Tina neemt afscheid van Yes We Do

Voordat ik naar de kliniek ging, was ik een meisje met veel angsten. Ik zat vast in mijn gedrag en in mijn denkwereld, mijn vertrouwen in mezelf en de wereld om mij heen was weg. Ik voelde mezelf vaak eenzaam en onbegrepen. Veel gebeurtenissen uit mijn verleden bleven invloed hebben op hoe ik mezelf voelde en uitte naar de buitenwereld. Alles en iedereen was belangrijk behalve ‘ik’. Van een relatie hebben en samenwonen terug naar huis. Thuis problemen krijgen door mijn medicatiegebruik en bijna uit huis gezet worden. Mijn studie ging niet meer goed, ik had geen werk, ik isoleerde mezelf steeds meer en voelde mezelf ongelukkig. Een uurtje per week naar de psycholoog gaan, was niet genoeg.

Bij Yes We Can Clinics heb ik geleerd om mezelf open te stellen, omdat ik het dan niet meer alleen hoef te doen. Ik leerde om mijn angsten aan te gaan, mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen en om mezelf op nummer 1 te zetten. Eerst wilde ik alles altijd perfect doen, maar besef me sinds ik terug ben dat perfectie niet bestaat. Wanneer iets niet goed gaat, zie ik het als een leermoment. Want te hard zijn voor mezelf en de lat extreem hoog leggen, heeft in het verleden gewerkt als ‘overlevingsstrategie’. Nu is het tijd om weer te gaan leven in plaats van overleven.

In ruim 4 maanden heb ik mijn rijbewijs gehaald, heb ik een eigen huisje, werk, stage en ga ik verder met mijn studie. Dat was nooit gelukt zonder de opname in de kliniek, nazorg, Yes We Do en de mensen om mij heen. Hulp vragen blijft voor mij soms nog een struikelblok, maar het heeft mij wel verder gebracht dan wanneer ik alles alleen was blijven doen. Ik ben er nog niet, maar ik besef me wel dat de moeilijkst begaanbare wegen leiden tot de mooiste bestemmingen. Herstel is geen lijdensweg meer, maar een weg die leidt naar verlossing en een beter leven!