Juliette (21) – Voelde zich jarenlang eenzaam en anders en raakte uiteindelijk verslaafd

 

Voor mij is dat waar verbetering is begonnen: dat ik toe kon geven dat ik verslaafd ben. Toen ik mij ruim een jaar geleden inschreef op de website van Yes We Can Clinics had ik dit nog lang niet aan mezelf toegegeven: ik was depressief, suïcidaal en mijn leven werkte niet meer voor me, daarom zocht ik hulp.
Voor de ervaringsdeskundige staff werd daar natuurlijk direct doorheen geprikt en mij werd aangeraden voor opname in de kliniek eerst een week te gaan “afkicken” in een detox-kliniek. Ik was het hier absoluut niet mee eens, omdat ik dacht zelf wel te kunnen stoppen met gebruiken en drinken. Achteraf gezien ben ik blij dat ik toch ben gegaan, want pas toen ik daar binnen kwam besefte ik me dat ik nog een lange weg te gaan had.

Voorafgaand aan mijn keuze om naar de kliniek te gaan liggen jaren van eenzaamheid. Ik voelde me echt anders. Al vanaf ik nog een klein meisje was wist ik niet goed hoe ik om moest gaan met andere kinderen. Als ik iemand lief vond, beet ik diegene en zo had ik nog wat gekkigheidjes. Dit betekende wel dat ik altijd buiten de boot viel: ik werd niet uitgenodigd op feestjes, was veel alleen en schaamde me voor wie ik was. Ook thuis ging het niet goed: mijn ouders hadden veel ruzie, mijn moeder was veel weg en mijn vader kon ontzettend kwaad worden, waardoor ik heel vaak bang was. Ik wou niet meer naar huis, maar ook niet meer naar school. Ik begon mezelf pijn te doen om verlichting te geven aan de emotionele pijn die ik voelde, niet wetende hoe ik mezelf moest uiten.

Toen ik naar de middelbare school ging hoopte ik op verbetering, maar helaas was ik ook hier weer het zwarte schaap. Ik was enorm aanwezig. Ik huilde veel en ik wist wederom niet hoe ik me moest gedragen. Daarbij voelde ik me heel eenzaam, maar echt op mensen afstappen durfde ik niet. Totdat ik alcohol en drugs ontdekte. Er ging een wereld voor me open. Vanaf dit moment kreeg ik steeds meer lak aan wat anderen van me vonden en begon ik tegen alles en iedereen te rebelleren. Ik heb in een paar jaar tijd mijn hele leven naar de afgrond geholpen. Niemand die op mijn pad kwam bleef gespaard en vooral mijn familie heeft hier erg onder geleden. Mijn pogingen om te stoppen met gebruiken waren tevergeefs en ik werd alleen maar depressiever. Dat ik hulp nodig had zag ik wel in, maar ik had geen idee waar ik het moest zoeken (ook al liep ik al geruime tijd mee in de psychiatrische zorg en slikte ik een hoge dosis antidepressiva).

Ik haalde wonder boven wonder mijn VWO-diploma na acht jaar middelbare school, maar zelfs dit was voor mij niet meer iets om energie uit te halen. Daarbij was ik op de dag dat ik het goede nieuws kreeg zo brak dat ik met heel veel tegenzin mee uiteten ging om de overwinning te vieren. Pas toen ik (letterlijk) in de goot lag en na een korte opname in het ziekenhuis na een overdosis, kreeg ik waar ik zo naar verlangde.

Via een vriend (in herstel) kwam ik bij Yes We Can terecht, en ik kan oprecht zeggen dat dit mijn leven heeft gered. Ik heb zulke bijzondere mensen ontmoet en bovenal: het moment dat ik binnenkwam voelde ik me eindelijk niet meer anders. Ik werd met open armen ontvangen en heb vanaf die dag besloten nooit meer terug te willen naar waar ik vandaan kom. Ik ben nu ik dit schrijf ruim 7 maanden terug uit de kliniek, heb in een safehouse (begeleide woning voor verslaafden in herstel) gezeten en woon sinds kort zelfstandig. Het is af en toe nog best moeilijk, maar dankzij het 12-stappen programma, waarvan ik kennis heb opgedaan in de kliniek en mijn fellows ben ik inmiddels ook al bijna 10 maanden clean en nuchter. Ik ga nog steeds naar zo’n 4 meetings (zelfhulpgroepen) in de week en heb meer goede dan slechte momenten. Ik zal Yes We Can voor de rest van mijn leven dankbaar zijn.