Sophie (17) kampte met een wiet- en alcoholverslaving

Kwam in een gezin terecht met een vader en een moeder, kreeg alle aandacht altijd tot mijn broertje geboren was die veel aandacht nodig had. Mijn jeugd was altijd goed, thuis was het een veilig netjes gezin alleen merkte ik op school altijd al dat ik anders was dan de rest. Ik was drukker en deed wat ik zelf wilde, maar in groep 5 veranderde mijn leven in een klap.

Op vrijdag 20 oktober 2006 hoorde ik het, mijn vader had een zwaar auto-ongeluk gehad en het niet overleefd. Vanaf dat moment ben ik meteen in rouwtherapie gegaan waar ik alleen maar bozer van werd.  Mijn wereld stortte in toen ik het hoorde. Door de jaren heen merkte ik dat mijn gedrag anders werd. Ik dacht alleen maar negatief en zag nergens meer het positieve van in. Ik duwde iedereen van me af die me lief had, omdat ik er nog zo aan geloofde dat papa gewoon terug zou komen maar dat het niet zo was. In 2009 zijn mijn moeder, broertje en ik naar het buitenland vertrokken op 10-jarige leeftijd. Dat jaar heeft mij erg goed gedaan en mijn moeder heeft het verlies daar een plekje kunnen geven. Maar ik dacht nog steeds dat hij terug zou komen…

In de zomer van 2010 zijn we teruggekomen naar Nederland voor school. Een keuze die ik in het buitenland moest maken. Het was een hele moeilijke keuze naar welke middelbare school ik zou gaan, maar hij was gemaakt. Eenmaal daar ging het al heel snel verkeerd ging. Ik was op zoek naar een “kick”, omdat ik ging realiseren dat het echt zo was en papa echt niet meer terugkwam. In die tijd ben ik bij een psycholoog geweest, omdat mijn gedrag niet goed ging (agressief, stemmingswisselingen en vaak heel boos op alles en iedereen).  In de herfstvakantie 2010 heb ik mijn eerste joint gerookt waar ik al gauw helemaal gek van was. Ik voelde niks meer en hoefde nergens meer aan te denken. School ging achteruit en ik ging van niveau steeds lager en lager. Thuis ging het niet meer en ik had continu ruzie, liep weg, schreeuwde en had fysiek geweld met mijn broertje. Ook alcohol kwam in het spel (en daarnaast gebruikte ik toen al dagelijks wiet) op 13-jarige leeftijd. Door de alcohol werd het erger en erger en functioneerde ik niet meer zoals het moest. Ik heb bijna vijf jaar lang elke dag gebruikt, iets wat mij helemaal kapot heeft gemaakt en zo ook mijn familie.

Het ging maar door en door en toen in maart 2015 bereikte ik mijn “rock bottom” (mijn dieptepunt) en dat was het moment dat ik zei: “Ik ga naar Yes We Can Clinics”.

Op 3 juni 2015 ben ik vertrokken naar de kliniek. Iets wat mij heel goed heeft geholpen en ook echt dankbaar ben dat ik die kans heb mogen krijgen om daar 10 weken kei hard aan mezelf te werken: heb daar gehuild, gelachen en vriendschappen gemaakt met fellows.

Ik ben nu 12 weken en 2 dagen terug uit de kliniek en alles gaat goed. De nazorg is klaar en Yes We Do ook. Ik heb er veel aangehad en ben nu een stuk volwassener en regel mijn dingen zelf. Ik ga naar school en thuis loopt het lekker. Ik heb geen ruzies meer en ik kan zeggen wat me dwars zit, iets wat ik nooit kon!
Ben nu 4 maanden en 27 dagen ( 149 dagen )  “clean and sober” en ik wil niet anders meer!

Ben Yes We Can, de nazorg en Yes We Do heel dankbaar voor alles wat ik aan ze heb gehad en alles wat ik geleerd heb en dat ik nu me leven, lichaam en familie terug heb!