Mijn naam is Maureen ik ben 17 jaar en heb gedragsproblemen

Voordat ik naar Yes We Can ging had ik al veel behandelingen gehad van ggz, psychiaters en psychologe.

Mijn leven voordat ik naar de kliniek ging draaiden alleen maar om mijzelf, ik deed precies wat ik zelf wou, ik ging niet naar school, ik had thuis veel ruzie met mijn moeder, ik had veel te veel make-up op en was alleen maar bezig met jongens en met hoe ik eruit zag .

Ik ben opgegroeid met een alcohol verslaafde moeder, zo doende ben ik heel snel volwassen geworden en heb ik vanaf kind af aan altijd voor mijzelf en mijn 3 jaar jongere zusje moeten zorgen. Mijn ouders zijn gaan scheiden toen ik bijna 16 werd,  ik bleef bij mijn moeder wonen omdat mijn vader naar een heel ander dorp verhuisde, toen is mijn gedrag alleen maar erger geworden, ik ging nog meer make-up dragen, ging mezelf nog uitdagender kleden, ik ging nog meer aandacht van jongens vragen, en deed thuis alleen wat ik zelf wou. Eenmaal toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg ging het helemaal fout, hij bedacht regels waar ik mij aan moest houden. Ik moest bijvoorbeeld  om 8 uur ‘s avonds mijn telefoon inleveren en mocht niet meer voor kwart voor 7 mijn bed uit ’s ochtends. Zodoende escaleerde het thuis enorm; mijn moeder wou mij niet meer in huis hebben. Ik heb toen ongeveer 4 weken bij een vriendin gelogeerd, mijn moeder kwam toen met de oplossing om een intake gesprek aan te vragen bij Yes We Can Clinics voor mijn gedragsproblemen.

Uiteindelijk heb ik 2 intake gesprekken gehad, bij de 2e intake zeiden ze dat ik 4 januari 2017 naar de kliniek kon en dat ik 15 maart 2017 weer thuis was . Op dat moment zag ik het echt niet zitten. Ik vond dat mijn moeder maar hulp moest gaan zoeken en moest afkicken. Uiteindelijk ben ik echt heel blij dat ik er toch heen ben gegaan en dat ik 10 weken heb afgemaakt. Ik ben nu 4 maanden thuis en er is een hele nieuwe wereld voor me opengegaan. Ik ga voor het eerst in 17 jaar alleen met de bus / trein, ik ga voor het eerst zelf naar het dorp, mijn make-up is veel minder en ik kan nu gewoon bevriend zijn met jongens zonder dat ik meer nodig heb van ze. Ik heb een fulltime baan en ga in september weer een opleiding volgen. Ik woon nu bij mijn vader en bonusmoeder omdat dat beter voor me is, en gelukkig gaat het thuis hartstikke goed. We praten weer met elkaar en ruzies zijn er niet meer omdat ik heb geleerd hoe ik met commentaar om moet gaan . En ik kan voor het eerst een goede grote zus zijn voor mijn broertje en 3 zusjes en een goed voorbeeld voor ze zijn. Ik ben er nog lang niet en zit er af en toe echt doorheen maar dan zijn er gelukkig veel fellows die ik op kan bellen en mezelf even uit te spreken en om advies te vragen