Verhaal van ouders Hans en Ila

We kunnen eindelijk weer genieten, na zeven jaar ‘gedoe’ met Julia. Dan hebben we het over gedoe dat steeds weer een stapje verder ging: van onschuldig een pen vergeten terug te geven op de lagere school, naar spijbelen, wietgebruik, agressief taalgebruik en fysiek geweld, zwaardere middelengebruik, vele relaties, dagen wegblijven, (dreigen tot) zelfmoordpogingen tot totale fysieke, hygiënische en mentale verwaarlozing.

Wij lieten ons gezin geheel terroriseren door Julia en kregen het niet gekeerd. Wij en de jarenlange hulpverlening hebben ons voornamelijk gefocust op het veranderen van Julia. Toen zij 16 jaar was hadden wij behoefte aan begeleiding voor onszelf. Wat konden wij anders doen? Die hulp hebben we gekregen in de vorm van FFT (functional family therapy). Die therapie is voor ons dramatisch verlopen en het ging rap slechter met Julia en zeker met ons als ouders. Maar ook haar thuiswonende zus en bonuszus hadden flink te lijden onder de situatie. Voor hen voelde thuis niet meer als een veilige, warme, gezellige en altijd gastvrije thuis.

Toen Julia 16 jaar was hadden we ons eerste contact met YWCC. Zij is toen door de intake gegaan en ‘geschikt’ bevonden, maar wilde uiteindelijk toch niet gaan. Toen ze 20 jaar was ging het zo slecht met haar en met ons, dat we haar voor de keuze hebben gesteld: of intensieve dagelijkse behandeling óf opname in een jeugdkliniek óf op zichzelf gaan wonen. Het was toen mei 2016 en we hebben haar de tijd gegeven tot de zomervakantie. Ze had al snel haar keuze gemaakt voor YWCC en op 31 augustus volgde de opname.

We hadden al vanaf Julia’s 16e jaar door dat wij als ouders op een andere manier met Julia moesten omgaan. Wij wisten alleen niet wat dan wel goed was. We hadden al zoveel aanwijzingen gehad van psychologen, therapeuten, jeugdbescherming, reclassering enz. Steeds maar weer vroegen we om hulpverleners die dichter bij Julia’s leefwereld stonden, maar steeds werd ze weer ‘behandeld’ door psychologen en therapeuten waarbij Julia een houding had van “wat weet jij nou van mijn leven”. Eén psychiater bij de GGZ had wel door wat Julia én wij nodig hadden. Hij was ook een ervaringsdeskundige. Wij krijgen als ouders ook aparte begeleiding, maar die hield op toen Julia een periode de gesprekken steeds afzegde. We waren weer terug bij af. Totdat we in augustus 2016 terechtkwamen bij YWCC. Voor ons hebben de ervaringsdeskundigen bij YWCC, in combinatie met de overige hulpverleners, het verschil gemaakt met alle andere trajecten die we met Julia hebben doorlopen.

Juist de ervaringsdeskundigen die ons als ouders begeleidden tijdens de opname, maar ook nu nog. Wij gaan nog steeds wekelijks naar de oudercounseling om onder begeleiding van een ervaringsdeskundige met andere ouders te praten over waar we tegenaan lopen, situaties te delen, maar zeker ook ons gevoel te delen. We proberen elkaar te helpen bij het veranderingsproces waar wij als ouders doorheen moeten. Eén ding hebben we in elk geval geleerd: wij kunnen onze kinderen niet veranderen, wel onszelf. En juist door zelf te veranderen, help je je kind in zijn veranderingsproces. ‘Meer van hetzelfde werkt niet!’

Klik hier voor meer verhalen van ouders.