit is nog steeds iets waar ik altijd naar uitkijk, het voelt voor mij elke keer als thuiskomen. Even later kwam ik ook bij het VUMC voor mijn genderproblematiek, waar inmiddels iedereen in mijn omgeving van op de hoogte was.

Ik probeerde de leegte in mij op te vullen door een relatie aan te gaan. Dat liep al snel uit de hand, ik ben meerdere keren seksueel misbruikt en mishandeld. Ik wist niet hoe ik om moest gaan met de pijn en schaamte en om mezelf te beschermen zette ik mijn gevoel uit. Ondertussen was ik aan de VAVO begonnen en net zo snel weer gestopt, in dezelfde periode stopte ik met mijn voetbal en ik maakte een eind aan mijn relatie. Dat alles resulteerde in suïcidale gedachten, automutilatie, ander zelfdestructief gedrag en paniekaanvallen.

Het schooljaar daarna wilde ik de havo een laatste kans geven, ik voelde me iets beter door de testosteron die ik had gekregen. Weer op een andere school en met veel hulp ben ik na 2 moeilijke jaren geslaagd. In mijn eindexamenjaar werd ik geopereerd, dat was een hele opluchting want zo paste mijn lichaam beter bij mijn gevoel.

Voordat ik bij Yes We Can terecht kwam wist ik niet wie ik was, ik kende mijn eigen grenzen niet, loog constant, kwam het huis bijna niet meer uit en ik ging heel ver om mezelf beter te voelen, ook ten opzichte van de mensen om me heen. Mijn leven werkte niet, ik kon niet omgaan met mijn emoties, gedachten en met dingen die in mijn leven zijn gebeurd. Ik praatte er niet over en ik zag het leven niet meer zitten op deze manier. Ik wilde wel veranderen maar ik wist niet hoe.

In de kliniek heb ik leren praten en heb daardoor dingen een plekje kunnen geven. Verder weet ik nu dat ik veel meer kan dan ik denk en dat ik mijn uitdagingen aan moet gaan. Ik heb de vragen in mijn hoofd los kunnen laten. Ik vind het fijn om als man gezien/aangesproken te worden maar ik wil mezelf niet in hokjes van gender of seksualiteit plaatsen, ik ben gewoon Jayson en ik heb mezelf geaccepteerd zoals ik ben.

Ik ging af en toe naar Yes We Do, ik had al snel een baan. Ik zat bijna elke week bij nazorg, dat heb ik altijd heel fijn gevonden. Het gaat nu erg goed met me, ik heb mijn oud gedrag niet meer nodig, ik heb fijne mensen om me heen, ik geniet van het leven en ondanks het niet altijd makkelijk is, doe ik wel wat ik moet doen. Ik werk, ik ben (alleen) op reis gegaan en ik ga binnenkort beginnen aan een studie. Ik ben trots op mezelf én ik ben gelukkig.

Ik ben Yes We Can Clinics zo dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan, mede door al deze lieve mensen is mijn leven zoveel mooier en leuker geworden. Wanneer je twijfelt om te gaan, DOEN! Want als ik het kan, kan jij het ook!

YES WE CAN!

Liefs,
Jayson