Luna (19) zocht een uitvlucht in internetgebruik en later met alcohol en wiet

Voordat ik bij Yes We Can Clinics kwam, kampte ik al zo’n vier jaar met vooral motivatieproblemen, depressies en overmatig gebruik van social media. Eigenlijk kwam alles in het slop: mijn school lukte niet meer, ik zorgde slecht voor mezelf, m’n dag- en nachtritme was omgedraaid en ik had allemaal fysieke klachten.

Op mijn veertiende begon ik met therapie, nadat ik 3 maanden thuis had gezeten van school. Eerst bij een jeugdpsychiater, maar zij was voor mij geen succes. Toen ik na een aantal maanden van school wisselde, bleef ik haar bezoeken. Op de nieuwe school ging het beter, ik kwam wat meer tot mezelf en maakte meer contact met mensen. Ik bleef echter mijn online-leven behouden en raakte hier ook hechter mee. Ik zei hierover niks tegen de psychiater omdat ik het niet van groot belang achtte, of omdat ik bang was dat ik het zou moeten opgeven. Mijn gedrag begon erg te lijden onder mijn verslaving; ik loog tegen iedereen over mijn gebruik, stelde mijn gebruik boven alles en iedereen en begon mezelf steeds meer af te sluiten van iedereen die dichtbij mij stond.

Inmiddels was ik vijftien en liep ik bij een gedragstherapeute, nadat ik door een verslavingszorginstelling was doorverwezen voor een onzekerheidsstoornis. Achteraf heeft dat ook nauwelijks geholpen, ik wikkelde haar om m’n vinger heen. Ik zei dat alles goed ging, maar nog tegen mijn zelfvertrouwen aanliep. Dat was precies wat ze wilde horen en ondertussen kon ik mijn verslaving gewoon doorzetten.

Thuis ging het nu nog slechter, ik zat altijd op m’n kamer, sportte niet meer, at onredelijk veel en ongezond en wilde niks met m’n ouders en zus te maken hebben.
Toentertijd speelde bij m’n vrienden het experimenteren een opkomende rol. Af en toe een jointje, dat was leuk, maar ik moest daar natuurlijk meer van hebben, net zoals met alcohol. In het jaar voor YWCC minderde ik met internetgebruik, maar compenseerde dit met alcohol- en wietgebruik.

Totdat ik niet meer naar school kon. Ik kon de druk niet meer aan, ik zat in het havo-examenjaar, werkte in het weekend, had rijlessen en zat op kickboksen. Ik ging twee weken niet meer naar school, tijdens mijn tentamen weken, maar bleef nog wel werken. Ik vond dit een goede oplossing, want waarom zou ik een diploma nodig hebben als ik een gewoon inkomen had? Toen zei m’n moeder: “Kom even zitten. Je vader en ik hebben een kliniek gevonden. Het is 10 weken in de kliniek”. Ik reageerde in principe gelijk enthousiast. Dat was een hele opluchting, eindelijk even weg van thuis. Goede hulpverlening, lekker sporten.

Ik ben niet minder positief geweest over YWCC. Ik was al zolang om hulp aan het roepen maar op de verkeerde manier. Zes dagen na het intake-gesprek kon ik al gaan. Op 17 december ben ik weggegaan en ik heb daar 10 ongelooflijk goede en bijzonder nuttige weken gehad.
Iedereen daar weet precies hoe je je voelt, ongeacht welke week je zit. Het is zo fijn om omringd te zijn met leeftijdsgenoten die iets vergelijkbaars meemaken of hebben meegemaakt, met begeleiding die weet waar je doorheen gaat en wat ze moeten zeggen.
In de 10 weken heb ik samen met m’n behandelaar gekeken naar waar m’n problematiek vandaan is gekomen, hoe ik daar in de toekomst mee om kan gaan en waar ik slecht gedrag aan kan herkennen.

Nu, iets langer dan een jaar later, ben ik geslaagd voor mijn vwo, heb ik een leuk baantje, heb ik mijn rijbewijs gehaald en ik heb me aangemeld bij een studie voor volgend jaar. Ik voel me ontzettend goed en heb weer een normale en fijne relatie met mijn ouders en mijn zus. Ik weet waaraan ik mijn valkuilen kan herkennen en hoe ik die kan voorkomen of zo klein mogelijk kan houden. Nog steeds merk ik, of merken mijn ouders, dat ik heel soms de fout inga, maar ik kan me nu snel herstellen en mijn fout inzien.