Verhaal van fellow Isa

 

Hallo mijn naam is Isa en ik ben op 12 juli 2001 te wereld gekomen. Ik woon bij mijn ouders, broer en 3 honden. Mijn vader is leerkracht, mijn moeder is fulltime thuis en mijn broer werkt ook fulltime. We beginnen op de dag dat ik geboren werd en dat mijn start niet optimaal was waardoor ik zuurstof te kort heb gekregen en daardoor wel wat beperkingen heb. Mijn korte termijn geheugen is niet zo goed maar het is niet zo dat ik anders ben dan anderen en ik kan normaal functioneren. Na een moeilijke start ben ik tot aan mijn 4e jaar veel opgenomen in het ziekenhuis. Aan de basisschool denk ik liever niet terug omdat het niet een tijd was van plezier, maar van verdriet en pesterijen.

Na de bassischool ben ik op het Farelcollege begonnen en vanaf dat moment ging het door andermans schuld mis. In februari werd ik bedreigd door een jongen en moest een naaktfoto sturen, uit angst heb ik het gedaan en thuis niks verteld totdat ik erachter kwam dat de foto op internet is gezet en ik raakte in paniek. Ik heb het mijn moeder verteld en toen zijn we naar de politie gegaan, helaas konden ze hier weinig mee en de foto is niet meer weg te halen, want zo snel gaat het op social media. In mei ben ik op kamp gegaan waar ik al vanaf kleins af aan mee ga. Er was een jongen die meer van mij wilde als ik van hem en hij heeft me toen sexueel misbruikt en dit heeft schade bij me aangericht. Ook dit durfde ik niet te vertellen, uit schaamte, maar na een week vol verdriet, buikpijn en ziek hiervan zijn hadden mijn ouders besloten om naar de spoedeisendehulp te gaan, omdat ze dachten dat ik het aan mijn blindedarm had. Na veel onderzoeken wilde artsen een echo maken en daarvan raakte ik in paniek en heb toen alles verteld. In het ziekenhuis zijn ze gelijk van alles gaan nakijken en ze vroegen of ik de politie wilde inschakelen, maar durfde dat niet waar ik nu erg veel spijt van heb. Mijn ouders adviseerde mij naar een andere school te gaan om een nieuwe start te maken en dacht hier ook positief over, maar omdat er meer geestelijke schade was dan verwacht ging het al snel mis.

Ik ging haast niet naar school, spijbelde en kwam zo met andere vrienden in aanraking. Deze vrienden deden meer andere dingen dan normaal en zo kwam ik in aanraking met drank en drugs. Ik merkte door de drank en drugs dat mijn problemen minder leken dan ze waren (voor heel even) waardoor je steeds meer nodig hebt en uiteindelijk verslaafd raakt. Je verslaving moet betaald worden en als je dat niet kan dan word er met je afgerekend, zo is een vriend van toen helaas doodgeschoten, weer een trauma die ik niet kan verwerken. Thuis loog ik alleen nog maar en kon geen waarheid meer vertellen, ook mijn baantje heb ik op het spel gezet. Mijn ouders hadden wel een vermoeden maar konden het niet helemaal plaatsen, omdat ik een koningin werd in liegen.

Op een woensdagavond in mei tussen mijn examens door heb ik een heftige ervaring meegemaakt qua drugs gebruik. Nu kon ik het niet meer verbergen voor mijn ouders en uiteindelijk is alles eruit gekomen van de afgelopen 4 jaar. Ik werd betrapt op drank, drugs, stelen, liegen en bedriegen en dit was het moment dat ik het niet meer wist en eigenlijk niet meer verder wilden. In gesprek met mijn ouders, huisarts en het wijkteam was het beter om me te laten helpen.

Mijn moeder is hulp gaan zoeken en kwam uit bij Yes We Can Clinics. We hebben een afspraak gemaakt en eind juni kon ik op intakegesprek komen. Eind juni was het zover en ben ik met mijn ouders naar Eindhoven gegaan waar het hoofdkantoor zit van Yes We Can Clinics. Hier maakte ik als eerst kennis met Theo, Theo is een ervaringsdeskundige casemanager en prikte direct door me heen. Hij begon met zijn eigen levensverhaal en ik merkte dat ik herkenning had. Na Theo heb ik ook een psychiater en behandelaar gesproken, daarna gaan ze overleggen of je een GO of een NO GO krijgt. Bij mij was het al snel beslist dat ik een GO kreeg om voor 10 weken naar de kliniek te gaan. Normaal is er wel een wachttijd en ik zou eind Augustus officieel vertrekken, maar al snel kwam er een telefoontje dat ik 19 Juli kon gaan. Wat natuurlijk echt balen was.

Wat houdt  Yes We Can Clinics in? Want dat wil je graag weten voor je daar naar toe gaat. Je gaat 10 weken intern, de eerste 5 weken mag je op geen enkele manier contact met thuis. Je krijgt een hele lange lijst met wat je mee moet nemen en wat je niet mee mag nemen. Na 5 weken is er een verbindingsdag en komen je ouders naar de kliniek en in de laatste 5 weken mag je 1 a 2 keer per week 10 minuten met thuis bellen en je mag post versturen en ontvangen 1 keer in de week. Als je dit zo hoort denk je jemig waar ben ik aan begin ik aan, maar nu dat ik thuis ben kijk ik terug op een leerzame weg. De eerste 4 weken was ik opstandig en liet de behandelaren weten dat ik absoluut geen probleem had, maar na 4 weken dwars te zijn geweest ging ik inzien dat ik toch echt wel een probleem had en dat ik er aan moest geloven door te zetten. De laatste 6 weken heb ik hard moeten werken aan mijn herstel en ben ik mijn eigen weg ingeslagen en heb overal aan meegedaan. Groepsessie’s, één-op-één gepsrekken, sporten en andere activiteiten. Ondertussen bouw je veel vriendschappen op, want een ieder die daar zit heeft een probleem waar ze aan moeten werken. Er zitten zoveel verschillende kinderen in de leeftijd van 13 tot en met 23 jaar. De een verslaafd aan gamen, de ander aan drugs of drank, sexverslaving, shopverslaving, eetverslaving, gedragsproblemen, maar iedereen word geholpen. In de kliniek werken heel veel mensen. Ervaringsdeskundige counslers, coaches, behandelaren, medisch team en een groot team aan gespecialiseerde behandelaren. Na een verbindingsdag en druk progamma van 10 weken ben je klaar om naar huis te gaan en ga je pas echt werek en ga je ook de nazorg in. Zelf ben ik dankbaar dat ik in de kliniek heb gezeten.

Wat ik heb geleerd in de kliniek is dat ik mijn emoties en gevoel moet uiten. Dit was ik kwijtgeraakt door mijn verslavingen. Ook heb ik geleerd dat ik me vaker moet uitspreken over hoe ik me voel en hulp vragen als ik dat nodig heb. Nu ga ik op vrijdag naar de nazorg en probeer ik 2 keer per week naar meetings te gaan en iedere dag leer ik weer wat meer. Herken je iets in mijn verhaal? Maak het bespreekbaar en loop niet alleen rond met je problemen, want je hebt nog een super mooi leven voor je. Weet dat er mensen zijn die je echt willen helpen!

Klik hier voor meer verhalen van jongeren.