Sean (18) kampte met zijn verslaving en had gedragsproblemen

Ik kwam voor mijn gevoel in een fijn gezin terecht. Toen ik klein was ben ik eigenlijk opgegroeid tussen allemaal verslaafden. Mijn moeder komt uit een gezin van zeven kinderen en zij is met een andere zus van haar als enige niet verslaafd. Mijn vader is ook verslaafd en ging op mijn derde weg bij mijn moeder. Mijn vader verhuisde uiteindelijk naar de andere kant van het land, waardoor mijn hele leven voor een lange tijd uit reizen heeft bestaan. Op school ging het voor mijn gevoel wel goed, maar ik had meer structuur nodig en ik was erg drifterig. Ik heb toen eigenlijk al vaak het gevoel gehad dat niemand van me hield.
Hier heb ik uiteindelijk ook al hulp voor gehad, omdat ik als jongen van zeven á acht jaar geen zin meer in het leven had. Uiteindelijk werd mij verteld dat papa en mama het wel zouden regelen en hier schoten we vrij weinig mee op. Ik heb veel spanning meegemaakt in de thuissituatie bij mijn vader. Daarnaast was er vaak veel ruzie bij ons in de familie waar ik als kleine jongetje tussen stond. Ik praatte niet over mijn problemen want ik had het gevoel dat niemand toch zou luisteren. Toen ik dertien jaar was begon ik met af en toe wat alcohol te gebruiken en een jaar later kwam ik in aanraking met wiet. Dit werd mijn grote liefde, want met dat op voelde ik me goed. In het begin viel het allemaal nog wel mee maar in de jaren hierna sleet het er al snel in. Mijn neef was extreem verslaafd aan harddrugs en dat vond ik zeer interessant. Dit wilde ik ook en ik kwam in aanraking met speed en xtc. Toen ik hier mee begon ging het eigenlijk al snel mis en de thuissituatie bij mijn moeder werd erg slecht. Ik loog over heel veel dingen en bleef vaak nachten weg van huis. Het bizarre is dat mijn leven een grote leugen was en ik geloofde het ook echt. Ik had het eigenlijk allemaal niet eens door. Uiteindelijk heb ik aan mijn ouders verteld dat ik gebruikte en dat ik echt hulp nodig gehad. Ik heb verschillende dingen geprobeerd maar niets werkte. Toen ik in september 2014 ruzie kreeg met mijn vader en vernielingen heb aangebracht in het huis, besefte ik dat ik dit niet meer wilde. Ik schreef me in voor Yes We Can, omdat ik wist dat ik hulp nodig had en ik wilde ook echt veranderen. In de kliniek was het erg zwaar, maar ik besloot om aan de bak te gaan. In de kliniek kreeg ik nog een hele grote tegenslag. Ik kreeg te horen dat mijn stiefvader kanker had. Dit kwam echt heel hard aan. Ik heb mijn stiefvader eigenlijk altijd als mijn vader gezien. Omdat hij als een gezond vaderfiguur mij opvoedde. Ik had de tools gekregen om met dit nieuws overweg te gaan en dat deed ik ook op die manier. In mijn behandeling heb ik ook een meisje leren kennen waar ik nu een relatie mee heb. Dit word niet aangeraden maar die keuze heb ik toch genomen. Toen ik uit de kliniek kwam was het eigenlijk nog niet makkelijk. Mijn stiefvader werd twee weken nadat ik terugkwam geopereerd en ik was enorm bang om hem kwijt te raken. Na de operatie was die nog erg ziek en werd hij maar niet beter. Toen ik een week na de operatie met mijn vriendin op de bank zat kreeg ik te horen dat hij weer met spoed geopereerd moest worden. Dit kwam weer als een enorme klap binnen, maar ik heb ervoor gekozen om het op de juiste manier te gaan oplossen. Ik heb me uitgesproken bij mijn tante en koos er niet voor om te vluchten. Mijn moeder had het deze periode ook erg zwaar. Ze moest elke dag naar het ziekenhuis en ze was bang dat hij ook niet meer beter werd. We zagen geen verbetering. Ook kreeg ze ontslag wat haar ook heel zwaar lag. Ik werd meteen goed getest met wat ik geleerd had, ik kreeg heel veel verantwoordelijkheden bij me neer gelegd. Ik had het erg zwaar. Na de tweede operatie ging het goed en werd hij beter. Op een avond toen mijn moeder in het ziekenhuis was, was ik aan het skypen met mijn vriendin en ik zag dat ze bezig was met een zelfmoordpoging. Ik heb mezelf op de fuck it stand gezet en ben naar haar toe gegaan. Alles kwam tegelijk en ik was echt aan het overleven. De weken hierna was het nog erg zwaar. Mijn vriendin moest weer opgenomen worden waar ik het erg moeilijk mee heb/had. Mijn stiefvader was nog niet beter en ik had het gevoel dat alles tegen zat in mijn herstel. Inmiddels gaat het een stuk beter met me. Ik heb een vast contract gekregen en ik ga naar veel meetings toe.
Ik heb mezelf ingeschreven voor een nieuwe opleiding en zou graag in de kliniek willen werken als coach of counselor. Ik wil graag mensen helpen en ik had zoveel bewondering voor de mensen die daar werkten. Dat is echt mijn motivatie geworden. Elke week werk ik keihard aan mezelf met het 12 stappen programma. Mijn sponsor heeft me heel hard gesteund in deze tijd. Ik ben heel erg dankbaar voor alles, zelfs voor alles wat er is gebeurd. Want hier heb ik echt heel veel van geleerd.
Het is fijn om het leven ‘normaal’ onder ogen te kunnen zien. Wat nou allemaal normaal is dat weet ik zelf nog niet zo goed. Ik ben er nog lang niet maar zonder Yes We Can, had ik het nooit op deze manier gedaan en had ik niet willen weten waar ik was geweest.