Casemanager Erwin

Casemanager Erwin weet als geen ander hoe het voelt om vast te lopen in het leven. Negentien jaar lang leefde hij in actieve verslaving, zonder dat zijn familie ervan wist. Nu zit hij aan de andere kant van de tafel, als Casemanager bij Yes We Can Clinics. Hier gebruikt hij zijn eigen herstelverhaal als krachtigste instrument om vanaf moment één verbinding te maken met onze fellows en hun familie tijdens de intake.

“Fellows herkennen zich vaak in mijn achtergrond,” vertelt Erwin. “Niet alleen in de verslaving zelf, maar vooral in wat eraan voorafging.” Hij groeide op in een gezin waar zorgen voor een ander de boventoon voerden. Als kind zette hij zichzelf al vroeg op de tweede plek en voelde zich verantwoordelijk voor zijn ouders. Erwin probeerde vooral geen extra last te zijn. “Er was vaak spanning in huis, ik stond altijd aan.”

Op zijn dertiende kwam Erwin voor het eerst in aanraking met drugs en alcohol. Maar achteraf gezien begon zijn verslaving al veel eerder. “Die mateloosheid zat er altijd al in. Als ik iets deed, deed ik het extreem. Boeken verslond ik in één ruk, Pokémonkaartjes moest ik allemaal hebben. Het was altijd alles of niets.” Middelen boden uiteindelijk een vlucht voor boosheid en verdriet, voor gevoelens die geen plek hadden gekregen. “Ik wílde stoppen, maar ik wist niet hoe. Dat maakt dat je muren opbouwt, je gaat manipuleren en niemand echt dichtbij je laat komen.”

Erwin wist zijn verslaving jarenlang verborgen te houden. Zelfs zijn ouders en zusje hadden geen idee. “Ik was ontzettend manipulatief. En eerlijk? Ik was ook te trots om hulp te vragen.” Tot het misging. Toen zijn dealer werd opgepakt, verloor hij zijn balans. Fouten stapelden zich op, zijn werk stond onder druk, zijn financiën liepen uit de hand, zijn appartement vervuilde en relaties verslechterden. “Mijn vader merkte dat er drank verdween en toen mijn toenmalige partner mij daarmee confronteerde, brak ik. Voor het eerst kon ik zeggen: ja, ik heb een probleem.”

Rock bottom

Erwin wilde het eerst nog op zijn eigen manier doen, zo kon hij volgens zichzelf de controle houden. “Dat is zo typisch voor verslaving,” zegt hij. “Denken dat jij het beter weet.” Hij raakte verstrikt in leugens, tot hij niet meer kon. “Toen heb ik uitgesproken: ik heb een opname nodig. Dat was mijn rock bottom. Ik had veel te verliezen, maar nog veel meer te winnen.”

Tijdens zijn opname ontdekte Erwin iets belangrijks. “Alles wat ik vanuit mijn hoofd had bedacht, liep op ellende uit. Dus ik moest leren voelen.” Na zijn behandeling zet Erwin vol in op zijn herstel. Hij start gelijk met negentig dagen achter elkaar een meeting bezoeken, vindt een sponsor en werkt nog dagelijks aan de 12 Stappen. In zijn zoektocht naar diepgang ontdekt Erwin dat zijn herstelverhaal mensen raakte. “Voor het eerst dacht ik, misschien kan ik mijn ervaring inzetten voor anderen.”

De juiste plek

Via de documentaire De Jeugdkliniek maakt Erwin kennis met Yes We Can Clinics. “Ik zal als een klein kind op de bank te huilen, het brak mij. Ik dacht alleen maar, dit is waar ik naartoe wil, ik wil bij Yes We Can Clinics werken.” Een bezoek aan de Inhousedag bevestigd zijn gevoel. “Vanaf het moment dat ik binnenkwam, schreeuwde alles in mijn lijf dat dit de juiste plek was. Ik had Yes We Can zelf zo hard nodig gehad op mijn dertiende. Dat ik nu andere jongeren kan inspireren, dat is goud waard.”

Als Casemanager voelt Erwin zich op zijn plek. “Het is een warme, leuke plek. Je werkt samen met behandelcoördinatoren, psychiaters en hebt een hele mooie basis over de hele linie van de organisatie.” Voor hem is een intake geslaagd als hij verbinding maakt, maar de meeste uitdaging vindt hij fellows die zwaar in de weerstand binnenkomen. “Als iemand zegt ‘ga weg met je verhaal’, en ik kan door iets van mezelf te delen tóch verbinding maken en iemand zijn blinde vlek laten zien, dat is goud. Jarenlang was ik volwassen aan de buitenkant, maar van binnen een bang jongetje van zeven. Vandaag mag ik dat jongetje meenemen in mijn werk, en juist dat maakt het betekenisvol.”