Wouter (22) voelde zich anders en niet begrepen hierdoor begon hij met blowen gevolgd door alcohol drinken en cocaïne

Ik kom uit een warm gezin met een oudere en een jongere zus, een hardwerkende vader en een zorgzame moeder. Een warm gezin waar we veel samendeden.
M’n moeder nam veel de zorg op haar en dit was niet makkelijk met 3 kinderen waarvan ik onwijs druk was. In mijn jeugd zijn we vaak verhuisd en ik heb op verschillende basisscholen gezeten waar ik steeds weer een plekje moest vinden. Op school en op voetbal werd ik gepest en dit heeft m’n zelfbeeld een aardige tik gegeven. Ik voelde me vaak anders of niet begrepen. Rond mijn 14e zijn m’n ouders gescheiden. Dit had veel effect op de sfeer in huis en op mijzelf. Ik werd opstandiger en het boeide me allemaal niet zoveel meer. Ik blowde vanaf m’n 13e met vrienden wat toen nog onschuldig leek. Bij m’n pa mochten we zo nu en dan blowen thuis omdat hij dat liever had als dat wij ergens verderop op een bankje zaten. Er kwamen vaak vrienden over de vloer en t was altijd feest. Bij m’n moeder waren regels en bij m’n pa was alles best. Dit zorgde voor veel ruzies en ik hield me niet meer aan de regels thuis.

Ik zat op de havo en ik voelde de druk van thuis uit om die ook te halen, dus toen ik na een gesprek met m’n moeder waarin ik aangaf ongelukkig te zijn heb besloten om te stoppen met de havo voelde dit al falen. Ik besloot om een sportopleiding te gaan doen.
Ik was inmiddels 18 en blowde dagelijks. Het was altijd zo druk in mijn hoofd, blowen gaf mij rust. Ik hoefde even niet na te denken over hoe ongelukkig en depressief ik was. Toen ik voor het 2e achtereenvolgende jaar was gedoubleerd ben ik van school gestuurd. Weer een gevoel van falen dat over mij heen walste. Het leek me een goed idee om even rustig aan te doen voor 1 jaartje maar… dat kon toch geen kwaad? Wat volgden waren 4 jaren van depressies, drugsgebruik, dagelijks suïcidale gedachtes, geen school, een langdurige relatie die er niet beter op werd en veel machteloosheid bij vrienden en familie. Ze zagen me afglijden en ik voelde mezelf afglijden. Ik besta maar ik leef niet. Bij m’n moeder was ik na de zoveelste ruzie eruit getrapt en ik ben bij m’n pa gaan wonen. Ik zat veel thuis in m’n comfortzone, teruggetrokken en bang om actie te ondernemen. Faalangst en een heel laag zelfbeeld in combinatie met alles perfect willen doen. Voor de buitenwereld was ik een luie jongen die een schop onder zijn kont nodig had. Alleen ik wist dat het anders zat. Er zat een gevoel diep vanbinnen die zei je kunt het niet je bent t niet waard. Bang voor sociale contacten en geen zin meer om nog te leven. Begrijpt dan niemand mij?… Ben ik de enige die dit probleem heeft? Zo voelde dit wel. Psychologen, psychiaters, ambulant hulpverleners het hielp allemaal niet steeds als ik een behandeling begon was ik voor 2 weken optimistisch alleen niemand kreeg grip op mij. Niemand wist het knopje te vinden om mij te activeren en om dingen te gaan doen. Mijn pa was behoorlijk ziek in die tijd en ik voelde me heel verantwoordelijk voor hem.
Het blowen ging ik vervangen door mezelf elke avond te belonen met 2 blikjes whiskycola en ik merkte dat ik ook vaker uit ging meer alcohol dronk en in die tijd kwam er ook vaker cocaïne bij kijken.  Het gaf me een zelfverzekerd gevoel, ik was de jongen die ik eigenlijk zou willen zijn; Spontaan, sociaal, prettig gestoord en niet bezig met wat anderen van me dachten. Daarnaast was het een uitlaatklep voor al m’n depressieve gevoelens en gedachten. Waar ik de hele week depressief was en op de bank zat kon ik nu even genieten. Ik had voor mezelf in m’n hoofd een snelweg aangelegd naar geluk en genot en dat was coke. Het was ook niet veel later voordat ik het thuis ging gebruiken. M’n beide ouders lagen in het ziekenhuis en dit gaf me zo een druk dat ik wel een uitzondering kon maken en mocht blowen. Na 2 weken van veel stress was m’n pa weer thuis alleen hij voelde zich niet goed en ik moest hem de volgende avond weer terugbrengen naar het ziekenhuis. Genoeg redenen voor mij om een dealer te bellen. Die avond gebruikte ik voor het eerst thuis en ik besefte vanaf toen dat ik op moest gaan passen. Coke gebruik je op feestjes en niet thuis op de bank als je alleen bent, zo dacht ik erover. In het weekend, door de weeks, met vrienden, zonder vrienden, zelfs als ik met m’n pa een avondje op de bank zat liet ik zonder dat hij het doorhad een dealer komen en gebruikte ik.  Alles om even niet de realiteit van het leven onder ogen te komen, om m’n kop in het zand te steken, om die depressieve gevoelens even te verdoven en vervolgens de drie dagen erop nog 2x zo depressief te zijn. Waar ben ik nou mee bezig… ik wist het wel. Ik wist dat ik mezelf langzaam naar de klote aan het werken was maar ik kon het niet tegenhouden, niet zelf. Zodra de overweging opkwam in m’n hoofd; vanavond wel of niet? Wist ik dat m’n verslaving het zou winnen van mijn geweten.

