Willem werd vroeger flink gepest en voelde zich erg ongelukkig

Mijn naam is Willem en ik ben verslaafd. Door me op deze manier voor te stellen vergeet ik niet waar ik vandaan kom voor mijn opname bij Yes We Can Clinics.

Wie was ik voor mijn opname. Ik ben een rustig, zorgzaam, intelligent en avontuurlijk persoon, maar als je me zou ontmoeten voordat ik naar de kliniek ging, zou geen van deze karaktereigenschappen terug te zien zijn in mijn gedrag. Ik dronk 60 tot 80 glazen alcohol per week, gebruikte daarbij meerdere grammen speed en ketamine en slikte daarbij ook nog een flink aantal xtc-pillen op mijn hoogte punt. Waarom ik dit deed was om stoer te zijn en mijzelf goed te voelen en extra sociaal te zijn op de plek waar ik het liefst kwam, namelijk in de kroegen en clubs van alle leuke steden in Nederland. Vijf dagen in de week op stap was normaal, flessen champagne bestellen als ik weer eens geld gestolen had van mijn ouders of een flinke winst had gemaakt met het handelen in drugs. Allemaal om geaccepteerd te worden en aardig gevonden te worden door andere mensen. Mensen die er niet echt toe deden in mijn leven. Vrienden had ik uiteindelijk genoeg, maar dat waren geen echte vrienden. Mijn echte vrienden liet ik bijna links liggen, omdat ik liever met mensen om ging die ook drugs gebruikte.
Voordat ik naar de kliniek ging wist niemand van mijn problemen af. Zelfs mijn ouders wisten van niets, tot op het moment dat ik financieel aan de grond zat, maar toen was het al te laat. Voor mij kwam het moment van inzicht dat er iets moest veranderen iets later. Ik was na het nemen van drugs out gegaan en gevonden op Utrecht Centraal door een voor mij onbekend persoon. Ik weet hier zelf niets meer van en werd de volgende wakker in mijn bed thuis. Iedereen was in rep en roer en ik was wel geschrokken maar zag niet in wat voor gevaarlijke situatie ik mijzelf heb gebracht.
Dit inzicht kwam pas in de begin weken van mijn tijd in de kliniek. Samen met een hele hoop meer inzichten ben ik veel meer te weten gekomen over mijzelf.

Vroeger ben ik op de basisschool flink gepest en heb deze periode me erg ongelukkig gevoeld. Hierdoor ben ik me anders op gaan stellen en stoerder voor gaan doen dan ik eigenlijk ben om maar niet meer gekwetst te worden net zoals dat vroeger veelvuldig gebeurde. Ik toonde geen emoties en zag huilen als een teken van zwakte. In de kliniek heb ik geleerd met mijn emoties om te gaan en mij kwetsbaar op te stellen zodat mijn maskers afgezet konden worden en ik mezelf kon zijn.
Als ik nu terug kijk naar het moment dat ik op weg was naar de kliniek en naar nu, is er een ding veranderd en dat is alles. Alles moest anders en dat heb ik gedaan. Ik heb werk, de band met mijn ouders en familie is versterkt en misschien wel het belangrijkste voor mij,

“ik kan zijn wie ik echt ben!”

Als laatste dan, ik dacht dat ik altijd alles alleen moest doen en geen hulp van anderen nodig had omdat ik het zelf wel allemaal kon. Het is dus gebleken dat dat niet zo is. Het toegeven dat ik het niet alleen kon was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen in mijn leven. Maar wat ik hieruit heb geleerd is: ik moet het zelf doen, maar niet alleen. En weet je wat het grappige is?

“Het werkt ook nog!”