Renske (20) deelt haar ervaring over Yes We Can Clinics

9 maart 2016, de dag waar ik enorm tegenop zag. De dag dat ik vertrok naar de kliniek. Ik weet het nog goed, de angst vrat me op.  Tien weken weg van huis, mijn ouders, mijn broertje, mijn vriend, mijn werk. Vijf weken geen contact, niet even bellen van ‘Joh, hoe is het bij jullie?’. Zodra het busje wegreed en ik mijn moeder langzaam zag verdwijnen, begonnen de tranen te lopen.

Toen ik aankwam in de kliniek van Yes We Can Clinics, keek ik mijn ogen uit. Er liepen zoveel verschillende soorten mensen rond, maar iedereen was aardig. Het was enorm wennen, ik dacht dat ik in een sekte was beland. De eerste week huilde ik elke avond van de heimwee. Ik miste mijn ouders, mijn vertrouwde omgeving, mijn vriend, mijn broertje, mijn vriendinnen en ga zo maar door. Maar ik begon daar vrienden te maken. Ik vond troost in het feit dat ik niet de enige was die bepaalde dingen had meegemaakt. Ik begon te praten. Alles wat ik in alle jaren weg had gedrukt, kwam eruit. En het luchtte enorm op. Ik praatte over mijn eetstoornis, mijn depressie, mijn pestverleden, mijn onzekerheid. En ik genoot van het sporten, het buiten zijn, boksen tot mijn spieren schreeuwden, wandelen tot mijn voeten zeer doen.

Uiteindelijk kwam verbindingsdag. Toen ik mijn ouders zag, was ik zo blij. Zij ook toen ze mij zagen. Mijn ogen straalden weer, en ik liep weer trots rechtop. Ik was aangekomen en er nog blij mee ook. Maar het belangrijkste was, dat ik mezelf niet meer haatte. Ik mocht er zijn, ik was ook belangrijk. De laatste weken vlogen voorbij. Elke week keek ik uit naar de dag dat ik naar huis mocht, en toen die dag eindelijk was aangebroken durfde ik niet goed. Afscheid nemen van fellows, coaches en mijn behandelaar. Het busje in naar huis. Na de rit van 2,5 uur zag ik mijn familie weer.

18 mei 2016, de dag dat ik thuiskwam. De dag dat mijn leven weer begon. Nu, zo’n 4 maanden later heb ik mijn leven op de rit. Ik ga weer naar school, lig niet meer de hele dag op de bank/bed en geniet weer met volle teugen van het leven. Ik ben Yes We Can heel dankbaar voor alles wat ze voor me hebben gedaan, en ik hoop ooit hetzelfde voor anderen te kunnen doen.