Ruby (15) is behandeld voor haar gedragsproblemen, liefdes- en eetverslaving

Ik ben Ruby (15), geboren op 9 juni 1999 en bij Yes We Can Clinics ben ik behandeld voor mijn gedragsproblemen, liefdesverslaving en eetverslaving.

Ik ben opgegroeid met een vader, moeder en een zus. Ik had een zorgzame moeder, een lieve zus, maar mijn vader was vaak weg. Met mijn vader heb ik nooit een echte band gehad vroeger, ik was een echt moederskindje. Toen mijn ouders gingen scheiden op mijn tweede, ging ik bij mijn moeder wonen en om het weekend naar mijn vader. Ook toen werd mijn band met mijn vader er niet beter op. Mijn vader belde vaak af en had het vaak druk met werk en andere dingen. Mijn moeder kreeg vrij snel een nieuwe vriend, Jos. Met Jos heb ik het altijd goed kunnen vinden en hij voelde al snel als mijn tweede vader. Maar ook Jos was een man die liefde gaf met geld, cadeaus en vakanties. Toen ik naar groep drie ging begon het pesten, ik had rood haar en was erg flink. Thuis kregen ze hier niets van mee, omdat ik dit niet vertelde. Het pesten werd steeds erger en erger waardoor ik steeds meer ging eten, dat werd mijn eerste verslaving.
In dat jaar kregen ik buiten het pesten ook veel problemen met mezelf. Ik werd heel erg onzeker en bang voor wat mensen over mij dachten. Ik was alleen maar op me kamer en maakte mezelf kapot met mijn eigen gedachtes zoals: “Ik ben dik, ik zal nooit normaal worden, mensen zullen mij nooit mogen” enz.
In groep vier ging ik mijn verdriet en pijn afreageren op mensen die dicht bij me stonden. Ik werd boos op alles wat ze zeiden en zag alles als negatief commentaar. Thuis ging het ook steeds slechter door mijn gedrag en bepaalde steeds weer de sfeer in huis. Mijn moeder zocht hulp bij een psycholoog, maar ook dat leverde niet veel op.
Toen ik negen was begon ook het contact met mijn vader te verslechteren. Ik vond veel pornografische spullen zoals dvd’s, sms’jes en noem maar op. Ook zag ik mijn vader steeds minder en kreeg ik steeds meer haat naar hem toe. Eigenlijk naar alle mannelijke figuren om me heen. Ik werd steeds afstandelijker en wilde uiteindelijk niet meer naar hem gaan omdat het me een vreemd gevoel gaf om bij hem te zijn. Samen met mijn psycholoog heb ik toen besloten een gesprek met hem aan te gaan en alles eruit te gooien wat me dwars lag. We hebben toen samen besloten dat ik een paar weekenden niet zou gaan om het even van me af te zetten. Uiteindelijk hebben we drie jaar geen contact meer gehad.
Toen ik elf jaar was en naar groep acht ging was het voor mij een hel. Ik werd steeds meer buitengesloten en zag het allemaal niet meer zitten. Ik werd in elkaar geslagen, maar heb er nooit iets over gezegd dat het zo uit de hand liep. Toen ik naar de middelbare school ging wilde ik het anders. Ik wilde de persoon zijn die pestte en waar mensen naar opkeken. En dat gebeurde ook. Ik trok op met de verkeerde mensen, begon met roken, spijbelen, had slechte punten en kreeg een agressieve houding. Niets boeide me meer en mijn gedrag werd steeds erger, ook thuis. Ik had alleen maar ruzie met Jos en het boeide me allemaal niet meer. Mijn moeder is hierdoor na tien jaar weggegaan bij Jos en zij zocht naar hulp voor mij. Toen vond ze Yes We Can Clinics.
Ik ben op 10 oktober 2012 naar de kliniek vertrokken en was toen 13 jaar. Voor het eerst in mijn leven voelde ik liefde en begrip. Ik had geprobeerd het contact met mijn vader weer op te pakken. Ik had een super band met mijn moeder gekregen, was 15 kilo afgevallen en alles leek perfect, tot ik weer naar huis ging.. Ik kreeg een enorme terugval maar deze keer in zelfvertrouwen. Ik verfde mijn haar donker, begon met make up dragen, ging vaak uit, hield me veel bezig met afvallen en jongens. Ik verloor me helemaal in de aandacht van jongens, zoveel dat ik afhankelijk ervan werd.
In mei 2013 kreeg mijn moeder borstkanker en lag alles op de kop. Ik werd depressief van alles om me heen en zag het niet meer zitten, ook daar heeft de aandacht van jongens mij uitgetrokken. Ik sprak af met jongens die ik niet kende en stapte bij vreemden in de auto. Raar maar waar heeft het geluk me getroffen en is me nooit wat overkomen. Het ging steeds slechter thuis, met mezelf en op school waardoor ik mijn oude leventje twee keer zo hard oppakte. Ik rookte af en toe wiet, begon te drinken en wou zo min mogelijk thuis zijn.
In 2014 kreeg ik een beste vriendin, zij werd mijn steun en toeverlaat en door haar is het een lange tijd steeds beter met me gegaan. Maar ook dat liep stuk door mijn gedrag. Ik kreeg in mei 2014 een vriend die ook veel kapot maakte in me, door vreemdgaan en ruzies elke keer weer. Ik was klaar met dit leven en wou het weer oppakken, ik wilde weer gelukkig zijn en kunnen zeggen dat het goed met me ging. Ik ging naar mijn moeder en heb gevraagd of we een intake bij Yes We Can konden doen en binnen no time zaten we weer in het hoofdgebouw in Eindhoven.. Ik voelde dat ik de juiste keuze had gemaakt om een tweede kans te vragen. Ik had intake en mocht een paar weken later vertrekken. Eindelijk zagen we weer hoop in mijn toekomst en iedereen was blij en dankbaar dat ik hierom gevraagd had en ze me toegelaten hebben. Mijn moeder kreeg plots naar een paar weken een telefoontje.. ‘’Ruby vertrekt binnen twee dagen naar de kliniek, er is een plek vrij!’’. Mijn moeder en ik konden ons geluk niet op, pakte mijn koffers in en op woensdag 9 juli 2014 vertrok ik terug naar de Ardenne. Ik heb die tien weken door gerend en zoveel mooie momenten gehad! Ik kan met trots zeggen dat dat het mooiste is wat me in de afgelopen jaren gebeurt is. Ondertussen is het al een half jaar geleden dat ik terug kwam, en nog steeds gaat het super! Ik kan goed communiceren met mijn moeder, een betere band met mijn zus, heb een nieuwe kans op school gekregen, nieuwe vrienden leren kennen die achter me staan en met mijn vader en mij gaat het ook al iets beter. Wel heb ik nog ups en downs maar het allerbelangrijkste is dat ik kan zeggen dat ik oprecht gelukkig en dankbaar ben met mezelf, mijn leven, de kansen die ik krijg en met de mensen om me heen!