Lotte (16) werd gepest en kwam in aanraking met wiet en alocohol.

Bij ons thuis hing eigenlijk altijd een gespannen sfeer als ik er zo op terug kijk. Ik groeide op met mijn vader en moeder, ook had ik nog twee half broers en één half zus maar zij waren meer dan tien jaar ouder en uit de vorige relatie van mijn vader. Zij woonden dan ook niet meer thuis. Als ik zo terugdenk aan vroeger herinner ik me vooral dat er veel ruzie was tussen mijn ouders. Mijn ouders zijn allebei psycholoog dus kunnen goed praten, maar hadden allebei hun eigen mening over opvoeden. Doordat ze daar veel ruzie over maakte had ik het gevoel dat ik het niet goed deed en ze me afkeurde. Hierdoor werd ik ook heel erg onzeker. Ik probeerde me daarom zoveel mogelijk aan te passen zodat er geen ruzie kwam en ontwikkelde zo een buitenkant die liet zien dat er niks aan de hand was, terwijl ik van binnen kapot ging. Toen ik naar de middelbare school ging en in de tweede klas werd gepest ging het bij mij helemaal mis. Ik voelde me niet goed genoeg en ik was het niet waard, daardoor werd ik depressief, begon met zelfbeschadiging en ontwikkelde langzaam een eetstoornis. En om me heen liet ik maar die leuke buitenkant zien zodat niemand door zou hebben hoe slecht het met me ging. Ik ging in die tijd wel naar een vertrouwenspersoon op school, maar deze gesprekken hielpen mij achteraf gezien niet. Toen ik in naar de derde klas ging kwam ik in aanraking met wiet en alcohol. Ik ging al snel dagelijks blowen en begon ook met overmatige alcoholgebruik. Eerste instantie was het fijn en hoefde ik even niet aan mijn problemen te denken, maar achteraf gezien ging ik me beetje bij beetje nog slechter voelen. In deze tijd zijn ook mijn ouders gescheiden. Ik ben toen één jaar in behandeling geweest bij een psycholoog, maar daar manipuleerde en loog ik de boel bij elkaar waardoor ook dat niet hielp. Toen ik ook nog werd verkracht in die periode ging het helemaal mis. Ik wilde niet meer leven en had mijn afscheidsbrief al geschreven. Ik ben toen samen met mijn ouders naar een opname gaan zoeken want ik moest weg van thuis. Zo ben ik bij Yes We Can Clinics terecht gekomen. Bij Yes We Can Clinics heb ik geleerd om me beter uit te spreken en open over al mijn problemen te praten. Ook het contact met mede-fellows was heel fijn, je kon bij iedereen wel een stukje herkenning vinden en kon er zo altijd over praten. Nu ik weer thuis ben voel ik me veel beter! Ik spreek me sneller uit en voel me veel zekerder. Ik kan mijn gevoel er nu gewoon laten zijn zonder het weg te duwen. Ik ben wel nog in behandeling bij een psycholoog om nog verder door te werken aan mezelf en de dingen die ik geleerd heb  vast te houden. Maar ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik ben dat ik bij Yes We Can Clinics ben geweest! Ik heb mijn leven totaal omgegooid en had van te voren nooit verwacht dat ik weer zo zou kunnen genieten van alles. Dat gun ik iedereen!