Micha (22) kampte met een depressie en had stemmingsproblematieken

Ik ben opgegroeid samen met mijn broer, vader en moeder tot aan mijn twaalfde levensjaar. Toen werd er besloten dat het tijd werd om de realiteit onder ogen te zien en dat mijn vader en moeder niet gemaakt waren om de rest van hun leven met elkaar te slijten. Dit nieuws was pijnlijk, want je ouders zijn je helden op die leeftijd en die wil je liever niet in verdriet zien.
Na de scheiding begon het moddergooien. Ik leefde samen met mijn moeder en broer, maar zij vonden het genoodzaakt om mijn vader in een slecht daglicht te stellen. Mijn moeder herstelde zelf van een burn-out en depressie. Het was thuis door de spanningen niet meer oké voor mij om nog langer bij mijn moeder te blijven wonen, waardoor ik zelf besloot om bij mijn vader te wonen.
Een jaar later ben ik weer terug gaan wonen bij mijn moeder, omdat het volgens mijn ouders belangrijk was om samen op te groeien. Een mening die ik nu deel, toentertijd absoluut niet. Echter, in twee jaar tijd had ik twee middelbare scholen versleten en begon ik aan de derde en laatste school. Alles ging goed: ik had een vriendin, ik haalde goede punten en ik was redelijk populair op school. Mijn moeder was inmiddels hertrouwd met echt een topvent en mijn vader was toentertijd ook hertrouwd. Op mijn zestiende begon de problematiek langzaam maar zeker op te spelen. In twee jaar tijd heb ik veel dierbare mensen moet begraven. Degene die mij het meest trof, was de zelfmoord van mij neef in december 2008. Mijn vader had twee weken daarvoor het contact verbroken met mijn broer en mijzelf voor redenen die nog steeds onbekend zijn. Mijn wereld stortte in. Ik begon mij steeds meer somber te voelen en had nergens zin in. Ik sliep en at slecht maar het leven ging gewoon door en naast de vervelende dingen die zijn gebeurd zijn er ook genoeg mooie dingen gebeurd, waarvan ik de herinneringen nog steeds koester.
In mijn eindexamenjaar in 2010 kreeg ik te horen dat mijn stiefvader terminaal ziek was en dat hij nog zes maanden te leven had. De man die de vaderrol op zich had genomen en die mijn leven ontzettend heeft verrijkt met al zijn kennis. Iets wat ik nooit zal vergeten. Hetzelfde jaar sloot ik mijn middelbare school af en vertrok ik naar Tilburg om te gaan studeren. Ik woonde in een dispuut en zat bij een studentenvereniging. Maar het naderende overlijden van mijn stiefvader was een zware last voor ons gezin en ik was vaak thuis om te zorgen voor mijn familie. Na het overlijden van mijn stiefvader raakte ik een neerwaartse spiraal. Ik loog tegen mijn familie en vrienden dat het allemaal goed ging. Maar de waarheid was dat het niet goed ging. Ik was zwaar depressief en dacht: ‘als het leven op deze manier doorgaat, hoeft het voor mij niet meer’. Een gedachte die steeds luider werd, totdat ik besloot om open kaart te spelen. Ik ben eerlijk geweest tegen mijn ouders en heb kort daarna hulp gezocht. Ik heb eerst een paar maanden therapie gevolgd en antidepressiva geslikt. Het hielp niet genoeg en ik besloot na een intake gesprek bij Yes We Can Clinics om naar de Ardennen te vertrekken. Godzijdank dat ik deze kans heb aangegrepen want het waren de beste weken van mijn leven. Alle angsten, twijfels en schuldgevoelens heb ik uitgesproken en ik kwam er achter dat ik niet de enige ben met al deze emoties. Ik ben supertrots dat ik het heb afgemaakt maar dat heb ik zeker niet alleen gedaan. Alle fellows en coaches, counselors en behandelaars hebben mij geholpen op hun eigen manier. Ik zal het nooit vergeten wat ik bij YWC heb meegemaakt. Ik sta weer positief in het leven en heb weer zin in de toekomst.