Kyo (19) werd gepest, isoleerde zich en zocht zijn uitvlucht in het gamen

Toen ik een half jaar oud was, ben ik geadopteerd door Nederlandse ouders. We waren een compleet gezin. Vader, Moeder, Zus en ik. Op het begin ging alles zoals het moest gaan. Ik ging naar school, had veel vrienden en met mijn ontwikkeling was ook niets mis. In groep 7 kwam leerde ik nieuwe vrienden kennen. We begonnen met gamen, ongeveer 2 uur per dag. Aan het einde van het jaar ben ik van school veranderd. Dit kwam omdat de school te vrijblijvend was. Er was te weinig structuur waardoor mijn niveau kader was. Mijn moeder en ik wisten dat ik wel meer uit mezelf kon halen. Ik kwam opnieuw in groep 7 en sindsdien werd ik gepest. Ik begon steeds meer te gamen en mij langzaam aan te isoleren. Thuis praatte ik steeds minder en vluchtte ik vaak naar mijn kamer. Ook op straat kreeg ik steeds meer commentaar. Verschillende opmerkingen werden gemaakt over mijn afkomst en hierdoor begon ik mij steeds meer te isoleren en begon ik meer en meer te gamen. Dit liep uit tot 4 uur per dag gemiddeld.

Steeds meer werd ik gepest en isoleren en gamen waren daarvan het gevolg. Thuis kregen we daardoor ook steeds meer ruzies. Ik begon te liegen, bedriegen en te manipuleren en het ging steeds slechter. Kleine ruzies werden steeds grotere ruzies. Ook het gamen werd er niet minder op. Ik vond een nieuw spel: League of Legends. Dit is een mmorpg. Ik was meteen verkocht. Op dit spel creëerde je een bepaalde status. Hoe hoger je rank, des te betere status dat je kreeg.  Van 4 uur ging het naar 5-6 uur en in het weekend nog wel langer.

Ondanks alles ronde ik wel mijn basisschool af en kreeg ik een vmbo-T-advies. Ik ging naar de middelbare school en hoopte op een nieuw begin. Maar dat mocht niet blijken. Dezelfde jongens die bij mij in de klas op de basisschool zaten kwamen opnieuw bij mij op school. Hierdoor ging het gepest weer door en ook anderen begonnen opmerkingen te maken. Hierdoor zakte mijn eigenwaarde heel erg. Ik begon te twijfelen aan mezelf. Ben ik het wel waard? Ben ik dan echt anders dan anderen? Heel veel vragen spookte door mijn hoofd. Elke keer als ik weer iets voelde, drukte ik het weg door te gaan gamen. Mijn emoties uitzetten en niks voelen. Door het gamen vluchtte ik weg van de realiteit en vond ik iets waar ik wel status had.

Tijdens mijn middelbareschooltijd veranderde niet veel. Ik bleef veel gamen maar maakte ook nieuwe vrienden. Met 5 personen speelden we League of Legends. Dit was ideaal omdat je het spel ook met meerdere personen kon spelen. Elke dag na school waren we op LOL te vinden. We begonnen ook met Lan Party’s. Dit houdt in dat je bij elkaar komt en iedereen zijn eigen laptop/pc meeneemt. Deze Lan party’s duurde ooit wel 20 uur en we gamede dan non-stop.

In de loop van de jaren ging het steeds slechter. Thuis hadden we vaker ruzie omdat ik lui was. Ik ging nog wel naar school maar voerde niks uit. Elke dag na school ging ik naar boven om te gaan gamen, snel avondeten en weer door. Vaak speelde ik tot een uur of 11. Werken en sporten (tafeltennissen) deed ik nog wel met veel plezier. Ik verloor mezelf steeds meer. Ik verloor me in het gamen en ik verzorgde mezelf steeds slechter. Langzaam stortte ik helemaal in.
In mijn eindexamen jaar ging het allemaal fout. Ik haalde slechte punten en ik deed niks voor school. Elke dag was het hetzelfde: school, naar huis, gamen, avondeten en gamen tot ik ging slapen. Leren voor goede punten vond ik niet interessant. Ik haalde nog maar net het eindexamenjaar.

