Daphne

Als klein meisje was ik al erg onzeker en verlegen. Met zwemles moest ik huilen en dacht ik dat ik het niet kon. Als ik op vakantie was en ik zag een meisje waarmee ik wel wilde spelen, dan durfde ik dat zelf niet te vragen. Papa deed dit dan voor mij.  Op de basisschool viel het leraren op dat ik vaak zei “Ik snap het niet" en dat ik veel om bevestiging vroeg dat ik het goed deed.

Ik kwam over als een teruggetrokken, verlegen, stil, onverschillig en nonchalant meisje.
Als ik ergens voor het eerst kwam had ik veel tijd nodig om me veilig en vertrouwd te voelen. Ik blokkeerde dan en kwam moeilijk uit de verf. Ik kwam dan over als een teruggetrokken, verlegen, stil, onverschillig en nonchalant meisje. Maar als ik eenmaal gewend was dan was ik speels, spontaan en nieuwsgierig en had ik zelfs humor. Dit patroon heeft zich verder ontwikkeld. Toen ik ouder werd kwam ik afstandelijk en zelfs wel arrogant over; ik deed alsof niks me echt interesseerde, zodat mensen mij geen pijn konden doen. Hierdoor kreeg ik niet waar ik behoefte aan had. Ik wilde juist dat mensen een praatje met me kwamen maken, maar dat straalde ik zelf totaal niet uit. 

Minderwaardigheidsgevoel en faalangst

Ik trok me altijd heel erg terug in mijn eigen schulp. Contact met anderen vond ik moeilijk. Hierdoor heb ik me vaak erg eenzaam gevoeld. Onzeker. Bang. Door mijn gedrag creëerde ik juist waar ik zo bang voor was: afwijzing. Ook deed ik soms expres mijn best niet met mijn sport: voetbal. Of zei ik van te voren al het gaat toch niet lukte. Want stel ik deed mijn best en het lukte niet? Of dat ik me open opstelde en mensen vonden me écht niet zo leuk? Hoe zou ik dan met die emoties om gaan? Daar had ik geen flauw benul van.

Ik was continu bang voor wat anderen van me dachten, dat ze me niet zouden mogen. Ik vulde die gedachtes negatief in voor anderen. Ik voelde me altijd niet belangrijk of niet goed genoeg; de ander was altijd beter dan ik. Dit minderwaardigheidsgevoel was best heftig. Ik dacht negatief over mezelf, kraakte mezelf af en ik was veel te streng voor mezelf. Ik legde de lat extreem hoog voor me zelf. Ik was nooit goed genoeg. Hiervoor strafte ik mezelf vervolgens. Ik dacht “Als ik hoge punten haal of ergens heel goed in ben, dan ben ik oké. Dan doe ik er pas toe." Dit zorgde ervoor dat ik extreme faalangst kreeg, wat zich uitte in veel tranen, paniek en vermijding. Ik meldde me vaak ziek van school en kon soms niet stoppen met leren.

"Ik voelde veel pijn en wist niet hoe ik dit moest uiten."

Ik had veel behoefte aan goedkeuring, bevestiging en acceptatie van anderen. Als andere mensen mij leuk vonden vond ik dat ook. Maar ik dacht eigenlijk alleen maar dat mensen me niet zouden mogen. 

Vermijden

Uiteindelijk was dit niet vol te houden en begon ik veel te vermijden, ik ging weinig sociaal contact aan, omdat ik bang was dat vriendinnen me toch niet leuk vonden. Ik voelde me eenzaam en zat in een isolement. Ik werd steeds somberder en neerslachtiger. Ik lag de hele dag in bed. Ik begon mezelf te snijden, ik voelde veel pijn en wist niet hoe ik dit moest uiten. Het was echt een ontlading, dat snijden. In die tijd begon ik ook steeds minder te eten, veel te sporten en over te geven. Afvallen gaf mij namelijk het gevoel dat ik wél iets kon. Het zorgde ervoor dat ik vertrouwen in mezelf kreeg. Hoe dunner hoe beter. Ik viel binnen korte tijd veel af en zat snel op ondergewicht. 

Suicidaal

Ik was de hele dag bezig met niet te eten. Hierdoor vergat ik de problemen om mij heen. Het was voor mij echt een escape om niet met al die pijnlijke gevoelens om te hoeven gaan. Bovendien dacht ik als ik heel dun zou zijn dat mensen me wel zouden accepteren en dat ik er dan mocht zijn. Ik ben toen ook suicidaal geworden. Ik besefte dat het leven zo eigenlijk te pijnlijk was. Ik werd meerdere malen opgenomen op een crisisafdeling, maar hier werd ik alleen maar zieker. Ik was dan even weg uit het echte leven, wat veilig begon te voelen. Bovendien leerde je daar van andere jongeren nare trucjes. Bijvoorbeeld hoe je jezelf met een puntenslijper kon snijden. Ik ging er veel zieker uit dan dat ik daar binnen kwam.  

Yes We Can Clinics

Ambulante hulp was geen oplossing, omdat ik te onstabiel was. Ik sneed veel en moest vaak gehecht worden. Er was dus meer nodig, maar die crisisopnames waren destructief voor mij. Toen kwam ik bijYes We Can Clinics terecht. Hier hing een herstelklimaat en moest je daadwerkelijk in actie komen. Ik kon me niet meer verstoppen en anderen vermijden en mezelf isoleren ging ook niet meer. Dit was een enorme tegenstelling ten opzichte van mijn vorige opnames, waarbij ik gewoon de hele dag in bed kon liggen. Bij Yes We Can was er geen omweg meer; ik moest dwars door mijn angsten heen. 
De confronteerende en spiegelende aanpak heeft mij geholpen. Ik weet nog dat ik heel afstandelijk was tegen mijn behandelaar. De volgende sessie ging ze een uur lang met haar rug naar mij toe zitten en op haar telefoon kijken. Als ik dan wat vertelde over hoe ik me voelde zei ze oke of haalde zo ongeïnteresseerd haar schouders op. Dit was om te laten zien wat ik al die tijd deed. Soms is zo’n aanpak gewoon even nodig.

In de rij voor een knuffel

Bij Yes We Can wisten ze precies wanneer ik vanuit mijn eetstoornis sprak en de boel probeerde te manipuleren. Ze gingen hier niet in mee en dat heeft mij  geholpen. Daarnaast was er echt persoonlijk contact. Soms kreeg je gewoon even een knuffel van een coach of behandelaar en ze zeiden dat ze je broer en zus voor 10 weken waren. Fellows stonden gewoon in de rij als de coaches aankwamen, voor een knuffel. Echt mooi en bijzonder. 

Mijn knop is om

Nu gaat het veel beter met mij. Ik leer nog steeds veel over mezelf en loop minder weg voor mijn gevoel. Ik ben bezig om mijn zelfbeeld en onzekerheid te verbeteren. Ik mag leren dat ik mezelf mag laten zien en mag laten horen, ik hoef me niet meer weg te cijferen of te verstoppen. Het is fijn om echt aan jezelf te werken. Want een eetstoornis of automutilatie gaat niet over snijden of eten, het was echt een afleiding van waar het om gaat. Mijn knop is om en het is een grote winst voor mij om te beseffen dat hoe bang of onzeker ik ook kan zijn, snijden, anorexia en heel die wereld niet de oplossing is. En het belangrijkste is dat ik het ook niet meer nodig heb.

Persoonlijke verhalen

Fellows en ouders over hun ervaringen met Yes We Can Clinics