Femke startte in december 2022 bij de dagbehandeling bij Yes We Can Clinics. Inmiddels is ze alweer een hele tijd klaar en gaat het goed. Maar daar ging een zware periode aan vooraf. “Als dit is hoe het leven is, dan vind ik er niks aan.”
Voor de dagbehandeling was Femke een sociaal en vrolijk persoon. “Ik hou van feestjes en gezelligheid. Maar op een gegeven moment was daar niks meer van over.” Ze had haar opleiding tot verpleegkundige stopgezet, was gestopt met werken en zat alleen nog maar thuis. “Ik besloot me volledig af te sluiten van de buitenwereld. Zelfs naar de supermarkt gaan durfde ik niet meer.”
Een paniekaanval op haar werkplek was het begin van haar isolement. “Ik kreeg zulke heftige aanvallen dat de ambulance erbij moest komen. Toen was ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt.” Door eerdere gebeurtenissen, zoals de scheiding van haar ouders, en haar lage zelfbeeld, klapte alles in elkaar. “Ik kon niks meer. Het was langzaam opgebouwd naar het punt waarop het gewoon echt niet meer kon.”
“Als je in de spiegel kijkt en je herkent jezelf niet mee, dan klopt er iets niet.” Femke kon geen plezier meer in het leven ervaren. “Ik vond niks meer leuk en dat paste niet bij mij. Toen wist ik dat ik aan de bel moest trekken, want nu kan het nog.” De reacties uit haar omgeving bevestigden dat. “Mijn ouders zagen dat ik nergens meer kwam, vrienden zeiden dat ze mij niet meer herkenden. Op dat moment wilde ik niks horen. Laat me met rust, dacht ik. Terwijl ik ze eigenlijk juist heel hard nodig had.”
Via een bekende hoorde Femke over Yes We Can Clinics. “Die bekende had deels een andere problematiek, maar ook weer dingen die vergelijkbaar waren met mijn situatie. Ik zag hoe hij uit de kliniek was gekomen, dat klonk wel heel mooi.” Toch twijfelde Femke. “Heb ik dit echt nodig? Is het wel erg genoeg?” Toch meldde ze zich aan. “Ik zat in het zwartste moment van m’n leven. De wachttijd voor de kliniek was langer dan bij de dagbehandeling. Daarom ben ik bij de dagbehandeling in Eindhoven terechtgekomen.”
“Ik besefte dat niemand mij komt redden, als ik zelf niks zeg.”
De eerste dag bij de dagbehandeling vond Femke spannend. “Ik zat heel stil aan tafel. We moesten dansen door het pand met verkleedkleren. Toen dacht ik echt, wat is dit nou?” Maar tegelijkertijd voelde het als een warm welkom. “Het was even vreemd, maar ook heel fijn.”
Het weekprogramma bestond uit groepssessies, activiteiten en vaste één-op-één-sessies met haar behandelaar. “We deden dingen als skateboarden, graffiti, spellen om jezelf uit te dagen. Je kreeg ineens de leiding en moest iets bedenken.” Eén moment staat haar nog goed bij, het hoogteparcours. “Ik heb mega erge hoogtevrees. Op een gegeven moment hing ik daar huilend en was ik in paniek. Toen riep een andere fellow, vraag dan om hulp. Dat was echt een eyeopener. Ik hing daar maar en besefte dat niemand mij komt redden als ik zelf niks zeg.”
Inmiddels gaat het goed met Femke. Ze werkt weer, heeft het contact met haar vrienden hersteld en pakt haar opleiding tot verpleegkundige weer op. “Ik ben meer buiten de deur dan thuis. Soms moet ik even op de rem, maar ik voel me echt fijn en ik doe weer leuke dingen.” Ook thuis is er veel veranderd. “De communicatie met mijn ouders is opener. Vroeger zei ik niks en nu zeg ik, ik voel iets, ik ga daarover praten. Of dat nou tegen mijn moeder is of tegen oud-fellows.” Want ook de contacten met de fellowship zijn gebleven. “De mensen waar ik in week één mee begon, zie ik nog steeds. Dat is heel bijzonder, want je hebt hier hetzelfde meegemaakt.”
“Mijn motivatie om in herstel te blijven, is terugdenken aan hoe ik vroeger was. Daar wil ik nooit meer naartoe.”
Wat dagbehandeling haar gaf? “Een doos met gereedschap, en ze hebben me geleerd hoe ik deze tools kan gebruiken. Ik pas het nog steeds toe.” Eén zin van een coach is haar altijd bijgebleven: ‘Je hebt altijd een keuze.’ “Die zin gebruik ik nog elke dag.”
Als Femke denkt aan wat haar motivatie is om in herstel te blijven, is het simpel: “Alleen al terugdenken aan hoe het toen was, daar wil ik niet meer naartoe.” Ze heeft weer contact met de mensen om haar heen. “Ze zeiden, je straalt weer. Dat was een fijn gevoel en ik dacht: oké, ik heb het niet verpest. We kunnen weer opnieuw beginnen.” En de toekomst? “Mijn grootste doel is mijn diploma halen. Dan kan ik echt trots zijn. Verder gewoon lekker genieten. Dat is het belangrijkste."
