Sarah (18) had gedragsproblemen en zit bijna een jaar goed in herstel

Ik stel mezelf even voor; ik ben Sarah en ik ben 18 jaar. Ik heb van 15 januari tot 26 maart 2014 deel mogen nemen aan het programma van Yes We Can Clinics. Ik ging daarheen voor gedragsproblemen. Ik had in de 3 maanden, vóór ik naar Yes We Can ging heel wat meegemaakt. Fouten gemaakt, echt hele grote fouten. Mijn leven was een grote puinzooi, en ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen om dat allemaal weer normaal te krijgen. Toen kwam mama aan met Yes We Can Clinics…

15 januari ging ik naar de kliniek. In het begin wilde ik helemaal niet, omdat ik het natuurlijk niet zag zitten. Welke tiener wil nou tien weken intern naar een kliniek? Ik ben achttien jaar, had teveel meegemaakt en zat met een enorme last op me schouders. Uiteindelijk stemde ik mee om erheen te gaan. Dus daar ging ik, met vier koffers vol naar de kliniek. Ik werd warm ontvangen door alle andere fellows. Ik werd aan iedereen voorgesteld en het was eigenlijk meteen gezellig. Ik had super leuke kamergenoten en voelde me er meteen welkom.
De eerste weken waren moeilijk, maar hoe beter je in het programma stapt, hoe sneller de tijd gaat. De activiteiten waren ook echt leuk en zag er altijd naar uit om naar de groep sessies te gaan. Mijn counselor kon echt confronterend zijn, maar hij had wel altijd gelijk. Je ziet echt je eigen aandeel en je snapt hoe de mensen thuis om je heen zich voelen. Ik heb zwembaden vol gehuild! Haha. Maar ook echt veel gelachen. De coaches die er altijd zijn worden je maatjes en de fellows worden vrienden voor het leven. Na vijf weken was het verbindingsdag en jeetje… Wat was dat een mooie dag! Als ik er nu nog aan terug denk krijg ik weer tranen in mijn ogen. De laatste vijf weken wilde ik niet eens meer naar huis. Het feit dat je na 70 nachten weer opeens naar huis gaat, terug de realiteit in, was echt bizar!

26 maart was het zover, ik mocht naar huis. Mijn vader, moeder, zusje en beste vriendin stonden in Eindhoven op me te wachten. Wat was ik blij om mijn zusje en beste vriendin weer te zien! Eenmaal thuis en de weken daarna hoorde ik van iedereen die ik tegenkwam hoeveel respect ze wel niet voor me hadden dat ik dit had gedaan. Ik was ook echt super trots op mezelf! Na de 10 weken, komen de 8 weken nazorg. Ik ging elke woensdag middag naar Heeze, om nog te bespreken hoe de dingen thuis gingen na mijn thuis komst. De laatste sessie brak ik nog, en daar was ik blij mee. ALLES was eruit. Ik voelde me als nieuw, klaar om kei hard te werken voor wat ik wil bereiken in het leven, en om alles 360 graden, in positieve zin om te draaien.

Ik ben nu bijna 10 maanden thuis en het gaat nog steeds heel goed! Ik mis iedereen echt heel erg maar heb nog steeds contact met heel veel fellows! Ook zijn ze altijd bereikbaar voor als ik iemand nodig heb om te praten.

Ik hoop voor andere mensen dat ze deze kans met beide handen aanpakken, want die komt er maar één keer.