Rosa (21) en verslaafd

Ik heb van 5 oktober tot 14 december 2016 in Yes we Can kliniek in België gezeten. Na de kliniek ben  ik Yes We Do gaan volgen en heb ik de Nazorg gedaan!  Zodat ik zeker wist dat ik na mijn opname nog verder zou groeien door aan mijzelf te blijven werken.

Voor mijn opname was mij leven een puinhoop. Vanaf kleins af aan voelde ik mij niet gehoord en hoorde ik er niet bij. Het voelde alsof ik mij altijd moest bewijzen. Ik kreeg daardoor alleen maar negatieve aandacht. Niemand vond mij leuk dacht ik . Om toch de aandacht te krijgen, deed ik alleen maar negatieve dingen. Hierdoor voelde ik mij alleen, nog maar bozer en verdrietiger. Dit ging ook zo door op latere leeftijd,  om zo mijn aandacht te krijgen. Mijn familie was op een verjaardag, iedereen was blij en gezellig.  Ik wilde dat ik mij net zo voelde maar dat lukte niet. Ik gedroeg mij boos en zo kreeg ik weer negatieve aandacht en werd ik weer boos en negatief.  Vanaf de middelbare school ging het echt fout en kwam ik foute vrienden tegen die drugs gebruikten. Ik wilde er natuurlijk bij horen en begon ook te gebruiken. Het voelde goed! Ik voelde even geen pijn en emoties meer, ik voelde mij goed en voor mijn gevoel hoorde ik er bij, voor even werkte het! Ik had het ook gezellig en niets interesseerde mij meer op dat moment. Tot het uitgewerkt was en ik alles weer voelde. Mijn jongere zusje die net 1 jaar bij ons was, zij zag dingen die zij niet hoorde te zien. Zij was bang voor mijn gedrag en bang dat ik haar wat aan zou doen. 7 jaar lang heeft zij geen echte zus gehad. Zij had een zus die gebruikte en boos werd als iets mij niet aan stond en zij snapte er niets van. Zij deed afstand van mij.

Dat voelde ik wel maar kon er niets aan doen. Ook om dat gevoel weg te krijgen bij mijzelf,  gebruikte ik . Ik kwam in een negatieve spiraal terecht waar ik niet uit kwam. Ik moest dingen doen die ik niet wilde. Thuis loog ik en manipuleerde ik om zo te voorkomen dat mijn ouders en familie erachter kwamen waar ik in zat en wat ik allemaal deed en ook zo mijn zin te krijgen . Ik wilde het namelijk zelf oplossen. Als ik er nu op terugkijk, was het niet mogelijk om het zelf op te lossen. Alles wat ik meemaakte wilde ik niet voelen of er over nadenken. Ik gebruikte omdat ik dacht dat het werkte en ik het in de hand had maar dat was niet zo. Ik gebruikte op een gegeven moment dag in dag uit en daarbij dronk ik ook nog. Ik had maskers op, ik zei altijd dat het goed ging totdat ik alleen thuis was in bed en dan brak ik en voelde ik mij zwak. Maar dan pakte ik mijn middel weer. Ik had ook zo’n waanzin dat ik midden in de nacht een vlucht wilde boeken om maar weg te gaan. Ik zocht gevaarlijke dingen op want ik dacht als ik nu dood ga, maak het niet uit. Ik wilde vluchten voor mijn problemen. Maar ik kwam er steeds goed mee weg. Dat was mijn waanzin.

