Moedige fellow vertelt haar levensverhaal over de seksindustrie

Beste lezers, vandaag neem ik jullie mee in mijn verhaal. Niet omdat ik sta te popelen om mijn verhaal te doen, maar om een eerlijke mening uit te brengen over mijn verloop om jullie hopelijk te inspireren.

Het begon bij mij allemaal toen ik 12 was, ik was een lief meisje, altijd vrolijk en eerlijk. Ik had een co-ouderschap, maar mijn ouders konden niet op één lijn zitten en dit zeg ik dan nog heel netjes. Het was een jarenlange strijd waarin ik tussen zat en heen en weer geslingerd werd. Niemand zag in wat het met mij deed, want ik bleef altijd lachen en altijd sterk.

Maar wat niemand wist, was dat ik op 3 jarige en 7 jarige leeftijd meerdere malen seksueel misbruikt werd door het broertje van de oppas. Ik wuifde het weg en zag de ernst er toen nog niet van in. Door de jaren heen gebeurde er steeds meer en meer. Ik zat bij jeugdzorg en dat was voor mij mijn grootste nachtmerrie. Onverwachts werd ik uit huis geplaatst in een internaat.

Op mijn 12e begon ik met roken, blowen en drinken. Sex en ontdekken hoorde er ook bij. Ik kwam erachter dat ik op vrouwen viel en weer bekeerde ik in een strijd, maar dan tegen mezelf. Het begon allemaal onschuldig tot ik elke dag ging drinken en blowen, spijbelde van school en ‘lak’ kreeg aan mijn omgeving. Ik stootte iedereen af, wou naar niemand luisteren. Want hallo!? Ik was al volwassen hoor… Eeeh, not. Ik wou dat er in die tijd meer naar mij omgekeken werd en in mijn gevoelens werd verplaatst, want ik gleed steeds verder af. Ik sneed mezelf, had een eetstoornis, een doodwens, werd depressief en leefde in mijn eigen wereld.

Er gebeurde zoveel, maar als ik zei ‘het gaat niet goed’ werd ik nooit serieus genomen, ik was toch nog maar jong en och kind, je leert het allemaal nog wel. Maar wat ging er nou echt in mij om? Dat wist niemand. Als je jong bent, onderschat iedereen je, maar tegelijkertijd verwachten ze wel dat je je best doet voor van alles.

Om van een lang verhaal een kort verhaal te maken, uiteindelijk kwam ik terecht in de seksindustrie. Ik werkte al een jaar a anderhalf jaar als webcamgirl. Toen ik eenmaal het huis uit was, ging het helemaal mis. Ik ging aan de harddrugs en begon klanten te ontvangen. Ik dronk veel te veel en ik had geen idee dat ik verslaafd was.

Na 100 verschillende therapieën en psychologen dacht ik dat ik gewoon niet meer te herstellen zou zijn. Mijn toekomst was daarom ook één groot zwart gat. De pijn en het verdriet was te groot, stoppen met de zooi lukte me niet. Het werd mijn veilige haven, die ik nooit eerder had gehad.

Met heel veel dubbele gevoelens ging ik naar Yes We Can Clinics. Mijn psycholoog raadde het mij aan, en maakte het mogelijk om te kunnen gaan (ik ben haar eeuwig dankbaar). Maar aan de ene kant ging ik met het gevoel: Zou dit mij dan eindelijk kunnen helpen? En aan de andere kant: Ik kan hier toch niet uit, het is een doodlopende doolhof, waarom zou dit MIJ nog moeten helpen? Dat kan helemaal niet.

Tot ik daar aankwam… Het was zwaar, vechten en strijden, vanaf dag 1 heb ik me er voor opengesteld, want ik wist dat als dit niet de oplossing was, ik zou opgeven. Maar wauw! Wat een impact, wat een liefde… Het voelde op een gegeven moment niet meer als ‘een kliniek’ Maar als een warme vertrouwde plek met allemaal mensen die je begrijpen.

Het gaat er niet om waar je bent geweest, het gaat erom waar je naartoe wilt… Je krijgt ervaringssprekers, groepstherapie (ja, daarvan zat ik eerst ook…. Waarom moet ik dat doen? Geloof mij dat als ik je zeg dat het allemaal wel meevalt en het puur even wennen is), lezingen, sporten en een hoop meer. Als je dit leest, wees alsjeblieft niet bang voor het onbekende, bij twijfel…. Schrijf je in. Ik ben afgekickt, ik heb weer een eigen woning (wat ik ook was kwijtgeraakt), ik kan mensen weer toelaten, lief hebben, ik heb weer zelfrespect, ik durf om hulp te vragen… Je leert er zoveel! Zelfs al zou je daar 10 weken heengaan zonder een probleem, dan nog zouden je ogen geopend worden en je kijkt op het leven anders worden. Ik ben nu 19 jaar en ik geniet met volle teugen van het leven. Tuurlijk is niet altijd alles koek en ei, maar ik kom er wel, ik ben goed op weg, ik schrijf mijn eigen boek en heb een echte baan, ik ga naar meetings en heb fellows om me heen waar ik altijd mee kan praten

Ouders, leeftijdsgenoten, luister naar mij als ik je zeg dat dit een echte een life experience zal zijn.

Heel veel liefs, Allison.