Wesley (19) kreeg hersenvliesontsteking en eenmaal op school werd alles anders

Vroeger was ik altijd een vrolijk en blij kind en had alles wat mijn hartje begeerde. Ik had veel vrienden en ging drie keer per jaar op vakantie, deed veel met familie en we deden veel leuke dingen zoals uitstapjes en dergelijke, deed mijn best op school en had het erg naar mijn zin ook, speelde spelletjes ging veel om met vrienden tot een jaar of 12.

Eigenlijk niet zoveel te klagen zou je denken, maar in groep 5 begon het allemaal een beetje te veranderen, ik werd ernstig ziek en dat heeft bijna mijn leven gekost.
Ik heb 2 maanden thuis gezeten door een hersenvliesontsteking, gelukkig ben ik daarvan hersteld, maar heb daar epilepsie aan over gehouden.
Toen ik terug kwam van het ziekenhuis en weer naar school mocht was het op school meteen al een beetje stil en werd er weinig gezegd, dat was best wel “akward” om het maar zo te noemen. Na zo’n 2 weken werd het allemaal wel een beetje anders, ik werd vaker buiten gesloten en kinderen ontweken mij, ze vonden mij ander, raar en apart? Ze begonnen mij te pesten, steeds meer ook, waar het mij op een gegeven moment te veel werd en ik agressief begon te worden, ik begon steeds meer te slaan en fysiek geweld te gebruiken en bij elke verkeerde blik van iemand werd er een knal uitgedeeld.

In groep 6 kwam er een nieuwe leraar op school “meester Henk”. Hij wist van mijn situatie maar kon daar niet mee omgaan, alles wat weg was, kapot was of er niet was, zou mijn schuld zijn geweest. Ik was zelfs voor hem een buitenbeentje van de klas omdat hij mij onhandelbaar vond.
In groep 8 word er altijd en Cito-toets afgenomen, maar helaas was deze voor mij niet bestemd. Ik kreeg een “namaak” Cito-toets, hier scoorde ik kader op en ging vervolgens naar een school voor kinderen met meer hulp voor concentratie.

Toen ik 11 jaar was begon het berg afwaarts te gaan, mijn ouders maakte steeds vaker ruzie, en ik stond vaak boven aan de trap te luisteren hoe er werd geschreeuwd en geruzied.
Een jaar later gingen ze uit elkaar, ik was compleet over stuur en kon het niet echt een plekje geven en woonde om de week bij mijn ouders, helaas in die zelfde maand over leed mijn oma aan een ongeneselijke ziekte en mijn opa die ik maar 3 keer heb gezien overleed een maand later aan een hartstilstand, dit alles brak mij en sloot mij volledig af van de buiten wereld en begon af en toe te drinken met oudere vrienden.
Verder ging het pesten op school helaas door en door en verschool mij steeds meer achter de PC, fijn in mijn eigen wereld waar niemand mij iets kon.

Op school steeg ik van kader toch door naar havo en mocht het derde schooljaar beginnen op een regulieren school, dat deed mij heel erg goed omdat op deze school ook veel van mijn vrienden zaten, helaas moest ik hier wel beginnen op kader.
Toch na al een paar weken ging ik achter uit, ik zakte van kader terug naar basis en deed niks voor mij school, ik vond het allemaal best en wou liever gamen en drinken met vrienden.

Mijn examen heb ik nog wel mogen halen, en startte op een opleiding. Het begon allemaal goed, maar zakte al snel weer terug omdat ik eigenlijk gewoon geen zin had iets te doen.
Na 1,5 jaar werd ik ontslagen bij mijn stage en werd van school getrapt.
In tussen tijd stool ik veel en deed er veel voor om aan geld te komen, ouders tegen elkaar uitspelen door te liegen, geld te stelen en in winkels te stelen, al het geld ging op aan gamen en drank, voor mijn gevoel was dat een oplossing “het afzonderen”. Ik vond het heerlijk om dagen lang te gamen, ik leefde er voor en stopte er veel geld in, speelde van s’ochtends vroeg tot het liefst de ochtend erna.
Na 2 maanden thuis zitten maar een opleiding in een andere stad begonnen en ook hier gebeurde hetzelfde: veel spijbelen, stelen, liegen, bedriegen en met verkeerde vrienden omgaan. Grote mond tegen alles en iedereen geven en agressie wat volgde, zo zagen mij schooldagen er uit.
Naar school gaan, of zal ik zeggen “naar de stad gaan” want naar school ging ik eigenlijk toch niet. Eigenlijk kwam ik alleen maar daar om te drinken te stelen te blowen mensen op te lichten en te chillen in de stad.
Van de 600 uur wat ik les zou hebben was ik 365 uur afwezig, als ik thuis was had ik veel ruzie met mijn ouders dat soms leidde tot borden gooien en fysiek geweld en later tot huis uitzetting.

Na nog eens 1,5 jaar school besloot ik te stoppen omdat ik er toch geen zin in had en liever wou chillen met mijn vrienden en na 1,5 jaar besloot ik het ook uit te maken met mijn vriendin omdat ik haar niet wou betrekken in mijn problemen en omdat ik was vreemdgegaan en haar dat niet wou aan doen. Twee weken later had ik al een ander, omdat ik liefde en steun miste.

Na de derde keer uit huis te worden gezet (kon dan vaak terecht bij mijn moeder) hadden mijn vader en moeder besloten mij naar een kliniek te sturen en stelde mij de keuze, of naar de kliniek of de straat op en je komt er nooit meer in. De keuze was bij mij snel gemaakt en mocht 1 week na de intake al weg. Ik was erg blij lekker weg te mogen en niet in mijn omgeving te zijn.
Het 10 weken programma van Yes We Can Clinics was erg zwaar maar ongelofelijk waardevol!
In die 10 weken ben ik mij veel gaan realiseren, dat er 1 vriend altijd voor mij klaar stond. No matter what ik kon altijd bij hem terecht en hij vroeg altijd hoe het ging. Als het slecht ging, maar ook als het goed ging en dat, dat ben ik hem tot op de dag van vandaag nog steeds ongelofelijk dankbaar.
Na 10 weken Yes We Can mocht ik naar huis en heb een pracht afscheid genomen en heb de banden met mijn ouders goed op gepakt en die zijn erg versterkt. Ik heb mij na YWCC meteen ingeschreven voor school. Ik heb het uitgemaakt met mijn vriendin en ben weer terug naar mijn oude vriendin. Ze heeft mij alles wel zo’n beetje vergeven na een hoop uitleg en zijn en sterk uitgekomen.
Aan haar had ik alles eigenlijk wel: liefde, steun, zelfvertrouwen, begrip, en vooral geluk en een toekomst.

Na een paar maanden thuis zitten mocht ik eindelijk beginnen met school en kreeg ook nog eens werk. Ik leer door van niveau 2 naar niveau 4 en plak er een HBO achteraan en een psychologie studie, en wil daarna mijn ervaring delen in de verslavingszorg. Ik ga bijna elke week naar meetings al vind ik dat soms wel lastig, maar ben tot op heden nog steeds clean en heb een super goede band met mijn ouders, vriendin en best vriend.

Na het schrijven van mij verhaal heb ik een lach op mijn gezicht, een lach van iemand met veel ervaringen en ook prachtige herinneringen aan YWCC.