Het besef dat dit niet verder kon zo kwam bij mij op een hoogtepunt toen m’n zusje mij zag gebruiken op een tuinfeestje, het ongeloof en de pijn in haar gezicht deed zo veel met mij. 2 dagen later heb ik mij ingeschreven voor een intake bij Yes We Can Clinics. De vriend van m’n zusje liep er stage dus ik had er al wat over gehoord. Waar ik normaal iemand ben die dingen voor zich uit schuift heb ik na een gesprek met m’n moeder al vrij snel besloten; ik ga dit doen. Ik ga gewoon naar die intake en dan zie ik het wel, achteraf een van de beste keuzes die ik heb gemaakt in m’n leven.

Als ik terugdenk aan mijn tijd in de kliniek dan overheerst er een warm gevoel. Voor mij is het de veiligste plek op aarde waar ik mezelf kon zijn, mensen mij accepteerden zoals ik ben. Het stukje begrip waar ik naar opzoek was heb ik daar gevonden. Coaches die 24/7 voor je klaarstaan, counselors die hebben meegemaakt wat jij hebt meegemaakt die weten hoe ik me voel en er bovenop zijn gekomen, Mede fellows die jouw situatie begrijpen. Ik heb zoveel over mijzelf geleerd, dat verslaving een ziekte is en ook om naar mezelf te kijken i.p.v. te wijzen naar anderen. Je word er gespiegeld met je eigen gedrag en krijgt inzichten in hoe het ook kan. Mijn manier werkt niet!

Ik ben nu ruim een jaar clean, geen alcohol geen drugs dit was mij zonder Yes We Can niet gelukt. Een jaar waarin er genoeg lastige situaties zijn voorgevallen alleen weet ik nu hoe ik er het beste mee om kan gaan. Waar ik vroeger alles voor mezelf hield praat ik nu over mijn gevoelens en problemen en durf me kwetsbaar op te stellen. Ik doe een opleiding om zelf in de verslavingszorg te gaan werken en heb weer een doel in m’n leven. Heb ik het soms nog lastig? Ja, er zitten dagen tussen dat ik wil gebruiken en er zitten dagen tussen dat ik me somber voel. Alleen weegt het niet op tegen de gevoelens die ik had in mijn gebruikers periode waar ik de hoop in de toekomst totaal kwijt was geraakt. Ik heb een 2e kans gekregen op een beter leven en heb hiervoor een goede basis gelegd in de kliniek. Heb jij soortgelijke problemen en wil je er iets tegen doen? Je leven kan er heel anders uit zien in 10 weken. Geef het een kans, als ik het kan dan kun jij het ook!