Mishandeling en misbruik… Kayleigh’s leven bestond uit liegen, bedriegen en manipuleren

 

Ik ben Kayleigh en ik ben 20 jaar. Ik heb in de kliniek gezeten van 9 november tot 18 januari.

Voordat ik de kliniek in ging draaide mijn hele leven om mij, en was mijn leven in een woord: een zooitje. Alles wat ik had raakte ik kwijt; Mijn ouders, zusje, werk, school, vrienden en het ergste nog mezelf. Mijn leven bestond uit liegen, manipuleren, feesten en drugs gebruiken in het weekend. Ik was ontzettend onhandelbaar en mijn ouders hebben er alles aan gedaan om mij weer op het rechte pad te krijgen, ik heb daarvoor ook bij verschillende psychologen gezeten, maar die hielt ik stuk voor stuk voor de gek. Ik zei dan wat hun wilde horen en liep lachend weer de deur uit.

Ik kom uit een gezin waar alles altijd besproken kan worden. Mijn ouders zijn nog bij elkaar, heb een heel lief zusje, dus wat zou er eigenlijk fout kunnen gaan. Bij hun lag de fout ook niet.

Op 15 jarige leeftijd heb ik 3 jaar een relatie gekregen met een 5 jaar oudere jongen. Ik ben in die relatie mentaal en fysiek zwaar mishandeld. Ik raakte mezelf hier volledig in kwijt. Ik heb dit jarenlang voor me gehouden, ook richting mijn ouders waardoor ik agressief gedag overnam. Ik schreeuwde bij alles wat me niet aanstond, ik sloeg met deuren, had geen respect meer voor mijn ouders en deed alles wat ik niet laten kon. Ik had dit zelf nooit verwerkt en dacht dat ik het allemaal zelf wel een plekje kon geven en kon oplossen. Door die relatie kwam ook mijn seksueel misbruik naar boven wat ik had meegemaakt op 5 jarige leeftijd, waarvan ik altijd had gedacht dat ik dit diep had weggestopt.

Ik heb dus nooit echt een goede relatie met mannen gehad. Mijn ouders en familie hebben veel geprobeerd om mij te helpen en met mij te praten, ook nadat ik het na 3,5 jaar deels heb verteld. Ik ging hiervoor weer naar een pyscholoog. Ik had PTSS (Posttraumatische stressstoornis), ik kreeg hier EMDR voor maar voor mij was mijn wereld al kapot in mijn hoofd. Mijn leven bestond alleen nog uit feesten, de hele week bij vrienden zitten en het weekend drugs gebruiken om mijn problemen te vergeten. Ik ging hele weekenden door en kwam dan maandag weer thuis of soms helemaal niet. Ik loog over alles, over de kleinste dingen. En het ergste was nog wel, mijn hele gevoel was weg. Er was niks meer wat mij nog iets deed. Ik liet soms dagen niks van mij horen. Het ergste van alles is, dat ik alles behalve dit persoon was. Ik ben vlak voordat ik naar Yes We Can ging ongeveer een maand uit huis geweest.

Nadat deze maand voorbij was werd ik benaderd door mijn ouders om thuis te komen en een gesprek te hebben. Hier kwamen ze met aan met Yes We Can. Hier wilde ik eerst niks van hebben. 10 weken geen contact en weg van alles en iedereen. Maar redelijk snel kwam ik erop terug en zag ik ook zelf in dat er wat moest veranderen.

Toen kwam de dag 9 november dat ik het busje in stapte, geen idee wat me te wachten stond. Ik heb een hele mooie maar ook zware tijd gehad. Het is hard werken aan jezelf, maar ik ben ontzettend blij en dankbaar dat een plek zoals dit er is. Een veilige plek waar iedereen een verschillend verhaal heeft, maar toch zo hetzelfde is. Een plek waar je alles kan delen met elkaar maar waar je ook jezelf keihard tegenkomt.

Ik ben nu inmiddels een half jaar terug, en het gaat nu super goed met me. Ik heb een vaste baan waar ik de hele week werk, en ik ga eind augustus weer naar school. Ik zou heel graag later ook bij Yes We Can willen werken dus ik ga maatschappelijk werk doen (persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen) op het MBO en wil hierna nog naar het HBO. Ik kan weer genieten van het leven, heb een hele lieve vriend en het aller belangrijkste ik heb een super goede band met mijn ouders en zusje. Ik voel me een gelukkig en rijk mens, en beter dan dit kan ik me niet wensen.

Ik ben Yes We Can ontzettend dankbaar.