Julia (21) had een erg laag zelfbeeld, greep daardoor naar drugs en had geen respect voor haar eigen lichaam

Van kleins af aan hield ik al van aandacht, zo vertelden mijn ouders dat ik als baby erg veel huilde en alleen stil werd als mijn ouders of oma mij optilde. Ik heb het altijd al heerlijk gevonden om in de spotlights te staan en wilde me ook graag bewijzen naar anderen. Dit resulteerde op latere leeftijd in leugens en verhalen ophangen die helemaal niet waar waren. Ik kan me herinneren dat ik sinds mijn vierde al erg buitengesloten voelde in de klas en dit trok 17 jaar lang door. Vanaf mijn zevende begon het pesten: ik werd uitgescholden, buitengesloten en een enkele keer geslagen. Ik heb 17 jaar lang geworsteld met mezelf, mezelf ook vaak de vraag gesteld waarom ze mij altijd moesten hebben. Om mijn onzekerheid te verbloemen wilde ik altijd het beste van het beste, hoge punten, geliefd zijn bij de docent maar ook in spullen wilde ik het beste. Dit resulteerde in het stelen van pennen en potloden van andere kinderen in mijn klas. Mijn gedrag naar klasgenoten was weer totaal de andere kant, ik deed me stoer voor en toen een klasgenootje vroeg of ik mee ging spijbelen zei ik meteen ja! Toen onze docent en ouders daarachter kwamen moest ik natuurlijk ontzettend hard huilen want zo was ik helemaal niet! Toch werd dit gedrag langzaam erger, zeker toen ik naar de middelbare school ging. Daarom hebben mijn ouders sinds mijn twaalfde al hulp ingeschakeld. Het begon met een maatschappelijk werker van school, en uiteindelijk hopte ik van psycholoog naar psycholoog. Steeds een andere instantie, steeds weer mijn verhaal opnieuw moeten vertellen en steeds niet de juiste hulp gekregen. Ik voelde me anders en onbegrepen. Het leek wel alsof er ik iets had wat niemand anders had. Toen ik 15 was wilde ik met de “populaire” groep omgaan, zij spijbelde en gingen blowen, en uiteindelijk deed ik dit ook. Thuis ging het al lang niet meer goed, ik was vaker op straat, kreeg een grote mond en werd zelfs agressief.

Op school kreeg ik meerdere waarschuwingen en uiteindelijk werd ik ervan af gestuurd. Ik had ondertussen ook een vriendje gekregen, dat was al de derde dat jaar. Ik was altijd bang dat jongens mij niet leuk zouden vinden als ik geen seks met ze had, waardoor ik vrijwel altijd seks heb gehad waar ik niet 100% achter stond. Mijn zelfbeeld was ontzettend laag en deed alles om maar door anderen aardig gevonden te worden. Mijn grenzen vervaagde steeds verder totdat ik geen grenzen meer had. Uiteindelijk begon ik ook met harddrugs gebruiken wat langzaam mijn verslaving werd. Steeds vaker ging ik gebruiken en ik had het steeds meer nodig om me goed te kunnen voelen. Ik heb vaak in een zwart gat gezeten, denkende dat er geen uitweg meer was en ik het beste mezelf van het leven kon beroven. Dit is niet gelukt en dat is maar goed ook! Yes We Can Clinics kwam op mijn pad, een van de moeilijkste beslissingen die ik heb moeten maken, maar ik ben ontzettend blij dat ik dit heb gedaan! Het waren tien zware maar onvergetelijke weken. Ik heb mezelf weer opnieuw kunnen vinden, zelfvertrouwen gekregen en geleerd mijn grenzen weer aan te geven. Ik leef mijn leven in plaats van dat mijn leven voor mij word geleefd, en als extra heb ik in de kliniek vrienden voor het leven gemaakt! Het gaat nu beter met me dan ooit, ik volg een opleiding die me op het hart ligt, ik doe mee aan Missverkiezingen, volg mijn dromen en ambities en kan oprecht zeggen dat ik van mezelf hou en ik trots ben op waar ik nu sta!