Kevin (22) werd extreem veel gepest en zocht zijn uitvlucht in gamen

Mijn ouders vertellen mij weleens dat ik vroeger een hele aardige en lieve jongen was. Verdriet komt dan naar boven omdat ik deze kant van mezelf niet meer kan herinneren. Wat heeft mij zo veranderd in de persoon die ik nu ben?

Vanaf groep zes is het begonnen, ik werd namelijk gepest. Veel jongeren die problematiek hebben zijn vroeger weleens gepest. Het is iets vreselijks en het is iets wat hele leuke en spontane personen kan veranderen in onzekere, stille en teruggetrokken individuelen. En zo ook mij. Ik had een buurjongen die mij pestte als ik buiten aan het spelen was. Het ging voor mij dus nog door na schooltijd, bijna de hele dag. Ik werd vooral gepest omdat ik vaak een rood gezicht kreeg als ik voor de klas iets moest vertellen. Het is dan misschien ook wel te begrijpen dat ik het liefst niks meer zei in de klas, want dan kon ik ook niet rood worden. In het laatste jaar van de basisschool werd ik door een vriend voorgesteld aan een spel. Dit is het spel dat ervoor heeft gezorgd dat ik mijn opleiding heb verpest en mijn familie en vrienden veel pijn en verdriet heb aangedaan. Maar zo dacht ik er toen nog niet over.
Toen ik naar de middelbare school ging was ik al veranderd naar een stille, verlegen en onzekere jongen. Ik probeerde me heel stoer voor te doen op school in de hoop niet gepest te worden. Thuis vroegen mijn ouders vaak hoe het op school was en dan loog ik en zei dat alles goed was. Ik wou zo snel mogelijk naar mijn kamer om daar te gaan gamen. Ik maakte nieuwe vrienden, op het spel, en voor mijn gevoel had ik eindelijk een plek gevonden waar ik veilig was. Ergens waar ik thuishoorde. Zo zocht ik in het spel heel veel gevoelens op die ik in het echte leven nooit kreeg. Mijn vrienden op het spel begrepen me, vonden me aardig en respecteerde me, omdat ik erg goed was in het spel. Mijn ‘echte’ leven begon steeds minder belangrijk te worden en ik ging eigenlijk alleen maar meer en meer gamen.

Tot op mijn negentiende heb ik het volgehouden om school goed te volgen en mijn problemen te verbergen. Maar toen werd ik uit huis gezet door mijn ouders. Ik heb een half jaar bij mijn opa en oma gewoond en daarna ben ik op mezelf gaan wonen, op kamers. Door de vrijheid die ik toen had is het allemaal misgegaan. Ik haalde mijn opleiding Geneeskunde niet. Hier schaamde ik mij zo erg voor dat ik het verborgen heb gehouden voor iedereen om mij heen. Doordat ik niks meer studeerde had ik nog meer vrijheid, ik kon nu de hele dag doen waar ik zin in had. En dat was natuurlijk gamen. Ik sprak mijn vrienden nooit meer en loog tegen mijn ouders als ze vroegen hoe het met mijn studie ging. In het weekend werkte ik wel gewoon en sliep ik bij mijn ouders, omdat zij dicht bij het werk woonden. Op zulke momenten, dat ik met andere mensen om moest gaan, merkte ik dat ik anders was. Ik had nergens om over te praten en maakte helemaal geen vriendschappen. Hierdoor voelde ik me erg eenzaam en onbegrepen. Elk weekend werken was iets waar ik me maar doorheen moest bijten, dacht ik. Maandag ging ik dan terug naar mijn kamer en kon ik weer vrijuit gamen tot vrijdag.
Deze routine van het weekend werken en daarna de hele week gamen heb ik bijna twee jaar volgehouden. Ik heb slecht voor mezelf gezorgd en zag er niet goed uit. Op een zondagavond, toen ik thuiskwam van werk, zaten mijn ouders aan de keukentafel. Zij hadden de brief gevonden, de brief waarin stond dat ik twee jaar geleden al van de studie was afgegaan. Na een aantal keer liegen wist ik dacht ik geen kant meer op kon en vertelde ik de waarheid, dat ik hen al twee jaar voorgelogen had en helemaal niet meer studeerde. Mijn ouders waren ontzettend verdrietig. Het voelde voor mij alsof mijn hele wereld instortte. Ik moest de huissleutel inleveren en was niet meer welkom thuis. Ik vertrok naar mijn kamer en begon daar meteen weer te gamen. Alsof er niks gebeurd was. Want dat was voor mij nog steeds het belangrijkste, dat spel. Dat spel dat er wel altijd voor mij was, waarin ik veilig was en me nergens geen zorgen over hoefde te maken.

Uiteindelijk kwamen mijn ouders naar mij toe met een oplossing, Yes We Can Clinics. En hoe eng ik het ook vond om mijn spel, die veilige omgeving, achter te laten, ik heb het toch gedaan. En wat ben ik achteraf blij dat ik het gedaan heb.
In de tien weken van YWC heb ik heel veel aan mezelf gewerkt. Ik ben mijn angsten aangegaan en heb veel over mezelf geleerd. Iedereen op deze plek is eerlijk en oprecht en dat is heel fijn. Ik heb hier echte vrienden gemaakt. Ik heb geleerd om hulp te vragen, iets wat voor mij erg moeilijk was omdat ik het was gewend alles zelf te doen. Ik ben geconfronteerd met het feit dat een verslaving niet alleen jezelf aantast, maar ook alle dierbaren om je heen. YWC heeft mij zoveel sterker gemaakt als persoon en hier ben ik ontzettend dankbaar voor.

Eenmaal thuis besefte ik ook wat voor fijne plek het was. Nu ben ik ruim 9 maanden clean en geloof me, het is het allemaal waard. Voordat ik naar de kliniek ging dacht ik ook dat er voor mij geen toekomst was zonder het gamen. Mensen zeiden dat het hun had geholpen en ik wist zeker dat ik anders was. Maar dit was ik niet. Het heeft mij geholpen en het zal iedereen helpen. Maar dan moet je het wel willen!