Melvin (17) is verslaafd aan wiet

Ik kom uit een gezin met vader, moeder en een oudere broer. Toen ik bijna 12 jaar was ben ik, zonder reden gaan blowen met vrienden. Ik ben iemand die is gaan blowen zonder ernstige reden. Toen was het nog niet regelmatig maar langzamerhand werd het steeds meer. Ik begon te merken dat ik me wel prettig en goed voelde als ik een joint had gerookt. Ik vond me op die manier een levensgenieter en ik heb er nooit bij stilgestaan dat ik zo verslaafd kon raken.

Mijn ouders begonnen het te merken door dat ik niet meer naar school ging en met mijn stage stopte. Rond mijn 15e jaar blowde ik de hele dag door. In het weekend dronk ik veel  sterke drank en begon ook een pilletje te gebruiken.  Het bleef niet bij af en toe een pilletje dat werd ook steeds meer. Mijn ouders kregen in de gaten dat ik van hun geld begon te stelen. Sterke drank meenam zonder te betalen uit de drankenhandel en die drank verkocht ik dan om weer te kunnen gebruiken. Toen is het balletje gaan rollen. De jeugdwerkster van het jeugdcentrum heeft contact opgenomen met mijn ouders, dat het niet goed ging. Er werd mij een coach toegewezen maar die loog ik altijd voor en ik kwam mijn afspraken niet na. Ondertussen was ook de leerplicht ambtenaar ingelicht omdat ik helemaal  niet meer naar school ging. Uiteindelijk is het wijkteam ingeschakeld, die wilde er alles aan doen om mij te helpen.  Maar ik loog en bedroog alles aan elkaar om  maar te blijven blowen.

Thuis was de situatie heel slecht, ik was heel boos en agressief, ik vernielde de hele boel, schelden en tieren en ik nam van niemand nog iets aan. Ik heb drie keer in de schuur geslapen, omdat het anders uit de hand zou lopen. Het was zo erg dat mijn ouders dreigde mij op straat te zetten als er niets zou veranderen. Ik was een echte junk geworden. Miriam van het wijkteam kwam met de oplossing: Yes We Can. Ik zag wel in dat er iets moest gebeuren en heb besloten om daar heen te gaan.  Voordat ik naar de kliniek ging ben ik nog wel flink gaan blowen en drinken.
Ondanks dat ik op de dag van vertrek naar Eindhoven  heel  verdrietig was en ik mijn ouders smeekte om mij 10 weken thuis op te sluiten, is het toch de beste keuze geweest om naar de kliniek te gaan. Daar ben ik nog steeds heel blij mee en dankbaar dat ik aan het traject mee kon doen.

Ik heb daar geen gemakkelijk tijd gehad, de  eerste 4 weken gingen heel wisselvallig, maar met de verbindingsgang is het kwartje gevallen en ben ik er vol voor gegaan.

Ik ben a.s 3 december 6 maanden clean, dat was zonder Yes We Can niet gelukt. Ik ben trots op mijzelf en zie dat mijn ouders, broer en omgeving ook trots op mij zijn.  Ik ga weer naar school, ik werk op de plek waar ik mijn stage heb verpest. Die werkgever gaf mij alsnog een kans en die heb ik met beide handen aangepakt. Ik ga trouw naar de meetings, heb veel contact met mijn sponsor en heb contact met andere fellows. De nazorg in Amstelveen vond ik erg prettig en goed. Ik heb nu ook agressie regulatie therapie om mijn boze buien onder controle te krijgen.  Hier ben ik ook blij mee.

Ik wil iedereen bedanken,  mijn ouders en broer omdat ze altijd achter mij zijn blijven staan. School en omgeving  voor hun steun. In het bijzonder wil ik de medewerkers in de kliniek bedanken voor hun inzet en geduld. Zonder jullie was het niet gelukt. Het voelt nog steeds als mijn familie als ik aan jullie denk.

Dit was mijn verhaal in een notendop, dat wil  zeggen kort maar krachtig.