Na mijn eindexamenjaar heb ik me ingeschreven voor de opleiding: Assistent-Manager Internationale Handel Binnendienst. Hier begon ik met volle enthousiasme aan. Maar dat verdween al heel snel. Mijn ouders hadden besloten om te gaan scheiden. Ik was er kapot van. Ik verweet het mezelf. Ik dacht dat het mijn schuld was dat mijn ouders gingen scheiden. Mijn vader bleef in het huis wonen en ik, mijn moeder en zus gingen verhuizen. Het ging steeds slechter met me. Ik sliep veel te weinig, ik verzorgde mezelf nauwelijks, ik at heel weinig of juist ongezond, ik viel veel af, sociale contacten werden steeds minder en ik sloot mezelf steeds meer af. Mijn moeder en ik besloten om hulp te zoeken. Ik kwam bij een jeugdpsycholoog. Op het begin leek het te helpen maar dat was maar van korte duur. Ik speelde alleen maar mooi weer en het hielp niks. Ik heb het schooljaar niet gehaald. Ik mocht wel nog een keer het eerste jaar overdoen omdat ze toch wel dachten dat ik het kon halen.

Ik kon niet meer stoppen met gamen. Ik sloeg helemaal door. Zelfs op school deed ik het soms. Ik wist dat ik hulp nodig had maar ik wist niet waar ik het moest zoeken. Mijn jeugdpsycholoog raadde mij aan om deel te nemen aan een Emotie Regulatie Training. Dit duurde 6 weken. Ook dit hielp niet veel. Ik kon gewoon niet meer over mijn gevoelens praten. Ondanks alles heb ik het schooljaar wel met succes afgerond en alle studiepunten behaald.

Mijn moeder en ik zagen allebei, dat als het zo doorging, dat ik mezelf helemaal zou verliezen. Mijn moeder had een aflevering van verslaafd op tv gezien. Ik was die avond niet thuis. Nadat ik thuis kwam hebben we samen de aflevering gekeken. Daarna hebben we erover gepraat. Ik kon mezelf heel goed terugvinden in de jongen van het programma. Hij was opgenomen in een kliniek. Mijn moeder had onderzoek gedaan naar de kliniek van het programma en vroeg aan mij of het een idee was dat ik daar ook naartoe zou gaan. In eerste instantie moest ik lachen ‘waarom zou ik 10 weken weggaan, het helpt toch niet’. Na zelf ook onderzoek gedaan te hebben, hadden we samen besloten om naar de intake te gaan. Dit was op 15 januari 2016. Meteen de woensdag erop kon ik al gaan en samen met zijn allen besloten we om het te gaan proberen.

20 januari ben ik naar Yes We Can Clinics gegaan voor 10 weken. Ik kwam daar aan met 6 anderen. Op het begin wilde ik meteen weer naar huis. Ik wilde op het begin niet erkennen dat ik een gameverslaving heb. Maar na een paar weken heb ik toch toegegeven dat ik een gameverslaving heb. Na week 5 (verbindingsdag) begon ik pas echt te veranderen. Dit kwam omdat ik zag wat voor schade ik had aangericht. 5 weken had ik nog de tijd om mezelf te veranderen. Dit lukte. Na deze 10 weken kan ik zeggen dat ik weer gelukkig ben en dat ik weer van het leven kan genieten zonder middelen. Ik heb in de kliniek al mijn gameaccounts verwijderd en ook meteen alle spellen van mijn laptop/computer/telefoon zijn verwijderd. Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik me niet goed voel of dat ik zucht heb maar nu heb ik geleerd om erover te kunnen praten. Daarom is het Fellowship ook zo krachtig en houd je zo je herstel gaande.

Het gaat allemaal weer stukken beter. Ik kan weer van het leven genieten zonder vluchtwegen. Ik heb nu geleerd om over mijn problemen te praten. Thuis gaat alles weer stukken beter. Maar er blijven toch wel momenten dat het minder gaat, maar dat kan gebeuren. De kracht is dan om het weer op te pakken. Ik ben nu 5,5 maand clean. Dit komt omdat ik naar meetings toega en omdat ik Fellows blijf spreken. Er zijn nog wel momenten dat ik wil gamen, maar dan bel ik fellows en denk ik eraan wat het mij oplevert als ik weer ga game. Ik ben Yes We Can en de fellows zo ontzettend dankbaar en dat ik deze kans mocht krijgen.

Voor jongeren die nog willen gaan zou ik zeggen: Pak deze kans. Het kan voorgoed je leven veranderen. Ik dacht maar zo slechter kan het toch niet meer worden maar beter wel. Het is zo’n mooie kans om je leven een 360 graden draai te geven. Ik kan oprecht zeggen dat Yes we Can Clinics mij goed heeft geholpen. Dit komt omdat ik herkenning vond in de coaches, behandelaren en counselors. We komen allemaal uit hetzelfde schuitje en willen elkaar helpen.