sharina (20) was onzeker, isolereerde zichzelf en had suïcidale gedachtes

Ik ben opgegroeid in een warm en liefdevol gezin, met een moeder, vader en broertje. Ik was erg snel met mijn ontwikkeling en leerde snel.
Toen ik 2 jaar was ben ik erg ziek geweest en was het een gevecht voor leven of dood. Na 2 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen mocht ik dan eindelijk naar huis en ben ik eigenlijk snel weer opgeknapt. ik was een meisje met veel vrienden en zorgde ook altijd dat ik mezelf niet verveelde en altijd zeer actief was.
Toen ik 5 jaar was, besloten mijn ouders te scheiden, helaas was het geen echtscheiding maar een vechtscheiding wat ik tot op de dag als vandaag nog heel goed kan herinneren. Er werd die avond veel agressie en bedreigingen gebruikt. Mijn moeder heeft mij en mijn broertje niet mee kunnen nemen, omdat mijn vader erg agressief was en dreigde een steen door de ruit te gooien. Ik heb mijn moeder toen 3 maanden niet mogen en kunnen zien en dat was een hel.
Vanaf mijn 5 jaar tot mijn 14e ben ik de jaren met moeite doorgekomen. Ik moest naar een andere school, omdat mijn ouders gescheiden waren en er een school dichterbij was. Ik moest opnieuw vrienden maken en opnieuw een leven opbouwen. Toen ik 9 jaar was wilde ik bij mijn moeder wonen en ben ik ook een aantal keer weg gelopen bij mijn vader, maar keer op keer zorgde hij er voor dat ik terug moest via de kinderbescherming. Ook had mijn vader destijds een andere vrouw, waardoor ik regelmatig mishandeld werd.
Op mijn 14e mocht ik dan eindelijk bij mijn moeder wonen, maar ook dat is met veel geweld en dreigingen gegaan. En heb mijn vader toen 2 jaar niet gezien omdat hij dat niet wilde, terwijl er geen reden achter zat dat ik hem iets heb aangedaan. (misschien een afwijzing?). toen ik bij mijn moeder woonde haalde ik mooie cijfers op school, kreeg mijn eerste baantje op m’n 15e en alles ging perfect. Helaas zijn ze er die tijd achter gekomen dat ik een chronische darm ziekte had, maar tot op de dag als vandaag weten ze nog geen diagnose. Ik heb wekelijks 6 jaar lang in het ziekenhuis gelegen waardoor ik ook niet echt heb kunnen genieten van mijn jeugd.
Ik ben daar onzeker door geworden, ik heb mijn vader gemist en kreeg een zware depressie. Ik besloot in 2015 voor mezelf te kiezen en de keuze te maken naar Yes We Can Clinics te stappen en hulp te zoeken. Ik ben trots op mezelf dat ik die keuze heb gemaakt, en ben die plek ook zeer dankbaar, want het heeft mij geholpen om weer positief naar het leven te kunnen kijken en meer zelfvertrouwen te krijgen. Ik ben er natuurlijk nog niet, maar de grootste stappen zijn in ieder geval gemaakt.