Kevin (17) werd gepest, kampte met depressies en gebruikte drugs

Op 25 februari ben ik naar Yes We Can gegaan en op 6 mei ben ik weer teruggekomen. Mijn leven is zeker veranderd, maar het gaat nog steeds met ups en downs.

Op mijn derde kreeg ik een zwaar auto-ongeluk met mijn vader. Hij had te veel gedronken en ging met mij op de achterbank achter het stuur zitten. Hierbij is iemand verongelukt en mijn vader heeft hiervoor zijn straf uitgezeten. Ik heb er gelukkig alleen een botbreuk aan overgehouden, want het had ook heel anders af kunnen lopen. Mijn ouders gingen scheiden en er kwam een nieuwe man in mijn moeder haar leven, waar ik later veel problemen mee kreeg.

Rond mijn veertiende/vijftiende begonnen er allerlei problemen in mijn leven af te spelen. Ik werd op jonge leeftijd gepest en kreeg ook steeds meer problemen in mijn thuissituatie. Ik werd erg opstandig en kreeg veel ruzie thuis. Door de pijn en verdriet te verzachten ben ik gaan smoken, deed bijna alles stiekem en loog over van alles en nog wat.

Op mijn zestiende kreeg ik erg veel last van depressies. Ik had nooit ergens zin in en kon niet goed omgaan met emoties. Ik had veel last van stemmingswisselingen en kon uit het niets erg boos worden. Daardoor liep mijn thuissituatie nog verder uit de hand, liep weg van huis en ging gebruiken. Ik heb lang niet willen zien hoe mijn situatie was, want ach… ik rookte alleen maar wiet en gebruikte het maar af en toe. Ik beschouw het als een wonder dat ik nog leef en ik heb erg veel geluk gehad dat ik niet door heb gepakt met mijn rare ideeën. Uiteindelijk kreeg ik steeds meer last van depressies en stemmingswisselingen. Ik had geen zin meer in het leven en kon geen uitweg meer vinden, de enige oplossing was om er een einde aan te maken.

Door mijn slechte gedrag thuis ging ik me op school groter voordoen dan dat ik in werkelijkheid was. Ik wilde erbij horen en de pijn en verdriet die ik thuis had lachte ik weg op school. Mijn schoolprestaties gingen hieraan ten onder en zakte voor mijn VMBO examen en moest het jaar overnieuw doen. Tijdens dit schooljaar moest ik naar Yes We Can waardoor ik tien weken miste van school. Ondanks dat heb ik nu wel mijn diploma behaald.

Ik heb van jongs af aan al met veel psychologen gepraat, omdat ik me anders voelde en anders was dan andere kinderen en zeer ongelukkig. Ik was inmiddels alle vertrouwen in psychologische hulp wel verloren en hoefde met geen enkele psycholoog meer te praten. Ondanks dat zijn we gaan zoeken naar een oplossing en dat was uiteindelijk Yes We Can. Vol trots ging ik naar mijn intake gesprek liep er naar binnen als een stoere bink en kwam weer naar buiten als een klein nat hondje. Daar bleek dat Yes We Can de juiste behandeling voor mij te bieden had.

Op 25 februari was het dan eindelijk zo ver de dag dat ik naar de kliniek ging, huilend afscheid genomen en vertrokken met twee busjes richting de Ardennen. Ik wist niet wat me te wachten stond, eenmaal aangekomen in de kliniek, werd ik warm opgevangen door de andere fellows en voelde me vanaf het begin al welkom geheten. De eerste weken ging ik vol met mijn herstel aan de slag en had mijn draai helemaal te pakken in de kliniek. Je leert steeds meer mensen kennen en bouwt een hele goede band met ze op. Daarom vergeet ik me maatjes nooit in de kliniek die mij zoveel hebben geholpen, de fellows die dit lezen weten zelf wel over wie ik het heb.

Je denkt je gaat naar een kliniek met een strak regiem maar dit valt echt reuze mee als je, je maar 100% inzet voor het programma is er niks aan de hand. Vergeet nooit de droevige en mooie tijden in de kliniek van de geweldige lezingen van coach Kevin tot de Apenheul van kamer 14,15 en 16!!

De tijd vloog echt voorbij in de kliniek en voor je het weet zijn de 5 weken al weer voorbij en dan is het eindelijk zover! Verbindingsdag!! Was zeker een van de mooiste dagen van mijn leven, ik mocht namelijk de verbinding met mijn bonus-vader en moeder aangaan. Na een zenuwslopende confronterende brief mocht ik ze dan eindelijk zien wat een mooi moment was dat. Je had voor het eerst weer een emotionele band met ze. Na verbindingsdag vloog de tijd weer voorbij en was het dan zomaar je een na laatste dag in de Ardennen en moest je afscheid nemen van de mensen en kreeg je een afscheidsbrief. Ook een van de mooiste momenten van mijn verblijf. Mijn afscheid was erg emotioneel, met een mooi afscheid geschreven door Bruce, maakte het helemaal compleet. De laatste dag was het allerzwartste, afscheid nemen van alle coaches, behandelaren en alle fellows waaronder mensen die je echt focking veel gaat missen.

Ben nu meer dan 13 weken thuis en wat is het een verschil voor me natuurlijk gaat het af en toe mis maar als je het op een normale manier uitspreekt komt het allemaal goed. Heb de eerste 7 weken geen enkel conflict gehad, daarom mocht ik ook stoppen met de nazorg omdat het geen effect meer op me uitoefende. Nu loopt het iets stroever maar gaat uiteindelijk ook wel goed komen.

Heb alles achter me kunnen laten en kan met een frisse blik naar de toekomst kijken.

Life changing experience

Hogere macht

Schenk mij de kalmte om te accepteren wat ik niet kan veranderen

De moed om te veranderen wat ik kan veranderen

En de wijsheid om het verschil te weten

YES WE CAN!!!