Job (21) raakte verslaafd aan drugs

Ik val gelijk met de deur in huis mijn naam is Job en ik ben verslaafd. Dat stuk was al moeilijk te accepteren, want ik bleef maar volhouden dat ik niet verslaafd was zelfs toen ik in de kliniek was.

Vroeger was ik altijd een normale jongen. Ik was heel energiek en had veel vrienden. Er waren nooit problemen. Mijn ouders zijn nog steeds bij elkaar en ik zat altijd bij de slimste jongens van de klas en sporten ging me goed af.
Toen ik 8 jaar was toen ging mijn oma dood. Zij is altijd als een tweede moeder voor mij geweest. Vanaf het moment dat ze stierf heb ik nooit afscheid willen nemen op een goede manier. Ik hield mijzelf voor de gek.
Vanaf dat moment ging het ook al iets minder met mij. Ik werd iets opstandiger en ik deed minder mijn best op school.
Toen ik naar de middelbare school ging kwam ik met jongens in aanraking die altijd buiten het schoolplein stonden en ik vond dit wel interessant. Die jongens hadden drugs en ik wilde dat wel proberen en vanaf toen ben ik begonnen met blowen.
Ik begon op HAVO-VWO in het eerste jaar, maar ik begon te spijbelen, ruzie maken met de leraren en de punten werden steeds slechter.
Ik zakte in het tweede jaar af naar VMBO-TK en het werd alleen maar erger. Ik blowde elke dag en daar begon mijn verslaving.
School boeide me niet zo veel en de punten waren niet slecht want de hersens had ik eigenlijk wel voor een niveau hoger, maar de rest eromheen ging totaal niet goed. Ik begon met spijbelen, ruzie maken met leraren en ruzie maken met medeleerlingen. Het werd zo erg dat ik naar een tijdelijke school moest.
Daar werd ik heen gestuurd omdat ik onhandelbaar werd, ik liet steeds meer mensen vallen in mijn omgeving. De vriendengroep waar ik altijd mee omging liet ik vallen voor de jongens buiten het schoolplein met de drugs.
Het derde jaar kwam ik terug op school en het duurde niet lang voordat ik weer terug moest naar mijn vorige school.
Uiteindelijk mocht ik in het vierde jaar terug naar een normale school en werd ik toch nog op het laatst 3 maanden geschorst voor de examens en moest ik die tijd thuis zitten. Uiteindelijk haalde ik het examen redelijk makkelijk zonder veel te leren.
Na de middelbare school ging ik naar niveau vier. Ik kwam eigenlijk nooit op school en ging altijd rondhangen met jongens die thuis zaten zonder werk en zonder school. Op mijn 17e ben ik in aanraking gekomen met cocaïne. Vanaf dat moment ging het slechter en slechter ik zakte af naar niveau 2 een BBL opleiding.
Ik meldde me vaak ziek bij het werk en werd nadat ik mijn opleiding had afgerond ook ontslagen.

Vanaf dat moment ging het met gebruik helemaal verkeerd. Als ik er geld voor had snoof elke dag cocaïne en anders was het speed.
De laatste 3 jaar is eigenlijk heel makkelijk uit te leggen: Ik ging van werk naar werk, kon niks vasthouden, raakte iedereen kwijt in mijn omgeving zoals mijn gezin, mijn familie, mijn vrienden en ik koos alleen maar voor mezelf.
Ik kreeg de keuze of je gaat naar Yes We Can Clinics of je gaat het huis uit. Op het moment toen mij die keuze werd voorgesteld voelde ik niks. Iedereen zat te huilen: mijn ouders en mijn broer. En ik? Ik stond door de coke en speed met een stalen gezicht en ik zei: “Dan ga ik het huis uit…”
Na praten met de gezinstherapeut heb ik uiteindelijk gekozen voor YWCC en daar heb ik absoluut geen spijt van gehad. Ik heb het zwaar in de kliniek gehad, maar is veel duidelijkheid gekomen.
Wat ik nu wil is andere jongens en meisjes helpen die in dezelfde situatie zitten als waar ik heb gezeten. En daarom hoop ik dat dit verhaal andere gaat helpen om de keuze te maken voor YWCC.