Lieke (20) was onzeker, begon met zelfbeschadiging en dronk alcohol

Ik ben geboren op 24 augustus 1994 en ben opgegroeid met mijn ouders en broertje. Mijn moeder is een diëtiste en mijn vader werkte bij de bank. Tot de middelbare school zijn er eigenlijk nooit echt problemen geweest en ik groeide op als een vrolijk en sociaal meisje. Ik had vriendinnetjes op school waar ik veel mee afsprak en ik had een hechte band met mijn familie. Toen ik 6 was ging ik op dansen en dit werd al snel een passie voor mij. Toch heb ik altijd moeite gehad met het feit dat mijn moeder een diëtiste is. In groep 7/8 veranderde de sfeer in mijn vriendinnengroep, maar op dat moment durfde ik daar niets over te zeggen. Toen ik naar het middelbare ging kreeg ik voor het eerst echt zelf de verantwoordelijkheid. Hier kon ik niet goed mee omgaan en langzamerhand ging het slechter op school. Ik werd onzekerder en begon met liegen tegen mijn ouders. Eerst over kleine dingen zoals stiekem snoepjes pakken. Voor mijn gevoel zou ik hierdoor vooral mijn moeder teleurstellen en daar was ik ontzettend bang voor. Door het stiekeme snoepen kwam ik ook wat aan en hierdoor werd ik alleen maar onzekerder. Vanaf de eerste begon de relatie tussen mij en mijn vriendinnen ook te verslechteren. Ze begonnen mij steeds meer te negeren en hun gedrag tegenover mij in het algemeen veranderden. Ik begon me steeds meer alleen te voelen, maar durfde ook geen afstand van ze te nemen. Ik had liever vrienden die mij compleet negeerden dan niemand. Doordat ik nooit echt geleerd had om over gevoelens te praten hield ik deze ook compleet voor mezelf. Zo begon het langzaam steeds minder te gaan op school en ook thuis. Ik begon mezelf meer en meer te isoleren. Er waren steeds vaker ruzies en ik voelde me ook een stuk minder op mijn gemak. Het heeft uiteindelijk twee jaar geduurd voordat ik mijn ouders vertelde over het gepest van mijn vriendinnengroep. Er is toen de keuze gemaakt om 4 havo nog een keer te doen, zodat ik meer afstand kon nemen van ze en dit hielp. Maar ondertussen was ik zo onzeker geworden dat het nog steeds op allerlei vlakken niet goed ging. Ik was begonnen met lijnen door een opmerking van mijn moeder en verloor al snel de controle hierop. Er waren tijden waar ik nauwelijks at die werden afgewisseld door eetbuien. Ook was ik begonnen met zelfbeschadiging en het gebruik van alcohol. Uiteindelijk is het toch gelukt om mijn havodiploma te halen en ik begon met een studie. In het begin ging dit vrij goed, maar al snel verviel ik weer in oud gedrag. Ik begon steeds meer te spijbelen en hierdoor moest ik een jaar overdoen. Ik was constant bang voor de reacties van anderen en probeerde dit zo goed mogelijk te ontlopen. Ik begon steeds meer alcohol te gebruiken en ik deed dit ook om gevoelens te onderdrukken en mij meer op mijn gemak te voelen. Toen ik bij een studentenvereniging ging werd mijn gebruik echt overmatig. Ik zag dit zelf niet en vond het nog steeds normaal. Na bijna 2 jaar op mijn studie werd er besloten dat ik niet door kon gaan omdat ik nog steeds niet voldoende studiepunten had. Toen realiseerde ik mij dat ik niet langer zo door kon gaan. Ik wilde niet meer met zoveel angst leven en samen met mijn ouders heb ik toen besloten om naar Yes We Can Clinics te gaan. Dit was de beste keuze in mijn leven geweest. 17 september ben ik er naar toe gegaan en het heeft mij ontzettend veel geholpen. Ik ben iedereen die bij YWCC werkt zo dankbaar voor alle hulp die mij is geboden. De kliniek heeft er voor gezorgd dat ik weer positief in het leven sta. En niet alleen de medewerkers maar ook de fellows zijn een enorme steun voor mij geweest. In de kliniek ben ik achter zo veel dingen gekomen waaronder mijn alcohol verslaving. Ik heb er geleerd om mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen en nog veel meer andere vaardigheden die ik nodig zal hebben in de toekomst. Sinds de kliniek gaat het steeds beter met mij. Ik heb op dit moment een baan en ga volgend jaar weer aan een nieuwe studie (HBO sociaal pedagogische hulpverlening) beginnen. Ook ben ik een half jaar clean en ga wekelijks naar meetings. Maar het belangrijkste is toch wel het feit dat ik eindelijk weer wat vertrouwen in mezelf heb.