Maud (21) stuurt een brief na bijna 2 jaar

Beste Yes We Can,

Elke keer bedenk ik me hoe dankbaar ik mag zijn dat er zo’n vorm van hulp is geweest voor mij, zoals jullie. Al liet ik dat niet zien in de kliniek. Het echte leven begon inderdaad pas weer toen ik terug was. Erge spijt had ik, hoe ik me daar had gedragen in de kliniek, tegenover vrijwel iedereen. Het was frustratie en nog veel boosheid. Altijd denk ik terug aan Yes We Can Clinics met nog altijd veel spijt. Wat een kreng ik toch kon zijn en hoe ondankbaar ik was. Gewoon hartstikke verwend, maar ook geen idee hoe ik over kon komen op mensen. Elke dag leer ik nog zo veel dingen en loop ik nog heel vaak hard tegen mezelf aan. Maar toch is er al in ruim anderhalf/twee jaar tijd veel veranderd, mede dankzij jullie. De basis is bij jullie gelegd, het besef dat ik echt verkeerd bezig was. En ook dingen zo verkeerd aanpakte. Sinds een korte tijd ben ik eigenlijk weer echt gelukkig door middel van therapie en natuurlijk zelfreflectie. Ook door antidepressiva ben ik bereid om naar mezelf te kijken maar dan op een manier dat ik ook echt daadwerkelijk succes kan boeken en vooruit kom. Ik kampte met allerlei verslavingen en ik sla/sloeg overal in door. Nog steeds moet ik me er van bewust blijven dat ik zomaar van het een naar het ander kan gaan, dus blijf ik alert. Ik ben nou weer 116 dagen clean en ik ben al bijna een jaar gestopt met sigaretten roken. Daar heb ik enorm veel zelfvertrouwen door gekregen, ik kan het wel, ik ben niet zwak. Ik ben sterk, ik ben de baas over mij, en ik heb zelfdiscipline. Ik ben een karakter en een nogal sterk karakter blijkt. Ook ben ik erg veel bezig om met mijn omgeving om te gaan en nieuwe contacten. Ik liep vast en ik had erg veel moeite in contact met mensen. Het zou kunnen liggen aan het syndroom van Asperger maar ik wil geen excuus voor mijn gedragingen. Altijd vonden mensen mij raar en ik ging me er dan ook zo naar gedragen. Ik zat er erg mee dat contact niet zo soepel verliep zoals bij anderen en ook tot grote ergernissen naar mij toe kon komen. Gelukkig zit het er aan te komen dat ik wat beter met mensen om kan gaan want het lag natuurlijk altijd aan mij omdat ik met ie-de-reen moeite had. Ik ben erg gelukkig aan het worden en ik voel het door heel mijn lijf. Ik ben trots en tevreden met wie ik ben. Raar of niet, het is ook een beetje leuk aan me! Ik begin zo’n anderhalf jaar na terugkomst van Yes We Can, mezelf te accepteren en aan de methodes theorietjes van Yes We Can te denken. Dat heb ik lang niet kunnen doen omdat de schaamte en de irritatie naar mezelf, het in de weg zat. Daarom is ergens mijn proces naar een beter leven als het ware in een vertraging gekomen. Maar wat ik wil is toch de coaches, counselors en behandelaars zeggen dat het me erg spijt. Ik weet dat jullie dit dagelijks meemaken en dat dit sowieso vergeven en vergeten is. Maar voor mij, voelt het gewoon goed om dit te zeggen. het achtervolgde mij namelijk. Ik wilde het eerste jaar er helemaal niet aan denken. Ik schaamde me en het gaf me een enorm rot gevoel over hoe ik me heb gedragen. Maar vooral hoe ik de 10 weken voor mezelf heb ingevuld. Ik was niet alleen vervelend tegen iedereen, maar verpeste het ook voor anderen. En dan heb ik het over de sfeer. Ik zat heel erg met mezelf in de knoop en ik wist me geen houding te geven. Zo onzeker dat ik me op de een of andere manier het nog zuurder voor mezelf maakte… Jullie hebben me eigenlijk erg veel geholpen en ik vind het nogmaals erg dat ik jullie nooit op de juiste manier heb kunnen bedanken. Stuk voor stuk zag ik dat jullie wel wisten dat ik het hart op de goede plek had zitten, maar zagen dat
Ik erg met mezelf zat. Vooral dat ik nog een loooong way to go had. Dat pad wil ik maar al te graag bewandelen tot een beter leven. De makkelijke weg kiezen doe ik niet meer! Het leven is een grote uitdaging en mijn leven is niet saai! Ik ben dol gelukkig aan het worden!!!!!!!!!!!!!!!!

Yes we Can 12-02-’14 – 23-04-’14