De laatste maanden waren het ergst,  ik wilde niet meer, ik  hield niet meer van mijzelf en ik deed er alles aan om aan mijn middel te komen omdat het toch al die jaren al gebeurde en ik zo’n laag zelfbeeld had dat het mij niets kon schelen. Ik geloofde alles wat gezegd werd maar niet naar de juiste mensen luisterde ik. Mijn ouders waren bang, die wisten halve dingen. Mijn kleine zusje die door mijn gedrag en gebruik geen vriendjes en vriendinnetjes thuis durfde te laten komen als ik thuis was en onder invloed. Tot ik hulp zocht bij YWCC.  Daar begon het voor mij. Ik heb daar veel geleerd over mijzelf en dat het vooral mijn aandeel  was. Dit was het begin van mijn herstel. Terug thuis begon het echte werk. Ik ben meteen begonnen met een sponsor zoeken, meetings pakken en aan mijn stappen te werken. Toen ik thuis kwam uit YWCC voelde alsof niets was veranderd. Ik schopte nog steeds tegen alles aan en nog steeds wilde ik het op mijn manier doen.  Op 28 dec 2016 viel ik terug door veel te drinken gelukkig wist ik van binnen dat ik het niet wilde en ben dankbaar dat ik toen niet mijn middel er bij gebruikte. Ik had daarvoor mijn sponsor gebeld maar het hielp niet. Het zat in mijn hoofd en het kon mij niets schelen. Nu weet ik en snap ik waarom ze zeggen 1 is te veel en 1000 is nooit genoeg!  De volgende dag had ik er spijt van en schaamde ik mij en ik belde meteen en zei bij YWD dat ik terug was gevallen. Toen besefte ik dat ik 1 ding hoef te veranderen en dat is alles! En ik weet dat het vallen niet uit maakt maar als ik maar weer opsta en weer terugkom. Ik heb meteen een andere sponsor gezocht. Die heeft mij geholpen om te leren uit te spreken wat ik voel en niet te gaan wijzen maar uit de ik vorm te praten en rustig te blijven.

Zo kwam ik weer goed in contact met mijn ouders en zij zagen mij veranderen en zo veranderden zij ook. Ik accepteer dat mijn ouders en zusje ook tijd nodig hebben voor al die jaren hoe ik deed. Dit zit bij hen ook nog diep en heeft tijd nodig. Ik weet dat mijn terugval niet begint bij de eerste op te pakken, Nee het begint dat als ik in mijn hoofd zit en mij niet uitspreek! Dan ben ik bezig met oud gedrag en dit is de voorbereiding voor een terugval. Ik weet nu hoe ik de adviezen en suggesties kan aannemen en toepassen. Ik onderzoek eerst bij mijzelf wat ik ervan vind en waar ik mij goed bij voel. Want als ik dit opvolg en het werkt niet dan kan ik niet een ander de schuld geven. Ik wijs eerst 3 vingers naar mijzelf.

In mijn hart weet ik wat ik wil en ik weet dat ik vanaf vandaag keuzes heb. Het is aan mij wat mijn keuze is. Dat is dat ik herstel en clean wil blijven. Ik wil genieten van het leven en wil een goede band met mijn familie. Ik wil niet terug waarvan ik vandaan kwam. Want ik weet dat als ik geen meetings pak en niet aan mij stappen werk,  dat ik dan terugval en dan niet meer terugkom.

Ik kan nu genieten zonder te gebruiken. Ik heb cadeautjes van herstel, ik kan genieten op vakantie zonder drank en drugs! Ik dacht dat het niet kon ik heb het nu anders gezien en dat is 10 keer fijner! Ik heb mijn rijbewijs gehaald en mijn vertrouwen stapje voor stapje teruggekregen. Ik weet dat ik voor altijd verslaafd ben en dat ik elke dag keihard aan mijzelf mag werken en in actie mag blijven maar wel 1 dag tegelijk en niet meer alleen. Want Yes We Can heeft gezorgd dat ik geconfronteerd werd met mijzelf en inzichten kreeg in mijn aandeel en niet meer hoef te gebruiken om mij goed te voelen. Maar daar buiten begint het echt! Door het fellowship ben ik niet meer alleen want één ding weet ik,  we hebben allemaal hetzelfde probleem en dat is verslaafd!

Rosa